
Athene is geen stad die zich meteen van haar mooiste kant laat zien. Ze is stoffig, luidruchtig en soms schaamteloos rommelig. Brommers schieten door smalle straten, marmeren stoepen glanzen verraderlijk in de zon en achter neoklassieke gevels wachten verlaten kamers op een nieuw leven. Maar wie iets langer kijkt, ontdekt een stad die voortdurend van gedaante verandert.

Geen halters, apparaten of sportschoolabonnement? Geen probleem. Met deze eenvoudige, statische oefeningen train je thuis je hele lichaam: op je eigen niveau.

Wat doe je wanneer je beste vriend, met wie je al tientallen jaren lief en leed deelt, verliefd wordt op je 26-jarige dochter? In de Britse Disney+-serie Alice and Steve verandert een hechte vriendschap in een genadeloze strijd. Nicola Walker schittert als een moeder die zich verraden, vernederd en buitenspel gezet voelt. Maar onder alle scherpe humor schuilt een ingewikkelde vraag: van wie is de woede van een moeder eigenlijk — en wanneer wordt liefde een excuus voor verraad?

Een goedkoop diabetesmedicijn groeide uit tot een favoriet van de internationale longevitybeweging. Maar nieuw Amerikaans onderzoek laat zien dat metformine de stapeling van ouderdomsziekten niet aantoonbaar voorkomt. Een intensieve leefstijlaanpak deed dat wél. Volgens verouderingsonderzoeker Andrea Maier moeten we daarbij niet alleen kijken naar hoeveel jaren we leven, maar vooral naar hoeveel daarvan we gezond en zelfstandig doorbrengen.

Avontuur en werk lijken op het eerste gezicht twee verschillende werelden. Werk draait om verantwoordelijkheid, continuïteit en resultaten. Avontuur roept juist beelden op van vrijheid, onzekerheid en het loslaten van de dagelijkse orde. Toch brengt hoogleraar Lynda Gratton die twee in haar artikel Adventure is a serious career move nadrukkelijk met elkaar in verband. Haar centrale gedachte is dat avontuur geen ontsnapping uit het werkende leven hoeft te zijn, maar juist een voorwaarde kan worden om dat leven op de lange termijn zinvol en beweeglijk te houden.

Soms zegt één zin meer dan een heel boek. De legendarische jazztrompettist Miles Davis wist als geen ander hoe lang het kan duren voordat je een eigen geluid vindt. Niet het geluid waarvan anderen zeggen dat het mooi, verstandig of succesvol is, maar een geluid dat werkelijk bij jou hoort.

Een besneeuwd bos waarin ieder geluid lijkt te zijn verdwenen. Zonlicht dat blauwe en paarse schaduwen over het witte landschap werpt. Een rots, een rij jonge dennen of een eenvoudig huisje aan de rand van een bevroren meer. Bij de Finse schilder Pekka Halonen is de natuur nooit alleen maar een decor. Zij ademt, verandert en vertelt iets over de mens die ernaar kijkt.

Je hoeft niet naar de Grand Canyon, een exotisch land of een beroemd concertgebouw om verwondering te ervaren. Een bijzondere wolkenlucht, het gezang van een merel of een onverwacht gebaar van vriendelijkheid kan al genoeg zijn. Steeds meer onderzoek suggereert dat zulke momenten niet alleen mooi zijn, maar ook iets kunnen betekenen voor ons mentale en lichamelijke welzijn.

Veertien Amerikanen spraken met The New York Times over ouder worden, werk, geld, technologie en jongere generaties. Hun antwoorden laten een levensfase zien die vrijer en lichter kan voelen dan verwacht, maar waarin financiële onzekerheid en de angst om buitenspel te worden gezet nooit ver weg zijn.

Tanny Snaar is bijna 74, heeft een carrière van ruim vijftig jaar achter de rug en werkt nog steeds. Niet omdat het moet, maar omdat werken haar iets geeft wat vrije tijd alleen niet kan bieden: voldoening, ritme en betekenis.

Een langer leven vraagt om meer dan een goed pensioen. Het vraagt om een nieuwe kijk op werk, leren, gezondheid, relaties en tijd. In The 100-Year Life laten Lynda Gratton en Andrew J. Scott zien waarom het traditionele levensverhaal — eerst leren, dan werken, daarna rusten — steeds minder goed past. Juist na je zestigste kan daardoor onverwacht veel ruimte ontstaan.

Sculpturen, videokunst en werken op papier laten zien hoe kunstenaars proberen vat te krijgen op de oorsprong, onmetelijkheid en onzichtbare krachten van het universum. De tentoonstelling begint bij een nieuwe aanwinst, maar voert de bezoeker al snel veel verder: van de oerknal en de zwaartekracht tot de menselijke droom om te vliegen en het verlangen het oneindige in één beeld te vangen. Tot en met 22 november 2026 presenteert het Kröller-Müller Museum in Otterlo de tentoonstelling Ruimtereis.

Een pil die je biologische klok terugdraait. Een voedingsmiddel dat veroudering zou afremmen. Een test die precies vertelt hoe oud je lichaam “werkelijk” is. Berichten over longevity zijn overal. Achter de waardevolle aandacht voor gezond ouder worden gaat alleen ook een miljardenmarkt schuil. Hoe onderscheid je serieuze wetenschap van slimme marketing?

