
In een wereld waarin verandering de norm is geworden, lijkt het soms alsof we geacht worden moeiteloos mee te bewegen. Nieuwe rollen, reorganisaties, persoonlijke shifts—alles moet sneller, efficiënter en zonder al te veel weerstand. Maar wie eerlijk is, weet: zo werkt het niet.

Deze keer geen vooruitblik op wat er nog moet komen, maar een pas op de plaats. Terug naar 2006, toen Sofia Coppola met Marie Antoinette een historische figuur ontdaan van haar monumentale gewicht en haar terugbracht tot iets onverwacht menselijks. Geen les in revolutiegeschiedenis, geen reconstructie van politieke intriges, maar een verstilde studie van verveling, eenzaamheid en jeugd onder goudbrokaat.

In Nederland leven meer dan een miljoen mensen met diabetes type 2. Voor wie ouder is dan 45 ligt de kans om de ziekte ooit te krijgen rond één op de drie. Het zijn cijfers die inmiddels zo groot zijn dat ze bijna abstract lijken. Toch gaat het hier niet over statistiek, maar over mensen. Over vaders en moeders, vrienden, partners en buren.

In een wereld waarin we continu worden aangemoedigd om “aardig” te zijn, lijkt het verschil tussen niceness en kindness nauwelijks relevant. We complimenteren elkaar met “wat een aardig persoon” en beschouwen dat als het hoogste sociale goed. Maar wie iets dieper kijkt, ontdekt dat aardigheid en vriendelijkheid twee totaal verschillende krachten zijn en dat juist het verschil ertussen bepalend is voor de kwaliteit van onze relaties, ons werk en zelfs ons zelfbeeld.

Met Project Hail Mary brengen regisseurs Phil Lord en Christopher Miller een ambitieuze sciencefictionfilm naar het witte doek die even spectaculair als menselijk wil zijn. De film, gebaseerd op de bestseller van Andy Weir (The Martian), combineert harde wetenschap met een verrassend emotionele kern – en zet Ryan Gosling neer in misschien wel zijn meest kwetsbare rol tot nu toe.

Je kent het wel. Een liedje dat je al honderd keer hebt gehoord en ineens, op een willekeurige avond, komt het binnen alsof je het voor het eerst hoort. Of dat ene restaurant waar je ooit at: het eten was goed, maar wat je je vooral herinnert is de warmte van het gezelschap, het licht, de sfeer. Wat we vaak ‘een mooie ervaring’ noemen, is zelden puur de ervaring zelf. Het is context.

Verdriet laat zich niet oplossen. Het laat zich ook niet wegpraten, wegredeneren of “afronden”. Precies daar ligt de kracht van Vingerafdruk van verdriet van hoogleraar Manu Keirse. Dit boek probeert verdriet niet kleiner te maken dan het is, maar reikt woorden aan voor wat vaak nauwelijks onder woorden te brengen valt. Volgens uitgever Lannoo is het nadrukkelijk geen boek over de dood, maar over het leven: over het emotionele leven van mensen die een dierbare verliezen. Dat maakt het boek meteen zo bijzonder: het gaat niet alleen over afscheid, maar vooral over hoe je daarna verder moet.

Van 24 april tot en met 30 augustus 2026 presenteert het Kröller-Müller Museum de tentoonstelling Het Europa van Isaac Israels. Deze expositie neemt bezoekers mee op een fascinerende reis door Europa, gezien door de ogen van de Nederlandse impressionist Isaac Israels.

Je hebt ze waarschijnlijk niet geteld, maar ze zijn er wel: die paar mensen die je appen zonder reden, die je begrijpen zonder uitleg, die blijven hangen als het even tegenzit. Volgens de wetenschap zijn het precies deze vriendschappen die het verschil maken—niet alleen voor je geluk, maar zelfs voor hoe lang en hoe gezond je leeft.

We leven in een tijd waarin ouder worden er heel anders uitziet dan een generatie geleden. De levensverwachting stijgt, mensen blijven langer actief, starten nieuwe carrières na hun zestigste en lopen marathons op hun zeventigste. Toch blijft het dominante verhaal over ouder worden opvallend negatief: het wordt vaak geassocieerd met verlies, kwetsbaarheid en achteruitgang.

Europa is een continent met een enorme natuurlijke diversiteit. Binnen relatief korte afstanden vind je bergketens, diepe fjorden, uitgestrekte bossen, vulkanische landschappen en kristalheldere meren. Veel van deze gebieden zijn beschermd als nationale parken of natuurreservaten en bieden een zeldzame kans om ongerepte natuur te ervaren.

Langzaam ontstaat het besef: de werkjaren liggen grotendeels achter je. Niet omdat je het zat bent, integendeel, je hebt veel opgebouwd en veel gegeven, maar omdat er iets nieuws aan je begint te trekken.

In maart 2026 verscheen op Netflix een nieuwe, veelbesproken documentaire van de Britse journalist en documentairemaker Louis Theroux: Louis Theroux: Inside the Manosphere. In deze film onderzoekt Theroux een online subcultuur die de laatste jaren steeds meer invloed heeft gekregen op jonge mannen: de zogenaamde “manosphere”. De documentaire probeert te begrijpen hoe deze digitale wereld werkt, wie erachter zitten en waarom miljoenen jonge mannen erdoor worden aangetrokken.

