
De afgelopen jaren lijkt het gesprek over ouder worden te zijn gekaapt door extremen. Silicon Valley-achtige beloften. Strenge protocollen. Supplementenstapels en dromen over 120 of zelfs 140 jaar leven. Maar wie écht onderzoek doet naar veroudering, blijkt met iets heel anders bezig.

Je loopt een zaal binnen en merkt het meteen: dit wordt geen film die je “even meepakt”. The Secret Agent is zo’n verhaal dat zich langzaam vastzet. In het licht, in het geluid, in de manier waarop een stad ademt terwijl je als kijker steeds beter voelt dat er overal ogen zijn.

Als je denkt aan fit ouder worden, denk je waarschijnlijk aan spierkracht, conditie en balans. Logisch. Maar er is nog een vaardigheid die minstens zo bepalend is voor hoe soepel je blijft bewegen door het leven. Wendbaarheid. In het Engels agility genoemd.

Het was geen groots uitgesproken vaarwel. Geen lange speeches, geen terugblik vol superlatieven. Alleen muziek. Alsof dat altijd al voldoende was geweest. Vrijdagavond, tijdens het laatste van vijf afscheidsconcerten in Rotterdam Ahoy, nam Golden Earring afscheid van het podium — en van een tijdperk in de Nederlandse muziekgeschiedenis.

Hoe oud je kunt worden, blijkt voor een verrassend groot deel bepaald te zijn door de genetische hand die je van je ouders hebt meegekregen. Volgens een nieuwe studie die donderdag is gepubliceerd in het prestigieuze tijdschrift Science, draagt je DNA ongeveer 50 procent bij aan de lengte van je leven — veel meer dan eerdere ramingen suggereerden.

In een tijd waarin rimpels worden weggepoetst, grijs haar wordt bijgewerkt en ouder worden vooral iets is wat je zo lang mogelijk moet uitstellen, doet Museum van Bommel van Dam iets opvallends. Het museum presenteert met Grijs! Art on Aging de eerste grote museale tentoonstelling in Nederland die ouderdom centraal stelt — niet als probleem, maar als realiteit, ervaring en levensfase vol betekenis.

Op de avond dat Broadway een nieuwe klassieker verwelkomt, verliest een andere kunstenaar langzaam zijn plaats in het licht. In Blue Moon, de nieuwe film van Richard Linklater, draait alles om één avond, één bar en één man die voelt dat zijn tijd voorbij is. Terwijl het publiek enkele straten verder juicht bij de première van Oklahoma!, zit Lorenz Hart — de helft van het legendarische schrijversduo Rodgers & Hart — in Sardi’s, het theatercafé waar successen worden gevierd en mislukkingen worden weggedronken.

Je hoeft het Verenigd Koninkrijk niet te overschreeuwen om onder de indruk te raken. Juist wie iets verder kijkt dan de bekende namen ontdekt een land dat zijn mooiste plekken liever fluisterend deelt. Als je bereid bent om je tempo te verlagen en de gebaande paden los te laten, ontvouwt zich een landschap dat niet vraagt om aandacht maar om aanwezigheid.

n een tijd waarin podcasts de grenzen van verhalen vertellen voortdurend verleggen, heeft het Kröller-Müller Museum een productie gelanceerd die zowel kunstliefhebbers als luisteraars met een passie voor geschiedenis niet kunnen negeren: "De ontmaskerde vervalsing". Deze zesdelige serie verweeft een meeslepend portret van Helene Kröller-Müller – één van de meest gedurfde kunstverzamelaars van de vroege 20ste eeuw – met de intrigerende wereld van kunstvervalsing en de complexiteit van authenticiteit in de kunstmarkt.

Je hoeft geen groots levensplan uit te stippelen om je brein te beschermen tegen de effecten van ouder worden. Uitlopend wetenschappelijk onderzoek laat zien dat juist kleine, dagelijkse gewoontes — microgewoontes — je hersenen kunnen helpen flexibel, veerkrachtig en mentaal scherp te blijven. Deze gewoontes zijn niet ingrijpend, maar ze maken wél echt verschil op het niveau van stress, geheugen en breinstructuur.

Er is een moment, vaak pas weken of maanden na de laatste werkdag, waarop het echt indaalt. Niet tijdens het afscheid met bloemen. Niet bij het inleveren van je pasje. Maar op een doordeweekse ochtend, ergens rond half tien, wanneer je merkt dat niemand iets van je nodig heeft. Geen vergadering. Geen deadline. Geen vanzelfsprekende rol.

Wanneer we het over gastronomie hebben, denken we al snel aan traditie, vakmanschap en verfijning. Maar de toekomst van eten ligt minstens zo sterk in innovatie, experiment en lef. In Nederland is er één stad waar die toekomst opvallend tastbaar (en letterlijk proefbaar) wordt: Rotterdam. De stad ontwikkelt zich razendsnel tot een culinair laboratorium waar chefs grenzen verleggen en nieuwe vormen van gastronomie ontstaan. We zetten de lekkerste culinaire uitjes op een rijtje voor een weekendje Rotterdam.

Rotterdam is geen stad die zich in één oogopslag laat lezen. Ze vraagt om aandacht, om rondwandelen zonder plan, om een tweede blik. Juist dat maakt haar zo geschikt voor een weekendje weg. Hier geen nostalgische ansichtkaart, maar een stad die vooruitkijkt — en je uitnodigt om mee te bewegen. Architectuur die durft, restaurants die experimenteren, musea die je aan het denken zetten. En dit voorjaar ook muziek van wereldklasse, in het hart van de stad: De Doelen.