De klassieke wraakthriller Cape Fear keert terug als tiendelige serie. Met Javier Bardem als een angstaanjagend charismatische Max Cady en Amy Adams als advocate met een beladen verleden is deze nieuwe bewerking groter, grimmiger en uitbundiger dan ooit. Subtiel is het niet, maar wegkijken blijkt bijzonder lastig.

Harry Styles geeft dit jaar tientallen concerten, maar bezoekt daarvoor slechts zeven wereldsteden. Hij is niet de enige. Steeds meer artiesten ruilen de traditionele wereldtour in voor langdurige ‘mini-residenties’. Goed nieuws voor artiesten en gaststeden, maar voor fans wordt een concert zo al snel een complete – en kostbare – reis.

Van krachttraining en stevig wandelen tot balansoefeningen en mobiliteit: nieuw onderzoek onder ruim 111.000 mensen suggereert dat niet alleen de hoeveelheid beweging telt, maar ook de variatie. Dat betekent niet dat we iedere week een nieuwe fitnesstrend moeten proberen. Het gaat om een duurzaam programma dat verschillende lichamelijke eigenschappen blijft trainen.

Onze favoriete muziek, kleding en boeken vertelden ooit wie we waren. Nu krijgen miljoenen mensen dezelfde jurk, bestseller en afspeellijst voorgeschoteld. Gelukkig groeit het verzet. Steeds meer stijlrebellen weigeren hun smaak uit te besteden aan een scherm.

Zeven decennia lang verruilde David Hockney het ene medium moeiteloos voor het andere. Van de grauwe straten van Bradford tot de zwembaden van Los Angeles, van Polaroids tot iPadtekeningen: zijn kunst bleef kleurrijk, nieuwsgierig en onvoorspelbaar. Saai werd het werkelijk nooit.

Hardlopen is heerlijk eenvoudig: schoenen aan, deur uit en gaan. Maar juist doordat je tijdens iedere training duizenden keren ongeveer dezelfde beweging maakt, kunnen bepaalde delen van het lichaam na verloop van tijd wat strammer gaan aanvoelen. Denk aan de enkels, kuiten, heupen en hamstrings.

Ze staat op het strand met een surfplank onder haar arm. Niet om te bewijzen dat leeftijd maar een getal is. Niet om te laten zien hoe uitzonderlijk vitaal ze nog is. En ook niet omdat iedere 64-jarige voortaan de golven moet trotseren.

We leven in een tijd waarin binnen zijn de standaard is geworden. We werken binnen, ontspannen binnen, sporten soms binnen, bestellen boodschappen vanaf de bank en vullen de kleine lege momenten van de dag met een telefoon in onze hand. De buitenlucht is daardoor iets geworden waarvoor we “tijd moeten maken”, alsof natuur een luxe is. Maar steeds meer onderzoek wijst in een andere richting: buiten zijn is geen extraatje. Het is een vorm van herstel.

Soms is er een tentoonstelling die precies op het juiste moment komt. Flowers Forever in de Kunsthal Rotterdam is zo’n tentoonstelling. Tot en met 30 augustus 2026 staat de Kunsthal in het teken van de bloem: niet alleen als mooi object, maar als symbool van liefde, rouw, macht, verzet, wetenschap, mode en verbeelding. Met meer dan tweehonderd objecten uit kunst, design, mode en wetenschap biedt de tentoonstelling voor het eerst in Nederland een uitgebreid cultuurhistorisch overzicht van de bloem.

Na jaren van digitale koorts, recordprijzen en spektakel keert de kunstwereld terug naar iets verrassend eenvoudigs: het menselijke spoor. De kras, de draad, de vingerafdruk, de ontmoeting. Maar vergis je niet: achter die hang naar echtheid schuilt een kunstwereld die technischer, internationaler en strategischer is dan ooit.

Sommige mensen werken hun hele leven toe naar hun pensioen, voor auteur Elly Persons gebeurt juist het tegenovergestelde. Op 61-jarige leeftijd heeft ze het gevoel dat ze haar echte passie nu gevonden heeft. Verrijkt door haar werk als communicatieadviseur en trouwambtenaar, een ingrijpende liefdesrelatie in Spanje en twee boeken later, kijkt ze met andere ogen naar succes, vrijheid en geluk.

De meeste voetbalfilms gaan zelden alleen over voetbal. Ze gaan over verlies, trots, vaders en zonen, politiek, herinnering, ouder worden, opnieuw beginnen. Een manier om iets groters te vertellen.

Er zijn reizen waarbij je vooral ergens aankomt. En er zijn reizen waarbij het onderweg zijn precies de bedoeling is. De Lelångenleden in West-Zweden hoort bij die tweede categorie: een nieuwe, 180 kilometer lange fietsroute van Uddevalla aan de kust, via het merengebied van Dalsland, naar Årjäng in de bossen van Värmland. De route is verdeeld in vier etappes en combineert gravelwegen, rustige asfaltwegen en fietspaden. Ongeveer de helft van het traject gaat over goed berijdbare gravelwegen, de andere helft over asfalt met weinig verkeer.

Er wordt weleens gezegd dat mensen met de jaren milder worden. Dat ze minder blijven hangen in ruzies, tegenslagen en teleurstellingen. Alsof ouder worden vanzelf een soort emotionele filter aanzet: minder drama, meer rust. Maar klopt dat eigenlijk? Worden negatieve ervaringen echt minder, of leren mensen er anders mee omgaan?

Er is iets merkwaardigs aan de huidige nostalgie: ze hoort niet meer alleen bij mensen die iets hebben meegemaakt. Ze hoort juist bij mensen die te laat geboren zijn om het zich te kunnen herinneren. Gen Z draagt Carolyn Bessette-Kennedy alsof ze gisteren nog door Tribeca liep. Ze koopt haarbanden, zoekt naar perfecte witte overhemden, kopieert het lage, gladde haar, de camel skirt, de zwarte trui, de minimalistische zonnebril. Niet omdat deze generatie de jaren negentig heeft verloren, maar omdat ze die jaren nooit heeft gehad. Dat maakt de hang naar vroeger vandaag zo fascinerend: nostalgie is niet langer alleen herinnering. Het is verlangen naar een wereld die misschien nooit zo heeft bestaan.

Gezond ouder worden draait allang niet meer alleen om wat er op je bord ligt of hoeveel stappen je per dag zet. Steeds vaker kijken wetenschappers naar het totaalplaatje: hoe we bewegen, hoe we herstellen van stress, hoe sociaal verbonden we zijn en hoe ons metabolisme samenwerkt met ons brein. Drie recente onderzoeksrichtingen laten zien hoe breed het begrip gezondheid inmiddels is geworden. Reizen kan mogelijk bijdragen aan veerkracht, aerobe beweging blijkt opnieuw cruciaal bij knieartrose, en GLP-1-medicatie zoals semaglutide wordt onderzocht op onverwachte mentale gezondheidsvoordelen.

Er zijn van die veranderingen die langzaam je leven insluipen. Je merkt dat je na een drukke dag langer moet herstellen. Dat je concentratie eerder opraakt. Dat een volle agenda niet meer vanzelf wordt gedragen door een volle batterij. Veel mensen denken dan: het zal de leeftijd wel zijn. Of: ik heb gewoon te veel aan mijn hoofd.

In het Louisiana Museum of Modern Art in Kopenhagen laat Sophie Calle zien dat afwezigheid nooit zomaar leegte is. In Something Missing? wordt gemis een manier van kijken naar liefde, verlies, herinnering, schoonheid en naar onszelf.

Waarom langer leven niet alleen een medisch succes is, maar een opdracht aan de hele samenleving Toen Laura Carstensen in 2007 het Stanford Center on Longevity oprichtte, moest ze voortdurend uitleggen wat het centrum níet was. Het ging haar niet om het najagen van onsterfelijkheid, niet om het kunstmatig oprekken van de menselijke levensduur en ook niet om een zoveelste onderzoekscentrum “over ouderen”. De vraag die Carstensen stelde, was veel groter en urgenter: wat gebeurt er met een samenleving als mensen niet langer gemiddeld veertig, vijftig of zestig jaar leven, maar tachtig, negentig of zelfs honderd?

Er is een verschil dat veel mensen pas voelen als ze al gestopt zijn met werken: het verschil tussen stoppen en landen. Stoppen is zichtbaar. Er is een datum. Een laatste werkdag. Een afscheid. Bloemen. Mooie woorden. Misschien een grap over “eindelijk vrijheid”. Iedereen ziet dat er iets eindigt. Maar landen gebeurt vanbinnen.

We zitten veel. In de auto, aan tafel of met onze telefoon in de hand. Zonder dat we het merken zakken onze schouders naar voren, wordt de bovenrug rond en voelt de nek aan het einde van de dag gespannen. Een goede houding gaat niet over kaarsrecht en stijf rechtop zitten. Het gaat over ruimte, kracht en souplesse, zodat je comfortabeler kunt zitten, staan en bewegen.

Soms komt er een film voorbij die zich moeilijk in één zin laat samenvatten. In the Hand of Dante is zo’n titel. Een literaire thriller, een historische reis, een gangsterverhaal en een spirituele zoektocht ineen. In het middelpunt staat Oscar Isaac, die een dubbele hoofdrol speelt: de Italiaanse dichter Dante Alighieri én de moderne schrijver Nick Tosches.

Bij Museum Voorlinden in Wassenaar is deze zomer een tentoonstelling te zien die je letterlijk in beweging brengt. De wereldberoemde choreograaf William Forsythe presenteert er zijn Choreographic Objects: kunstwerken die pas echt ontstaan wanneer bezoekers meedoen.

Er zijn gesprekken die aan de keukentafel beginnen zonder dat iemand ze zo bedoeld had. Een kleinkind komt binnen, gooit een jas over een stoel, pakt iets te drinken en zegt eerst niets bijzonders. School was oké. De toets ging wel. Met vrienden is alles prima.

Sommige tentoonstellingen zijn zo vanzelfsprekend aanwezig, dat je bijna vergeet dat ze ooit eindigen. Mondriaan & De Stijl in Kunstmuseum Den Haag is zo’n tentoonstelling. Al sinds 1 april 2020 neemt het museum bezoekers mee door het kleurrijke universum van Piet Mondriaan en De Stijl, maar inmiddels is duidelijk: de tentoonstelling is nog te zien tot en met 27 september 2026. Daarna valt het doek.

Mechelen ligt aan de rivier de Dijle en is de afgelopen decennia uitgegroeid tot een levendige stad waar het heerlijk vertoeven is. Tijdens dit weekend combineer je een stadswandeling van ongeveer 8 km met een fietstocht van ongeveer 50 km door Sint-Katelijne-Waver, beter bekend als de Groentestreek. De tips voor dit weekendje weg zijn geïnspireerd op het boek Authentiek Vlaanderen van Luc Vander Elst. Het boek verzamelt tal van bijzondere plekken in Vlaanderen en combineert wandel- en fietsroutes met achtergrondverhalen en suggesties voor originele weekendjes weg of korte vakanties.