Je telefoon is tegelijk je kompas en je ketting. Hij wijst je de weg, maar trekt je ook steeds terug naar alles wat je even níét wilde meenemen op vakantie. Werk. Nieuws. De zachte dwang van altijd bereikbaar zijn. Misschien is het daarom niet zo’n gek idee om het dit keer anders te doen. Niet een paar meldingen uitzetten, maar echt loslaten. Offline gaan. Niet als detox, maar als luxe.

Meer dan 10 miljoen jaar geleden ontwikkelde een verre voorouder van de mens een enzym dat de afbraak van alcohol (ethanol) in het lichaam mogelijk maakte — een evolutie die ons onderscheidde van de meeste andere zoogdieren. Die enzymmutatie stelde onze voorouders in staat om gematigde hoeveelheden gefermenteerd fruit te verteren, wat een nieuw en aangenaam voedselbron bracht. Deze theorie, bekend als de “drunken monkey hypothesis”, suggereert dat alcohol niet alleen een bijproduct was van de natuur, maar een stiekeme partner in onze evolutie.

Er zijn jaren waarin een museumseizoen aanvoelt als een reeks losse hoogtepunten. En er zijn jaren waarin je een verschuiving ziet die groter is dan één tentoonstelling, groter dan één naam op een poster. 2026 is zo’n jaar. Niet omdat musea “ook eens” een vrouw centraal zetten, maar omdat vrouwelijke kunstenaars in opvallend veel programma’s opeens het ankerpunt zijn. Grote overzichtstentoonstellingen, lang uitgestelde herwaarderingen, en shows die de canon niet alleen aanvullen, maar daadwerkelijk herschrijven. In Nederland, in België, in New York en in Parijs.

Er is een hardnekkig misverstand dat met de jaren niet slijt maar juist steviger lijkt te worden: dat seks en intimiteit vanzelf verdwijnen zodra je “op leeftijd” bent. Alsof verlangen iets is wat je inlevert bij je AOW. Alsof aanraking alleen nog functioneel is. Alsof plezier verdacht wordt zodra het grijze haren heeft.

Stel je een man voor die zijn leven lang alles wil ordenen. Niet alleen de sterren en de dieren, maar ook de menselijke ziel. Wat maakt een leven goed. Wat maakt een samenleving stabiel. Wat maakt iemand wijs. Aristoteles, de filosoof die graag in lijstjes dacht maar zelden droog klonk, keek ook naar ouder worden. Niet als romantisch eindspel, maar als een fase met eigen wetten. Soms streng. Soms verrassend troostrijk.

Er zijn schrijvers die je leest. En er zijn schrijvers die je, zelfs zonder het door te hebben, hebt leren lezen. Agatha Christie hoort bij die tweede categorie. Haar moorden zijn netjes gecomponeerd, haar verdachtenlijstjes voelen als een gezelschapsspel met een donker randje, en haar oplossingen zijn zo strak dat je je achteraf bijna schaamt dat je ze niet zag aankomen.

Vallen is wereldwijd de tweede belangrijkste oorzaak van onbedoelde dodelijke verwondingen. Mensen boven de zestig lopen daarbij het grootste risico. Toch is balans een vaardigheid waar we opvallend weinig aandacht aan besteden. We trainen onze conditie, onze kracht en soms onze flexibiliteit. Maar balans? Die verdwijnt vaak stilletjes naar de achtergrond.

In juli 2025 publiceerde Ipsos Attitudes to Ageing 2025, een 32 landen tellende Global Advisor Survey. De kernvraag is verrassend simpel en tegelijk behoorlijk onthullend: hoe kijken mensen wereldwijd naar ouder worden, en bewegen die ideeën mee met de realiteit van een langer leven?

In Wenen drink je geen koffie omdat je haast hebt. Je drinkt koffie omdat je tijd hebt. Of omdat je besluit die tijd te nemen. Al bijna twee eeuwen vormt koffie hier geen onderbreking van het dagelijks leven, maar een vast onderdeel ervan. De Weense koffiehuizen zijn geen cafés in de moderne zin van het woord. Het zijn openbare woonkamers. Denkruimtes. Plaatsen waar nietsdoen een vorm van aandacht is.

Soms loop je een museum binnen en voel je meteen dat het tempo omlaag mag. Dat je niet hoeft te begrijpen, maar vooral mag kijken, voelen en laten gebeuren. MARIA ROOSEN – Schrobben Harken Gieten Vegen, te zien in het Stedelijk Museum Schiedam van 22 november 2025 tot en met 3 mei 2026, is zo’n tentoonstelling.

Als je dit Oscarjaar probeert samen te vatten in één woord dan is het geen consensus maar spanning. Niet tussen films onderling maar tussen ideeën over wat cinema vandaag moet zijn. De nominaties voor de 98e Academy Awards laten een industrie zien die zoekt. Naar relevantie. Naar moreel gewicht. Naar verhalen die niet alleen vermaken maar ook iets openleggen.

Als je van films houdt die je warm om het hart maken en je laten nadenken over verbinding, identiteit en het moderne leven, dan is Rental Family een perfecte keuze voor je volgende filmavond. Deze film voelt op sommige momenten aan als een Japanse Bridget Jones meets The Holiday door de combinatie van liefde, humor, ongemakkelijke momenten en het zoeken naar jezelf in een onbekende stad.

Stel je voor dat ouder worden niet alleen iets is wat je overkomt, maar ook iets wat je, stap voor stap, mede vormgeeft. Niet via wondermiddelen of strakke routines, maar via iets dat veel subtieler werkt: het beeld dat je hebt van leeftijd, van ouder worden, van wie je denkt te zijn in deze fase.

Als je ooit een Scandinavische misdaadserie hebt gezien, The Killing, The Bridge of Wisting, weet je hoe het voelt: de koude stilte voor een opengevallen deur, de vertraging van een sneeuwlandschap op de aftiteling, de strak gecomponeerde close-ups van detectives met vermoeide ogen die meer weten dan ze durven te zeggen. Het is grimmig, introspectief en op een paradoxale manier troostrijk, alsof ergens diep in de rust van de noordelijke wereld toch altijd iets verschrikkelijks gloort.

Je leert een stad pas echt kennen aan tafel. Niet op het drukste plein, niet bij het restaurant met foto’s van alle gerechten op de gevel, maar op het moment dat er iets voor je wordt neergezet dat duidelijk is gekookt voor mensen die hier morgen weer terugkomen. En volgende week. En volgend jaar.

Er zijn mensen die een restaurant openen. En er zijn mensen die een stad een nieuw decor geven: een lichtplan, een kleur op de muur, een soort rumoer dat je bijna “thuis” kunt noemen. Keith McNally behoort tot die tweede categorie: de Londenaar die in 1975 naar New York verhuisde en vervolgens, met een zeldzame combinatie van smaak, koppigheid en theatrale timing, een reeks plekken bouwde die inmiddels aanvoelen als hoofdstukken uit het stadsgeheugen.

In The Mindful Body: Thinking Our Way to Chronic Health zet Ellen J. Langer een idee centraal dat zowel bevrijdend als ongemakkelijk is. Wat als onze gezondheid niet alleen wordt bepaald door genen, diagnoses en medische protocollen, maar ook door hoe wij denken over ons lichaam, onze mogelijkheden en onze grenzen?

Vanaf 21 januari tot en met 10 mei 2026 toont Singer Laren de grote tentoonstelling De werelden van Jan Toorop. Deze tentoonstelling biedt met ruim tachtig topstukken — waaronder schilderijen, werken op papier, sculpturen en brieven — een nieuw, rijk en gelaagd perspectief op een van de invloedrijkste Nederlandse kunstenaars rond 1900.

In het voorjaar van 1993 stak een jonge psycholoog uit Stanford een fundamentele vraag de kop op die de rest van haar carrière zou vormen: waarom veranderen mensen ongemerkt, maar ingrijpend, wat ze het meest waarderen in hun leven naarmate de jaren verstrijken? Voor Laura L. Carstensen was het antwoord niet te vinden in het aantal verjaardagen dat iemand vierde, maar in iets subtielers: de manier waarop iemand tijd ziet als eindeloos of als eindig.

Sixto Díaz Rodriguez (geboren op 10 juli 1942 in Detroit, Michigan – overleden 8 augustus 2023) was een Amerikaans singer-songwriter die vooral bekend werd onder zijn artiestennaam Rodriguez. Zijn verhaal is uniek en gaat van vroege muzikale passie en mislukte Amerikaanse carrière tot onverwachte cultstatus in andere werelddelen en wereldwijde erkenning later in zijn leven.

In de wereld van spionageverhalen draait het zelden om de mensen die over het hoofd worden gezien. Ponies doet precies dat wel. De nieuwe serie, die zich afspeelt in Moskou aan het einde van de jaren zeventig, kiest niet voor de klassieke CIA-agent of de gladde dubbelspion, maar voor twee vrouwen die officieel nergens toe doen.

Wandelen geldt al jaren als de meest toegankelijke vorm van beweging. Het is laagdrempelig, vriendelijk voor het lichaam en eenvoudig vol te houden. En toch wijzen meerdere grote bevolkingsonderzoeken in een andere richting wanneer het gaat om levensverwachting. Niet naar de loopband of de sportschool, maar naar de tennisbaan.

Je hebt het vast al eens gevoeld: die ene opmerking over “je bent te oud voor dit” of “op jouw leeftijd…” Die voelt niet fijn. Maar wat als ik je vertel dat dit soort leeftijdsdiscriminatie — ageism — niet alleen een nare ervaring is, maar daadwerkelijk gekoppeld is aan slechtere gezondheid en kortere levensduur? Het is geen vaag idee — het is aangetoond in grootschalig, jarenlang wetenschappelijk onderzoek.

Pickleball trekt steeds meer sportliefhebbers, ook in Nederland. Wat begon als een recreatieve activiteit in de Verenigde Staten, groeit nu uit tot een energieke en sociale trend die mensen van alle leeftijden weet te winnen. Voor Ruud van Maastrigt kwam de sport op zijn pad een paar jaar na zijn pensionering, hij ontdekte het spel en raakte direct enthousiast. Zijn passie en doorzettingsvermogen bracht pickleball naar Vlijmen, waar hij een pickleball club heeft opgezet. In dit artikel vertelt Ruud hoe hij de sport actief oppakte, wat hem inspireerde om het lokaal te promoten en waarom pickleball volgens hem de ideale mix van beweging, strategie en plezier is.