Sommige films komen zachtjes binnen en blijven daarna nog lang bij je. Calle Málaga, de nieuwe film van de Marokkaanse regisseur Maryam Touzani, is zo’n film. Geen groot spektakel, geen luid drama, maar een verhaal dat dicht op de huid zit: over een vrouw die op latere leeftijd weigert om door anderen te worden verplaatst, verkleind of vergeten.

Er zijn steden die men bezoekt om iets af te vinken. Lissabon is anders. Lissabon vraagt niet om haast, maar om overgave. Aan licht dat ’s middags over de Taag glijdt als zijde. Aan steile straten waar tramrails glimmen tussen kobaltblauwe tegels. Aan koffie die staand wordt gedronken, aan sardines die naar houtskool ruiken, aan pleinen waar de dag pas begint wanneer Noord-Europa allang naar bed wil.

We leven in een tijd waarin geluk bijna een project is geworden. We downloaden apps om rustiger te worden, tellen onze stappen, lezen over ochtendroutines, proberen positiever te denken en worden ondertussen overspoeld met adviezen die beloven dat we ons leven kunnen verbeteren. Meer balans. Meer energie. Meer betekenis. Meer geluk.

Er zijn van die musea waar je ooit geweest wilt zijn. Het Louvre. De Uffizi. Het Prado. Het Rijksmuseum. En terecht: de collecties zijn wereldberoemd. Maar wie eerlijk is, weet ook dat zo’n bezoek soms meer voelt als een optocht dan als een ontmoeting met kunst. Je schuifelt langs topstukken, ontwijkt selfiesticks en probeert tussen twee groepen door nog even echt te kijken.

Tot en met 28 juni 2026 presenteert Singer Laren de tentoonstelling Suzanne Perlman, een bijzondere kennismaking met de Hongaars-Nederlandse kunstenaar Suzanne Perlman (1922–2020). De expositie is te zien in de Nardinc Galerij en Zaal 11 en brengt een veelzijdige selectie samen: van haar vroege, expressieve schilderijen op Curaçao tot haar latere abstract-expressionistische werk. Het museum is geopend van dinsdag tot en met zondag van 10.00 tot 17.00 uur.

Soms is een gedachte niet zomaar een gedachte. Ze voelt als een feit. Een zin als “ik faal”, “dit gaat mis” of “niemand zit op mij te wachten” kan zich in het lichaam gedragen alsof er echt gevaar dreigt. Je hartslag versnelt, je schouders spannen zich aan, je adem wordt hoger, en voor je het weet reageer je niet op de situatie, maar op de gedachte over de situatie.

Aan de rand van New England, waar de mist laag over het water hangt en iedere houten veranda lijkt te kraken onder het gewicht van oude geheimen, ligt Widow’s Bay. Het is een plaats die op papier rijp is voor herontdekking: schilderachtig, geïsoleerd, historisch genoeg om toeristen te verleiden en vervallen genoeg om dringend geld nodig te hebben. Maar in de nieuwe Apple TV+-serie Widow’s Bay blijkt zo’n eiland niet simpelweg te kunnen worden opgeknapt met marketingcampagnes, heropende stranden en een opgewekte burgemeester. Sommige plekken weigeren vernieuwd te worden.

Je voelt je moe na de lunch. Je wordt ’s nachts vaker wakker. Of je merkt dat je energie de ene dag veel stabieler is dan de andere. Veel mensen herkennen zulke signalen, maar leggen niet meteen de link met hun bloedsuiker.

In het Guggenheim Museum Bilbao presenteert Tilda Swinton op 5 en 6 juni 2026 een nieuwe live performance: House of Gestures. Zonder tekst, zonder uitleg, maar met lichaamstaal, kleding en aanwezigheid als haar belangrijkste instrumenten, onderzoekt Swinton hoe herinneringen, plekken en personages zichtbaar kunnen worden in beweging.

De anti-agingindustrie is wereldwijd groot en blijft groeien. Crèmes, serums, behandelingen, supplementen en apparaten beloven al jaren dat zichtbare tekenen van veroudering kunnen worden verzacht, vertraagd of gecorrigeerd. De onderliggende boodschap is vaak duidelijk: ouder worden is iets dat je zo lang mogelijk moet proberen te verbergen.
.jpg)
Waarom wordt de één vitaal oud, terwijl de ander veel eerder kwetsbaar wordt? Wetenschappers zoeken al decennia naar antwoorden in genen, voeding, beweging, slaap en ontstekingsprocessen. Maar een onderzoeksteam van Harvard Medical School wees op een opvallende factor die vaak minder aandacht krijgt: de mate van activiteit in het brein zelf. Hun studie, gepubliceerd in Nature, laat zien dat verhoogde neurale activiteit samenhangt met een kortere levensduur, terwijl het dempen van overmatige activiteit in diermodellen juist levensverlengend lijkt te werken.

Onderzoek van Harvard laat zien dat spiritualiteit samenhangt met betere gezondheidsuitkomsten en betere patiëntenzorg. Niet als alternatief voor medische behandeling, maar als onmisbaar onderdeel van mensgerichte zorg.

Sommige gesprekken schuiven we het liefst voor ons uit. Een irritatie met een vriendin. Een gevoelig onderwerp met je partner. Een familiekwestie die al jaren onder de oppervlakte borrelt. Of een gesprek met een collega, buur of volwassen kind dat steeds zwaarder wordt naarmate je het langer uitstelt.