In de nieuwe film La Grande Arche laat regisseur Stéphane Demoustier ons zien hoe een zuiver ideaal botst met de harde realiteit van politiek, macht en menselijke ambities. Op het eerste gezicht lijkt dit een film over architectuur, maar in werkelijkheid is het een verkenning van wat het betekent om trouw te blijven aan jezelf in een wereld vol compromissen en tegenstrijdige belangen.

We worden ouder dan ooit. Niet alleen in jaren, maar ook in mogelijkheden. Wie vandaag de zestig nadert of passeert, leeft in een andere werkelijkheid dan vorige generaties. De levensverwachting is sterk gestegen, gezondheid houdt langer stand en nieuwsgierigheid, ambitie en betrokkenheid verdwijnen niet vanzelf bij het bereiken van een bepaalde leeftijd. En toch is veel van onze samenleving nog gebouwd op een oud idee van het leven: leren als je jong bent, werken tot een vaste eindstreep, daarna terugtreden.

Het Pieterpad is de bekendste langeafstandswandelroute van Nederland en loopt over ruim 500 kilometer van Pieterburen in het noorden tot de Sint-Pietersberg in het zuiden. Het pad werd in 1978 ontwikkeld door Toos Goorhuis-Tjalsma en Bertje Jens, beide gepassioneerde wandelaars die een route wilden creëren langs rustige paden en door mooie natuur, weg van het verkeer. Door de jaren heen groeide het Pieterpad uit tot een geliefde route voor zowel beginnende als ervaren wandelaars. Je kunt het pad ook in etappes lopen, dus laat je niet afschrikken door de 500 kilometer. Wij zetten een aantal gezellige B&B’s, sfeervolle hotels en unieke verblijfplekjes zoals een mini camping voor je op een rij.

Ergens aan de zuidwestkust van de Gulf of Bothnia, in het noorden van Finland, ligt een stad die nog maar weinig in de schijnwerpers staat, maar waarvan de culturele energie steeds sterker voelbaar wordt. Oulu is geen toeristische blockbuster zoals Parijs of Rome, maar juist daarom zo intrigerend: de stad groeit uit tot een creatieve hub waar kunst, natuur en lokale geschiedenis elkaar ontmoeten in een onconventioneel ritme.

In de eerste weken van 2026 deed een schijnbaar onwaarschijnlijke sensatie de muziekindustrie huiveren. Een artiest die vrijwel geen echte identiteit bezit, Sienna Rose geheten, staat met drie liedjes bovenaan Spotify’s Viral 50–USA, een van de populairste lijsten van het streamingplatform. Voor velen is dat niet zomaar opmerkelijk maar ronduit verbijsterend: Sienna Rose lijkt geen menselijk persoon te zijn maar een creatie van kunstmatige intelligentie.

Soms zit leeftijdsdiscriminatie niet in beleid, cijfers of harde afwijzingen, maar in iets veel subtielers. In een bijzin. In een goedbedoelde opmerking. In een woord dat achteloos wordt uitgesproken en toch blijft hangen.

Je kent het verhaal al, of je denkt dat je het kent. Een jonge componist die de wereld binnenvalt met iets wat op pure overdaad lijkt. Een oudere vakman die alles volgens de regels heeft gedaan, en die dan moet aanzien hoe het genie zonder pardon langs hem heen schiet. Sinds de negentiende eeuw is de verhouding tussen Wolfgang Amadeus Mozart en Antonio Salieri steeds opnieuw verteld, herschreven en ingekleurd, soms met aandacht voor historische nuance, soms met de verleiding van roddel en rivaliteit, soms zelfs met de suggestie van een moordplot

Je stapt het museum binnen terwijl buiten de wereld doordraait. Meldingen, meningen, tempo. En dan, vrijwel ongemerkt, verandert er iets. De geluiden dempen. De aandacht verschuift. In Stilte in de storm, de nieuwe collectietentoonstelling van Voorlinden, word je niet overspoeld door prikkels, maar juist uitgenodigd om ze los te laten.

Je herkent het misschien. Een naam die net buiten bereik blijft. Een gedachte die trager op gang komt dan vroeger. Niet zorgwekkend, maar voelbaar. Het hoort bij ouder worden, wordt vaak gezegd. En toch klopt dat verhaal niet helemaal.

Er zijn plekken waar de tijd zich anders gedraagt. Waar je je telefoon vergeet, je adem vertraagt en je blik vanzelf afdwaalt. Een goede boekhandel is zo’n plek. Niet omdat het er stil móét zijn, maar omdat aandacht er vanzelf ontstaat. In een tijd waarin boeken met één klik op de deurmat vallen, blijft de fysieke boekwinkel een kwetsbare maar onmisbare schakel in ons culturele leven. Niet uit nostalgie, maar uit noodzaak.

Vriendschap is zelden overzichtelijk. Ze komt zonder handleiding, zonder vaste afspraken en zonder garanties. En misschien is dat precies waarom ze zo wezenlijk is. Waar liefdesrelaties vaak worden omlijst door verwachtingen en sociale scripts, beweegt vriendschap zich in een vrijer, rommeliger domein. Je mag blijven. Je mag verdwijnen. Je mag veranderen, maar alleen als je dat ook durft te laten zien.

De documentaire It’s Never Over, Jeff Buckley opent niet met applaus of hits, maar met iets veel kwetsbaarders: twijfel. Het laat dat leven zien zonder het te mythologiseren. Je ziet geen heilige, geen tragisch genie in marmer gegoten, maar een jonge man die intens leefde, twijfelde, liefhad en zich steeds opnieuw afvroeg wie hij mocht zijn. Regisseur Amy Berg kiest bewust niet voor een klassieke muziekdocumentaire met een rechte tijdlijn en bekende anekdotes. In plaats daarvan nodigt ze je uit om eerst te luisteren - naar Buckley zelf, naar onafgemaakte gedachten, naar de breekbaarheid achter het talent.

Als je wilt vitaal ouder worden, dan denk je waarschijnlijk al aan krachttraining en balans. Maar er is nog een belangrijke motorische vaardigheid die vaak onderschat wordt: agility, oftewel wendbaarheid - jouw vermogen om snel van richting en snelheid te veranderen, met precisie en balans.

Je hebt van die boeken die je “even” wilt proberen, een paar pagina’s voor het slapengaan, gewoon om te kijken of het wat is. En dan merk je, ergens rond bladzijde vijftig of honderd, dat het boek jou al aan het lezen is.

Je hebt vast weleens gedacht: Happiness is the goal. Gelukkig zijn moet toch het eindstation zijn van een goed leven? Volgens de Amerikaanse filosoof Rebecca Newberger Goldstein is dat een misvatting. In haar recente boek The Mattering Instinct: How Our Deepest Longing Drives Us and Divides Us laat ze zien dat wat ons werkelijk drijft niet geluk is, maar iets veel fundamentelers: de behoefte om er toe te doen.

Je merkt het vaak niet in één klap. Het sluipt erin.Het draaien in bed gaat minder vanzelfsprekend.Je stapt wat voorzichtiger uit de auto.Je lichaam voelt ’s ochtends strammer dan je je van vroeger herinnert. Dat heeft weinig te maken met leeftijd op zich. Het heeft alles te maken met mobiliteit. En precies dát is het onderdeel van fit ouder worden dat het vaakst wordt vergeten.

Je zou kunnen denken dat Europa inmiddels volledig in kaart is gebracht. Dat elke vallei een naam heeft, elke berg een route, elke kustlijn een hashtag. En toch gebeurt er iets wanneer je de steden achter je laat. Wanneer het asfalt overgaat in grind. Wanneer het signaal wegvalt en het landschap het gesprek overneemt.

Drop is misschien wel het meest tijdloze snoepje dat we kennen. Een smaak die al generaties lang met ons meereist: van de broodtrommel op school tot de autorit naar Frankrijk, van de pot op de salontafel tot het zakje in de jaszak tijdens een wandeling. Maar terwijl jij ouder wordt, verandert je smaak. En drop, dat oer-Hollandse snoepje, verandert zachtjes met je mee.

Mensen kunnen grote gezondheidswinst boeken zonder extra medische begeleiding of nieuwe medicijnen. De sleutel: uitwisseling van inspiratie en support tussen lotgenoten. Dat blijkt uit nieuw wetenschappelijk onderzoek naar het burgerinitiatief Je Leefstijl Als Medicijn, onlangs gepubliceerd in het internationale tijdschrift BMJ Nutrition, Prevention & Health.

Je merkt het terwijl je kijkt. De camera blijft langer hangen. De dialogen zijn stiller, scherper. Het drama zit niet in snelheid, maar in wat onuitgesproken blijft. Steeds vaker dragen oudere acteurs het gewicht van een film: niet als bijrol, maar als spil. Het is geen toeval. Het is een verschuiving.

Je denkt misschien dat pensioen vooral gaat over stoppen met werken. Over tijd winnen. Over eindelijk niets hoeven. Maar zodra je samen bent, merk je iets anders: pensioen is geen individuele beslissing, het is een relationele overgang. En vaak een grotere dan je vooraf inschat.

Toen je twintig was, leek 2026 een vastomlijnd punt in de toekomst. Ver genoeg om groot te dromen. Dicht genoeg om het serieus te nemen. Het was een jaartal met belofte, met glans. Je zag het voor je: steden op meerdere lagen, glazen torens verbonden door loopbruggen, en ja: zwevende auto’s. Niet als sciencefiction, maar als vanzelfsprekendheid. Net zo gewoon als een rijbewijs.

Januari vraagt om ander kijken. Niet om series die je wakker houden tot diep in de nacht, maar om verhalen die je gezelschap houden. Series die ruimte laten voor stilte, reflectie en een gesprek na afloop met jezelf of met iemand anders aan tafel. Dit zijn vijf series die je in januari rustig kunt laten binnenkomen.

Je merkt het meteen wanneer je aankomt: dit is geen doorsnee bergdorp. De lucht is helder, het licht scherp, de lijnen van de Dolomieten bijna grafisch. Cortina d’Ampezzo is geen plek die zich opdringt; ze verleidt. Met elegantie. Met ruimte. Met een zekere vanzelfsprekendheid die je zelden nog tegenkomt in populaire bergbestemmingen.

Er wordt vaak gezegd dat religie onmisbaar is wanneer mensen geconfronteerd worden met hun sterfelijkheid. Alsof zingeving zonder God onmogelijk is. Maar uitgebreid kwalitatief onderzoek onder niet-religieuze ouderen laat een ander, genuanceerder beeld zien. Ook zonder geloof in een hiernamaals blijken mensen in staat om betekenis, rust en morele richting te vinden — juist in de laatste fase van hun leven.