In Rotting from Within, vanaf 5 juni tot en met 1 november 2026 te zien in de Deichtorhallen Hamburg, betreedt de bezoeker geen klassieke fototentoonstelling maar een familiegeschiedenis die laag voor laag wordt opengelegd. Abdulhamid Kircher, geboren in 1996 in Berlijn uit Duitse en Turkse ouders en opgegroeid in Queens, New York, maakt van fotografie geen afstandelijk registratiemiddel, maar een manier om dichter bij datgene te komen wat jarenlang onuitgesproken bleef. Deichtorhallen presenteert hem als een van de intrigerende nieuwe stemmen binnen de hedendaagse fotografie.

Je kent het misschien wel: je stapt van een stoeprand, draait je om in de keuken of loopt een trapje af en ineens voelt je lichaam nét iets minder vanzelfsprekend dan vroeger. Niet omdat je zwak bent. Niet omdat je “oud” bent. Maar omdat coördinatie een slim samenspel is tussen je hersenen, spieren, ogen, evenwicht en zenuwstelsel.

Afgelopen weekend ging de allerlaatste aflevering van Hacks live op HBO Max. Na vijf seizoenen nemen we afscheid van Deborah Vance en Ava Daniels: de legendarische, zeventigjarige comédienne en haar veel jongere schrijfpartner. Een duo dat op papier nauwelijks bij elkaar past, maar op het scherm juist bewijst hoe krachtig een vriendschap kan zijn wanneer twee generaties elkaar écht durven toe te laten.

Op zaterdag 27 juni 2026 openen Odapark in Venray en Marres in Maastricht feestelijk de vierde editie van de Limburg Biënnale. De tentoonstelling is van 27 juni tot en met 23 augustus 2026 te zien op beide locaties en biedt een brede dwarsdoorsnede van de beeldende kunst in Limburg en omgeving.

We leven in een tijd waarin bijna alles te vergelijken is. Een nieuwe telefoon, een zorgverzekering, een vakantiebestemming, een matras, een boek, een cursus, een restaurant, een wandelroute, een pensioenplan, een tweede loopbaan: overal is wel een ranglijst, reviewsite, expertadvies of algoritme dat belooft ons naar “de beste keuze” te leiden.

Steven Spielberg heeft opnieuw een afspraak met het onbekende. Zijn nieuwe film heet Disclosure Day en verschijnt volgens Universal Pictures op 12 juni 2026 in de bioscoop. Het project wordt gepresenteerd als een originele “event film” van Spielberg, met een cast rond Emily Blunt, Josh O’Connor, Colin Firth, Eve Hewson en Colman Domingo.

Er zijn reizen waarbij de bestemming bijna bijzaak wordt. Waar je niet voortdurend op je telefoon kijkt, maar naar buiten. Waar bergen, meren, wijngaarden en kustlijnen langzaam aan je voorbijtrekken, alsof Europa speciaal voor jou een film heeft aangezet. Juist dat maakt reizen per trein zo bijzonder: je hoeft niets te doen, behalve zitten, kijken en genieten.

Ergens weten we allemaal dat ouder worden bij het leven hoort. Toch voelt het vaak niet zo eenvoudig. We kunnen rationeel zeggen: “Iedereen wordt ouder.” Maar ondertussen schrikken we van een rimpel, een pijnlijke knie, een lichaam dat minder snel herstelt, of het besef dat sommige dromen misschien niet meer vanzelfsprekend zijn.

Er zijn steden die je bezoekt, en er zijn steden die je proeft. San Sebastián — of Donostia, zoals de Basken haar noemen — behoort nadrukkelijk tot die laatste categorie. Aan de noordkust van Spanje, waar de Golf van Biskaje tegen de rotsen slaat en de lucht soms zilvergrijs boven het water hangt, ligt een stad die haar elegantie niet uitschreeuwt. San Sebastián draagt haar schoonheid met een zekere nonchalance. Alsof het heel gewoon is om een halve maan van zand, belle-époque-gevels, groene heuvels en misschien wel de beste hapjescultuur van Europa in één compacte stad samen te brengen.

Na jaren waarin techbazen ons vertelden wat kunstmatige intelligentie allemaal voor ons zou gaan oplossen, mengt nu ook paus Leo XIV zich nadrukkelijk in het gesprek. Zijn boodschap is niet: wees bang voor technologie. Zijn boodschap is: vergeet de mens niet.

We kennen de klassieke adviezen voor een langer leven: eet gezond, beweeg voldoende, slaap goed, rook niet en houd je bloeddruk in de gaten. Maar nieuw onderzoek wijst op een factor die vaak zachter klinkt, maar biologisch misschien net zo hard meetelt: een leven lang verbonden blijven met anderen.

In 2026 staat Antwerpen opnieuw in het centrum van de internationale modewereld. Het MoMu – ModeMuseum Antwerpen wijdt van 28 maart 2026 tot en met 17 januari 2027 een grote tentoonstelling aan De Antwerpse Zes, de zes ontwerpers die veertig jaar geleden mee bepaalden hoe de wereld naar Belgische mode zou kijken. Het gaat om Dirk Bikkembergs, Ann Demeulemeester, Walter Van Beirendonck, Dries Van Noten, Dirk Van Saene en Marina Yee. Volgens MoMu is dit de eerste grote officiële tentoonstelling die volledig aan deze zes ontwerpers samen is gewijd.

Gezond ouder worden gaat niet alleen over jaren toevoegen aan je leven, maar vooral over leven toevoegen aan je jaren. Kun je blijven wandelen, reizen, traplopen, koken, lachen met vrienden, goed slapen en helder blijven denken? Steeds meer onderzoek laat zien dat voeding hierin een grote rol speelt. Niet als wondermiddel, maar als dagelijkse basis die ontsteking, bloedsuiker, bloeddruk, hartgezondheid, spierbehoud en mogelijk zelfs biologische veroudering beïnvloedt.

Er is een bepaald soort internetbeeld dat zich voordoet als rust. Een vrouw in linnen jurk. Zuurdesembrood op een houten aanrecht. Kinderen met blote voeten in hoog gras. Een man die nergens afwast, maar wel ergens in de verte morele orde vertegenwoordigt. De zon valt altijd precies goed. De keuken is nooit vies. De moeder is nooit uitgeput, hooguit sereen moe. Dit is de wereld van de tradwife: de “traditionele vrouw” die huiselijkheid, moederschap, onderwerping aan de echtgenoot en vaak ook christelijke waarden presenteert als een terugkeer naar iets puurs.

We horen het vaak: leef in het nu. Geniet van het moment. Wees aanwezig bij wat er is. En toch weten we óók hoe belangrijk het is om ergens naar uit te kijken. Een reisje. Een lunch met een vriendin. Een nieuw project. De lente. Een kleinkind dat langskomt. Of simpelweg: morgen weer een wandeling maken in de zon.

Wie het Groninger Museum binnenstapt voor Nieuw licht – De Ploeg, kijkt niet alleen naar schilderijen. Je stapt een wereld binnen van jonge kunstenaars die ruim honderd jaar geleden vonden dat het anders moest. Frisser, vrijer, feller. De tentoonstelling is tot en met 31 december 2028 te zien en vormt een geheel vernieuwde presentatie van werken uit de eigen collectie van het Groninger Museum.

We pakken onze telefoon vaak zonder na te denken. Even een berichtje checken, even Instagram openen, even kijken of er iets nieuws is. Voor je het weet, zijn er twintig minuten voorbij. En dat gebeurt niet één keer per dag, maar tientallen keren. Recente schattingen laten zien dat mensen gemiddeld ruim vier uur per dag op hun smartphone zitten; totale schermtijd ligt vaak nog hoger.

Er zijn treinen die je van A naar B brengen. En er zijn treinen die iets anders doen: ze brengen je terug in de tijd. De Arlecchino, de beroemde Italiaanse designtrein uit de jaren zestig, behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. Zodra je instapt, reis je niet alleen door het landschap van Italië, maar ook door een tijd waarin reizen nog iets feestelijks had. Een tijd van espresso aan de bar, glanzend hout, zachte fauteuils en grote ramen waarachter het land als een film voorbijtrekt.

Zit de klad in je beweegroutine? Altijd hetzelfde rondje. Dezelfde oefeningen. Dezelfde les op dezelfde dag. Een routine kan houvast geven, maar soms ook een beetje gaan knellen. Dan is het misschien niet tijd om harder je best te doen, maar om iets nieuws te proberen. Er zijn mensen die elke ochtend fluitend hun sportschoenen aantrekken. Voor de rest van ons geldt: bewegen moet een beetje aantrekkelijk blijven. Niet elke dag groots of fanatiek, maar wel levendig genoeg om terug te willen komen. En precies daar komt afwisseling om de hoek kijken.

Er zijn zinnen die we bijna gedachteloos gebruiken. “Ik ben daar te oud voor.” “Ach, senior momentje.” “Vanaf nu gaat het alleen maar bergafwaarts.” Vaak bedoelen we er niets kwaads mee. Soms zeggen we het zelfs met een lach. Maar juist die alledaagse opmerkingen verraden iets groters: hoe hardnekkig het idee is dat ouder worden vooral verlies betekent.

Soms begint een thriller niet met een pistoolschot, maar met een noot die nét verkeerd staat. In Tuner, de nieuwe film van Daniel Roher, draait alles om luisteren: naar muziek, naar stilte, naar gevaar en vooral naar jezelf. De film volgt Niki White — gespeeld door Leo Woodall — een jonge, begaafde pianostemmer met een uitzonderlijk gevoelig gehoor. Wat hem ooit bijzonder maakte in de muziekwereld, blijkt ook een onverwacht talent te zijn in een heel andere wereld: die van kluizen, codes en criminaliteit.

Reizen doet iets met een mens. Niet alleen met je hoofd, maar ook met je lichaam. Wie weleens thuiskomt van een fijne reis, herkent het misschien: je voelt je lichter, alerter, soms zelfs een beetje herboren. Nieuwe straten, andere geuren, onbekende gezichten, een wandeling door een stad of langs de kust: het zet iets in beweging.

Er zijn van die momenten waarop de dag vanzelf stiller wordt. De krant ligt open op tafel. De koffie is nog warm. Buiten beweegt de wereld gewoon door, maar jij bent even ergens anders. In een boek dat je niet weg kunt leggen. In een film die je opnieuw raakt, ook al heb je hem eerder gezien. In een serie waarvan je dacht: één aflevering, en daarna echt iets anders. Maar voor je het weet ben je twee uur verder.