Januari heeft iets verleidelijks: het gevoel dat je opnieuw mag beginnen. Dat je met één helder besluit een nieuw hoofdstuk opent. En toch weten we ook hoe het vaak gaat. Je neemt je iets voor — gezonder eten, vaker bewegen, meer rust — en ergens tussen week twee en drie verdwijnt het plan naar de achtergrond.

Als je Task bent begonnen met de verwachting van nog een conventionele politie-thriller, dan heeft deze HBO-serie je al snel verbaasd. Task is geen simpele misdaadsoap, maar een serie die zich als een langzaam sloopende storm om je heen vouwt — donker, intens en moreel complex.

Lang is ze een voetnoot geweest. Een bijzin in het verhaal van de moderne kunst, meestal gevolgd door de naam van haar beroemdste tijdgenoot en partner. Maar in Contours of a World, de grote tentoonstelling in het Guggenheim Museum, stap je een andere geschiedenis binnen. Een waarin Gabriele Münter niet langer ‘de vrouw van’ is, maar een kunstenaar met een eigen blik, een eigen radicaliteit en een oeuvre dat verrassend actueel aanvoelt.

Je merkt het zelden op het moment zelf, maar bijna alles wat je overdag doet bestaat uit duwen en trekken. Je duwt een deur open. Je trekt een lade naar je toe. Je schuift een stoel aan, tilt een pan van het fornuis, trekt jezelf iets omhoog uit een lage stoel. Het zijn eenvoudige bewegingen tot ze dat niet meer zijn.

Er zijn maar weinig dingen die zo consequent en overtuigend werken voor je hersenen als bewegen. Geen supplement, geen geheugentraining en geen slimme app kan tippen aan het effect. Als je regelmatig beweegt, presteer je aantoonbaar beter op tests voor aandacht, geheugen en denkvaardigheden — en dat voordeel blijft zichtbaar tot op hoge leeftijd.

Je staat in een museum, voor een enorm leeg doek of een gewone urinoir-installatie, en denkt: “Dat kan mijn kleine zusje ook.” Precies die gedachte vormt het startpunt van Will Gompertz’ briljante en humoristische kunstgids Dat kan mijn kleine zusje ook — waarom moderne kunst kunst is — een boek dat de bespottelijk abstracte wereld van moderne kunst vertaalt naar begrijpelijke menselijke verhalen.

Decennialang leek Sofia een stad die vooral vooruit keek door in het verleden te blijven hangen. Brede boulevards, monumentale overheidsgebouwen en een zekere grijze ernst herinnerden aan een tijd waarin initiatief werd gestuurd, niet gestimuleerd. Maar wie vandaag door de stad loopt, merkt dat er iets wezenlijks is verschoven. Niet met grootse slogans of toeristische heruitvindingen, maar van binnenuit — gedragen door een nieuwe generatie.

Je hoeft 1984 van George Orwell niet opnieuw te lezen om het gevoel te hebben dat het boek zich weer in je leven mengt. Zet het nieuws aan, scroll door sociale media of luister naar politieke debatten, en sommige ideeën uit Orwells dystopie lijken plots minder fictie dan waarschuwing. Niet omdat we in exact dezelfde wereld leven — dat doen we niet — maar omdat de mechanismen die hij beschreef verrassend herkenbaar zijn.

Het nieuwe jaar is altijd weer het moment voor goede voornemens. Voor veel mensen is dit meer wandelen, meer buiten zijn en misschien zelfs meer gezelschap. Proudies sprak met de stichting OOPOEH, die een erg mooi concept heeft: Voor 55-plussers die wél willen genieten van een vrolijke viervoeter, maar niet zitten te wachten op de volledige verantwoordelijkheid van een eigen hond, biedt de stichting een fijne oplossing. Ze hebben een win-win-win die het nieuwe jaar gezelliger maakt en goede voornemens een stuk leuker en makkelijker vol te houden.

Filmliefhebbers opgelet. De Golden Globe Awards worden alweer bijna uitgereikt. Op 11 januari 2026 weten we wie er dit jaar er met de prijzen voor de beste films vandoor gaan. Terwijl Hollywood in het teken van de uitreiking staat, kun je zelf ook een stukje filmgeschiedenis ervaren. Voor wie een weekendje weg wil combineren met luxe, cultuur en film, zijn hier vijf Europese bestemmingen waar de klassiekers werden opgenomen en waar je het gevoel hebt in de scènes van beroemde films te lopen.

Er zijn van die zinnen die je meteen rust geven: hoe eerder je begint, hoe beter, maar het is nooit te laat. Precies dat is de kern van de U.S. POINTER-trial, een grote, tweejarige studie bij volwassenen van 60 tot 79 jaar met een verhoogd risico op cognitieve achteruitgang. De deelnemers verbeterden hun cognitieve prestaties door een pakket aan haalbare leefstijlveranderingen: bewegen, gezonder eten, je brein uitdagen, sociaal actief blijven en je gezondheid (zoals bloeddruk) goed monitoren.

In Arnhem start deze winter een bijzonder kunstproject dat raakt aan een thema dat iedereen kent maar waar weinig woorden aan worden gegeven: de relatie met je eigen lichaam. Kunstenaar Joost van Wijmen is op zoek naar mensen die willen deelnemen aan ENCOUNTER#12, getiteld Lief Lichaam. Het project mondt uit in de tentoonstelling Naakt dat raakt, die vanaf het voorjaar van 2026 te zien is in Museum Arnhem.