Er zit veel wijsheid in onderstaande uitspraak van loopbaan- en pensioenexpert Dr. Denise Taylor. Want stoppen met werken, minder gaan werken of een andere levensfase ingaan lijkt vaak vooral een praktisch moment: financiën regelen, afscheid nemen, misschien eindelijk meer vrije tijd. Maar onder de oppervlakte verandert er iets groters. Werk geeft niet alleen inkomen. Het geeft ritme, status, sociale contacten, een reden om op te staan, een agenda, een identiteit.

In The President’s Cake krijgt de negenjarige Lamia een opdracht die op papier bijna kinderlijk klinkt: bak een verjaardagstaart voor Saddam Hoessein. Maar in het Irak van de jaren negentig, waar oorlog, armoede en voedseltekorten het dagelijks leven bepalen, wordt zo’n taart ineens een bijna onmogelijke missie.

Jarenlang was het verhaal over ouder worden er één van afbouwen, terugtrekken en loslaten. Alsof er ergens rond je zestigste een onzichtbare grens ligt waarachter je vooral rustiger moet worden, minder ambitieus, minder zichtbaar, minder aanwezig.

Soms is een landschap meer dan een uitzicht. Soms is het een krachtveld: licht, ritme, kleur, stilte, verschuiving. Precies dat voel je in het werk van de Schotse kunstenaar Wilhelmina Barns-Graham. Deze zomer brengt Museum Belvédère in Heerenveen-Oranjewoud haar werk naar Nederland met Nature in Motion, de eerste overzichtstentoonstelling van Barns-Graham op het Europese continent. De tentoonstelling is te zien van 20 juni tot en met 20 september 2026 in de Oostvleugel van het museum.

Er is iets verleidelijks aan het idee van de perfecte workout. De juiste hartslagzone. De ideale hoeveelheid eiwit. De beste timing. De slimste app. De exacte combinatie van kracht, cardio, mobiliteit en herstel. Zeker als we ouder worden, kan dat aantrekkelijk voelen: alsof we met genoeg kennis de ongemakken van het ouder worden kunnen vóór zijn.

Een bedrijf starten later in je carrière is zelden alleen een financiële beslissing. Natuurlijk: omzet, pensioen, risico en zekerheid spelen mee. Maar voor veel mensen van 50, 60 of 70-plus gaat het om iets groters. Om autonomie. Om betekenis. Om opnieuw kiezen waar je je tijd, energie en ervaring aan wilt geven.

Er zijn kunstenaars die door de geschiedenis worden overschaduwd, niet omdat ze klein waren, maar omdat iemand anders simpelweg nog groter werd gemaakt. Gerard van Honthorst is zo’n kunstenaar. In zijn eigen tijd was hij beroemd, internationaal gewild en geliefd aan vorstenhoven. Toch is zijn naam voor veel mensen minder vanzelfsprekend dan die van Rembrandt. Het Centraal Museum in Utrecht brengt daar verandering in met de grote tentoonstelling Gerard van Honthorst – In alles anders dan Rembrandt.

Veel 50-plussers verlangen nog steeds naar liefde, intimiteit en gezelschap. Maar daten na je vijftigste is zelden een simpele herhaling van vroeger. Het speelt zich af in een leven dat al rijk gevuld is: met kinderen, kleinkinderen, verlies, vrijheid, een eigen huis, oude littekens en nieuwe wensen.

Soms komt er een film voorbij die niet probeert het leven mooier te maken dan het is, maar wel laat zien hoeveel schoonheid er kan schuilen in overleven. Treat Her Like a Lady, de nieuwe film van regisseur en scenarist Paloma Aguilera Valdebenito, is zo’n film: energiek, emotioneel, grappig en pijnlijk herkenbaar tegelijk.

Lissabon is een stad van contrasten. Je ziet het aan de gele trams die langs moderne conceptstores rijden, aan eeuwenoude azulejo-gevels naast hippe wijnbars, en vooral: aan de manier waarop de stad eet. Want hoe vernieuwend de Portugese hoofdstad culinair ook is geworden, de ziel van Lissabon vind je nog steeds in de tasca: een eenvoudige, vaak door families gerunde buurtzaak waar de tafels dicht op elkaar staan, de wijn uit een karaf komt en de dagschotel belangrijker is dan het interieur.

In 2030 is één op de zes mensen op aarde ouder dan 60 jaar. Dat is geen kleine demografische verschuiving, maar een wereldwijde kanteling. We worden ouder, werken langer, zorgen langer, leren langer, beginnen opnieuw, verliezen mensen, vinden nieuwe rollen en bouwen soms op latere leeftijd nog een heel ander leven op. Precies dát wil het internationale fotografieproject One in Six by 2030 zichtbaar maken.

In Rotterdam is migratie nooit ver weg. Je voelt het aan de kades, ziet het in de haven en hoort het in de verhalen van families die kwamen, gingen of bleven. In Fenix, het nieuwe kunstmuseum over migratie op Katendrecht, krijgt dat gevoel nu een bijzondere vorm in de publieksroute In-between: een route langs tien vrouwelijke kunstenaars die laten zien dat migratie niet ophoudt bij aankomst.

Soms zit kracht niet in grote sportprestaties, maar in de kleine dingen van elke dag. Een zware deur openduwen. Een boodschappentas optillen. Een wasmand uit de machine trekken. Een stoel aanschuiven. Een kinderwagen vooruitduwen. Juist die alledaagse bewegingen vragen om kracht, controle en coördinatie. En het mooie is: je kunt ze trainen met eenvoudige oefeningen die je thuis kunt doen.