We horen het vaak: de samenleving vergrijst. Alsof het iets is om bang voor te zijn. Alsof ouder worden automatisch betekent dat alles trager, duurder en moeilijker wordt. Maar nieuw internationaal onderzoek laat iets heel anders zien. Vergrijzing is geen noodlot. Het is een fase en zelfs een kans: als we er anders naar durven kijken.

Vanaf 19 april 2025 t/m 4 januari 2026 presenteert het Limburgs Museum in Venlo de tentoonstelling ‚Erotiek – Voorbij schoonheid en schaamte‘, een bijzonder rijk en prikkelend overzicht van hoe erotiek door de eeuwen heen is geleefd, ervaren en artistiek verbeeld.
.jpg)
Stel je voor: je ligt als kind in bed, het licht is uit. In het donker krijgen gewone spullen een andere vorm. Een jas op een stoel lijkt een figuur. Een schaduw voelt dreigend. Tot je het licht aandoet — en alles weer gewoon blijkt. Jarenlang dachten we dat kunstmatige intelligentie net zo werkte. Iets wat spannend leek, maar bij nader inzien vooral een handig hulpmiddel was. Een slimme machine die doet wat jij vraagt. Maar volgens techdenker Jack Clark is dat moment voorbij. Het licht is aan. En wat je nu ziet, is geen illusie meer.

Aan het einde van het jaar maken veel mensen de balans op. Wat ging goed, wat ging minder, en wat nemen we mee naar het nieuwe jaar? Voor jongere generaties draait die vraag vaak om ambitie en groei. Voor wie ouder wordt, verschuift de vraag subtiel maar wezenlijk: hoe leef ik goed, ook als niet alles meer vanzelf gaat?

We leven langer dan ooit. In de afgelopen eeuw is de levensverwachting wereldwijd met zo’n 30 jaar gestegen, en tegen 2040 zal een vijfde van de wereldbevolking ouder zijn dan 60. Deze langere levensduur verandert niet alleen onze levens — het verandert ook hoe we naar schoonheid kijken. Schoonheid is niet meer alleen je jong houden, maar juist goed leven, goed voelen en jezelf omarmen — in alle levensfasen.

Er komt een moment waarop reizen iets anders betekent. Je wilt niet meer alles zien, maar juist het juiste. Je reist niet om te ontsnappen, maar om je te verbinden: met een plek, een geschiedenis, een gevoel van rust of verwondering.

Op een bepaald moment in het Frankrijk van na de oorlog was Brigitte Bardot niet zomaar een filmster. Ze was een temperatuurmeting. Aan haar kapsel, haar heupbeweging, haar half-spottende glimlach zag je hoe het land zichzelf opnieuw uitvond: losser, brutaler, minder katholiek, minder bang om gezien te worden. En later, toen de camera’s haar nauwelijks nog vonden, bleef ze tóch een graadmeter, maar nu voor een ander Frankrijk. Een Frankrijk dat zich harder opstelde, dat zijn identiteit verdedigde met opgeheven kin, dat de grenzen van “zegbaar” en “acceptabel” steeds verder opschoof.

Sommige films laten zich niet snel samenvatten. Hamnet is zo’n film. Geen groots historisch epos, geen klassiek kostuumdrama vol heroïek, maar een intiem, verstild portret van een gezin, een verlies en de stille manier waarop rouw zich een weg baant door het dagelijks leven.

De dagen zijn korter. Het licht zachter. Misschien merk je dat je vanzelf iets langzamer gaat. Minder moet, meer mag. Kerst heeft dat effect. Het nodigt uit om even stil te staan bij waar je bent — en hoe je hier bent gekomen.

Er was een tijd dat december automatisch betekende: Love Actually. Of Home Alone. Of The Holiday. Films die geen verrassing meer zijn, maar juist dáárom zo welkom. Je kent elke scène, elke grap, elke blik die eraan komt. En toch kijk je weer. Elk jaar. Maar wanneer was de laatste keer dat je dacht: dit wordt er zo eentje?

Kerst is misschien wel het seizoen waarin muziek het diepst binnenkomt. Omdat we langzamer leven, meer stilstaan, herinneringen ophalen en ruimte maken voor stilte én samenzijn. Muziek helpt daarbij. Het kan de dag dragen zonder op de voorgrond te treden, of juist warmte en herkenning brengen op het moment dat iedereen aan tafel zit.

Er is een moment in veel A24-films waarop je ineens merkt: dit gaat niet worden wat je dacht. Niet omdat er een grote plottwist komt, maar omdat de film je tempo herprogrammeert. Je zit nog in een drama, maar er sluipt ongemak binnen. Of je denkt dat je naar satire kijkt, en ineens wordt het intiem en pijnlijk echt.

Je merkt het vaak pas als het al een tijdje gaande is. De dagen zijn korter geworden, de agenda leger, de energie lager. Waar je in de zomer vanzelf naar buiten gaat, kost zelfs een ommetje nu moeite. Je bent niet somber in de klinische zin van het woord, maar licht gedempt. Alsof het leven een standje zachter staat. Dit is wat we de winterblues noemen: een sluipende combinatie van minder licht, minder prikkels en minder beweging.

Wanneer we spreken over het goede leven of geluk, dan hebben we het niet over een oppervlakkig prettige bui of een tijdelijke stemming. Filosofen door de eeuwen heen hebben geprobeerd wél te definiëren wat geluk werkelijk is en hoe we het bereiken. Hun antwoorden zijn verrassend divers, maar nog steeds actueel — ook in het drukke leven van nu.