Er zijn eilanden die je veroveren met grootse gebaren: azuurblauwe baaien, dramatische kliffen, hotels met gouden kranen. En er zijn eilanden zoals Samsø. Bescheiden, zonnig, zacht. Een Deense stip in het Kattegat waar de dagen niet worden gevuld, maar ontvouwen. Met fietspaden langs koolzaadvelden, wandelingen over smalle landtongen, keramiekateliers waar de tijd vertraagt en een glas gin dat — heel onverwacht — naar citrus en bosgrond smaakt.

We leven langer dan ooit, maar nog te vaak volgens een verouderde kaart. Tijd voor een nieuw verhaal over midlife, ouder worden en opnieuw beginnen. Er is een verhaal dat we zó vaak hebben gehoord, dat we het bijna zijn gaan geloven: je wordt ouder, dus je wereld wordt kleiner. Je lichaam wordt minder. Je kansen nemen af. Je beste jaren liggen achter je. Maar wat als dat verhaal niet klopt? Wat als we niet alleen langer leven, maar ook anders leven? Wat als de jaren na je veertigste, vijftigste, zestigste of zeventigste niet het begin zijn van een langzame aftocht, maar van een compleet nieuwe levensfase?

Olivier Assayas verfilmde Giuliano da Empoli’s roman over een fictieve adviseur van Vladimir Poetin. Het resultaat is een stijlvolle, ambitieuze politieke film — maar ook een problematische: macht wordt teruggebracht tot persoonlijkheden, propaganda tot slimme psychologie en historische gruwel tot anekdote.

Pensioen is een van de grootste overgangen in een volwassen leven. En toch is het misschien wel de overgang waar we als samenleving het minste houvast voor hebben gebouwd. Voor trouwen hebben we rituelen. Voor geboortes ook. We vieren diploma’s, mijlpalen, verjaardagen, eerste schooldagen, nieuwe huizen en jubilea. Bijna elke grote levensfase krijgt taal, aandacht, symboliek en steun.

Er bestaat een fascinerend idee in de gelukspsychologie: ons geluksgevoel verloopt gedurende het leven vaak niet in een rechte lijn, maar in een u-vorm. We beginnen relatief hoog, zakken ergens in de middelbare jaren naar een dieptepunt, en klimmen daarna weer omhoog. Niet voor iedereen, niet in elk land en niet in elke levensfase precies hetzelfde. Maar het patroon is zo vaak gevonden dat het een eigen naam kreeg: de u-curve van geluk.

We leven langer, werken langer en blijven langer waardevol. Toch zijn veel organisaties nog steeds ingericht op een ouder beeld van werk: een loopbaan die relatief voorspelbaar verloopt, waarin mensen op een bepaald moment “uitgeleerd” zijn en waarin oudere werknemers vooral worden gezien als mensen die richting pensioen bewegen.

Het Cannes Film Festival van 2026 is begonnen op een interessant moment. De 79ste editie loopt van 12 tot en met 23 mei 2026, met een competitie van 22 films en een jury onder voorzitterschap van de Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan-wook. Op papier is dit geen jaar van grote Hollywood-blockbusters; juist de afwezigheid daarvan maakt de selectie spannend. Cannes 2026 lijkt een festival van auteurs, terugkerende meesters, gewaagde genrefilms en onverwachte internationale blikvangers.

Soms valt een tentoonstelling precies samen met de plek waarvoor zij gemaakt is. Dat lijkt het geval bij Kiefer. The Women Alchemists, de nieuwe site-specific tentoonstelling van Anselm Kiefer in de Sala delle Cariatidi van Palazzo Reale in Milaan. In deze indrukwekkende zaal, nog altijd getekend door de bombardementen van 1943, brengt Kiefer een monumentale cyclus van 42 grote doeken samen: een eerbetoon aan vrouwelijke alchemisten die eeuwenlang uit de geschiedenis zijn weggeschreven.

Er was een tijd waarin seks vooral iets was waar je niet te veel woorden aan vuil maakte. Het gebeurde, als het goed was, binnen het huwelijk. Achter gesloten deuren. Met het licht misschien uit. En als er al over werd gesproken, dan ging het meestal niet over plezier, verlangen of wat iemand fijn vond, maar over fatsoen, voortplanting en “pas op dat je niet zwanger wordt”.

Veel mensen denken bij ouder worden vooral aan rustiger aan doen. Minder tillen. Minder belasten. Voorzichtig zijn. Maar juist na je 60e kan je lichaam enorm profiteren van het tegenovergestelde: sterker worden.

Ouder worden is geen probleem dat opgelost moet worden. Het is geen ziekte, geen mislukking en al helemaal geen reden om mensen minder serieus te nemen. Dat is de kern van het werk van de Amerikaanse schrijver, activist en spreker Ashton Applewhite, een van de bekendste stemmen in de internationale strijd tegen ageism: discriminatie, stereotypering en vooroordelen op basis van leeftijd.

In De Mesdag Collectie in Den Haag is tot en met 7 juni de tentoonstelling Isaac Israëls. In de ban van Van Gogh te zien. De tentoonstelling vertelt een bijzonder verhaal over kunst, vriendschap en inspiratie. Centraal staat de band tussen kunstenaar Isaac Israëls en Jo van Gogh-Bonger, de schoonzus van Vincent van Gogh. Aan de hand van schilderijen en brieven wordt zichtbaar hoe Van Goghs werk een diepe indruk maakte op Israëls, en hoe Jo een belangrijke rol speelde in het beschikbaar stellen van Vincents nalatenschap.