Sterk zijn betekent niet dat je zware gewichten moet tillen of intensief moet trainen. Sterk zijn betekent vooral dat dagelijkse bewegingen makkelijker en comfortabeler aanvoelen. Opstaan uit een stoel, boodschappen dragen, een pan verplaatsen of iets uit een hoge kast pakken – je doet het elke dag.

Je denkt misschien dat je je leven kent. Dat je weet waar je vandaan komt, welke momenten je gevormd hebben, welke keuzes bepalend waren. Maar herinneringen zijn geen archiefkast met keurig gelabelde mappen. Ze zijn levend, veranderlijk, selectief. En vaak laten ze zich pas zien wanneer je de tijd neemt om echt terug te kijken.

Er zijn jaren waarin kunst vooral bevestigt wat we al weten. En er zijn jaren waarin tentoonstellingen iets openbreken: ideeën, beelden, overtuigingen. 2026 lijkt zo’n jaar te worden. Niet luid of opzichtig, maar gelaagd en onderzoekend. Van kleur en licht tot identiteit, ambacht en mannelijkheid – de museale agenda van 2026 nodigt uit tot langzaam kijken en ruim denken. Alsof musea ons willen voorbereiden op een wereld waarin nuance opnieuw waarde krijgt.

Bij Proudies kijken we graag vooruit. Niet omdat we moeten, maar omdat juist deze levensfase ruimte biedt om bewuster te kiezen: voor kwaliteit, betekenis en beleving. Dat geldt ook voor reizen. Daarom waren we meteen gegrepen door de recente selectie van Condé Nast Traveller: The Best Places to Go in Europe in 2026.

Op 3 mei 2025, in Omaha, deed Warren Buffett iets wat zelfs doorgewinterde Berkshire-aandeelhouders niet gewend waren: hij verraste de zaal. Na zestig jaar aan het roer kondigde hij aan dat hij eind 2025 zou stoppen als CEO van Berkshire Hathaway, en dat vice-chair Greg Abel het stokje zou overnemen.

Aan het einde van het jaar ontstaat er vaak een merkwaardige spanning. De agenda loopt vol met diners, verjaardagen en familiebijeenkomsten, terwijl er tegelijk een verlangen sluimert naar stilte. Naar even niets hoeven. Naar begrijpen wat dit jaar eigenlijk betekend heeft: voordat het onherroepelijk verdwijnt in het volgende.

We zijn gewend ons leven in te delen in duidelijke hoofdstukken. Kindertijd, volwassenheid, ouderdom. Maar ons brein volgt een ander ritme. Minder lineair. Minder voorspelbaar. En — zo blijkt uit nieuw grootschalig onderzoek — met een aantal verrassend scherpe breuklijnen.

Wat blijft er over, als het doek is geschilderd? Als de kunstenaar is gestorven, de tijd verder is gegaan, en de wereld het werk heeft omarmd? Met De Kunst van het Doorgeven lanceert Proudies een nieuwe podcastserie die niet kijkt naar kunst als eindpunt, maar als begin. Een serie over mensen die — vaak buiten beeld — zorgen dat cultureel erfgoed niet verdwijnt, maar wordt beschermd, gekoesterd en doorgegeven aan volgende generaties.

De feestdagen worden vaak aangekondigd als een hoogtepunt van het jaar. Lichtjes in de straten, lange tafels, volle glazen, herinneringen die zich bijna vanzelf aandienen. Het is de tijd waarin samenzijn centraal staat. Waarin agenda’s even wijken voor familie, vrienden en tradities die al jaren meegaan. En ja, voor veel mensen zijn het oprecht mooie dagen. Dagen van vertraging. Van gesprekken die anders niet gevoerd worden. Van lachen om oude verhalen die ieder jaar net iets anders klinken. Maar niet voor iedereen voelt deze periode licht.

Een cabin in the woods is geen plek voor ingewikkelde recepten of keukengadgets. Het is een plek waar tijd vertraagt, waar maaltijden onderdeel worden van het ritme van de dag, en waar eenvoud plots luxe voelt. Wat eet je als je weg bent van supermarkten, bezorgdiensten en overvolle koelkasten? Het antwoord: gerechten die je thuis met aandacht maakt, en daar met gemak eet. Zodat jij kan genieten van het geknisper van de kachel, een goed boek en misschien een lekker glaasje wijn terwijl het eten langzaam gaart.

Wearables zijn de afgelopen jaren uitgegroeid tot populaire hulpmiddelen om inzicht te krijgen in onze gezondheid en leefstijl. Apparaten zoals de Oura Ring, WHOOP en Apple Watch meten continu lichaamsdata en vertalen die naar overzichtelijke scores en trends. Ze beloven meer grip op slaap, beweging, stress en herstel. Maar wat leveren deze metingen nu écht op, en waar schuilt het risico van te veel meten?

Het moment komt vaak onverwacht. Je staat midden in een gesprek, weet precies wie je bedoelt, maar die naam blijft net buiten bereik. Of je opent een boek en merkt dat je concentratie anders voelt dan vroeger. Subtieler. Trager misschien. Veel mensen vragen zich dan af: is dit het begin van achteruitgang? Volgens hersenonderzoekers is het antwoord genuanceerder en hoopvoller dan vaak wordt gedacht.