Wie vaker naar Italië terugkeert, merkt dat niet zozeer het land verandert, maar de manier waarop je er doorheen beweegt. De eerste reis is meestal oriënterend: je wilt weten waar alles ligt en hoeveel er in een week past. Daarna verschuift de aandacht. Je herkent geuren, tijden van de dag, kleine gewoontes.

De trein is bezig aan een stille comeback. Waar vliegen vroeger vanzelfsprekend was voor een Europese citytrip, kiezen steeds meer reizigers voor het comfort en de rust van de trein. Geen lange wachttijden op luchthavens, maar ontspannen reizen terwijl het landschap langzaam verandert. Voor muziekliefhebbers is dat goed nieuws. In heel Europa liggen prachtige festivals op treinafstand van Nederland. Van jazz aan het Meer van Genève tot concerten in een Romeins theater in Frankrijk.

Behendigheid – of agility – is misschien niet het eerste waar je aan denkt als het gaat om gezond ouder worden. Veel mensen focussen op kracht of conditie. Maar het vermogen om snel te reageren, soepel te bewegen en controle te houden over je lichaam is minstens zo belangrijk.

Artificial intelligence wordt vaak gepresenteerd als de ultieme productiviteitsmachine. Van slimme chatbots tot automatische data-analyse: AI zou ons werk sneller, efficiënter en eenvoudiger maken. Maar nieuwe onderzoeken laten een paradox zien. Juist wanneer we te veel AI-tools gebruiken, kan dat leiden tot mentale vermoeidheid, slechtere concentratie en zelfs minder productiviteit.

Met What the Hell Was I Thinking? presenteert de Kunsthal Rotterdam een omvangrijke tentoonstelling van de Britse kunstenaar David Shrigley. De expositie, te zien van 13 december 2025 tot en met 3 mei 2026, biedt een brede blik op het eigenzinnige universum van een kunstenaar die al decennia lang humor, absurditeit en existentiële twijfel combineert in ogenschijnlijk eenvoudige beelden en teksten.

Soms komt inspiratie uit onverwachte hoek. Niet uit een bestsellerlijst of een populaire podcast, maar uit een intiem gesprek tussen een acteur en zijn therapeut. Dat is precies wat er gebeurt in de Netflix-documentaire Stutz, geregisseerd door acteur Jonah Hill.

Weet jij wat de donkerste plekken van Nederland zijn? Waar het nog echt donker wordt en je bij helder weer kan genieten van de sterren en de geluiden uit de natuur? Het Nationaal Park Lauwersmeer en omgeving is een van de weinige gebieden in Nederland waar de nacht nog echt donker wordt. Het gebied kreeg daarom de status van Dark Sky Park; een erkenning voor plekken waar lichtvervuiling actief wordt beperkt en waar de sterrenhemel nog zichtbaar is zoals die ooit overal was.

Sommige films gaan niet zozeer over gebeurtenissen, maar over wat mensen met zich meedragen. The History of Sound is zo’n film. Geen klassiek historisch drama vol grote momenten, maar een ingetogen verhaal over twee jonge mannen die op zoek gaan naar muziek en onderweg iets veel persoonlijkers vinden. Het is een film over luisteren. Naar liederen, naar verhalen, maar ook naar de stille gevoelens die tussen mensen kunnen ontstaan.

Waarom hebben jongeren vaak een groot sociaal netwerk, terwijl oudere mensen vaak een kleinere maar hechtere kring hebben? Het lijkt misschien alsof sociale contacten simpelweg verdwijnen naarmate mensen ouder worden. Maar volgens onderzoek van psychologe Laura L. Carstensen van Stanford University is dat maar een deel van het verhaal.

Wie zegt dat seks alleen voor jongeren is, leeft met een hardnekkige mythe. De laatste jaren groeit in wetenschappelijk onderzoek zelfs een nieuw begrip: de “sex span”. Daarmee bedoelen onderzoekers de periode in het leven waarin mensen seksueel actief en tevreden zijn.

De geschiedenis van technologie is een geschiedenis van ambivalente verwachtingen. Elke grote uitvinding – van stoommachine tot internet – belooft vooruitgang en roept tegelijk angst op voor ontwrichting. Kunstmatige intelligentie past naadloos in die traditie. De technologie die in enkele jaren tijd van academisch experiment tot alledaagse assistent is uitgegroeid, dwingt tot fundamentele vragen: wat betekent menselijke arbeid nog wanneer machines schrijven, programmeren en ontwerpen? En wat gebeurt er wanneer computers niet alleen hulpmiddelen zijn, maar besluitvormers?

Er zit een merkwaardige spanning in reizen. We kijken ernaar uit, plannen het zorgvuldig, laten ons inspireren door verhalen van anderen en door beelden van verre of bijzondere plekken. En toch gebeurt het soms dat je onderweg denkt: waarom doen we dit eigenlijk?

Er is één sport waarbij niemand vraagt of je het wel vol houdt, niemand kijkt op zijn horloge en niemand er spijt van krijgt dat hij gegaan is. Die sport heet dansen. Of nee: dansen is eigenlijk geen sport. Dat is precies de reden waarom het zo goed werkt.

Stel je voor: iemand vraagt je op een feestje wie je bent. Je zegt je naam. En dan? Voor de meeste mensen volgt het beroep als vanzelf, bijna reflexmatig. Niet omdat je er bewust voor kiest, maar omdat het klopt. Omdat het de meest gebruikte, meest bevestigde, meest vanzelfsprekende zelfbeschrijving is die je hebt.

Er is een stuk Europa dat jarenlang achter gesloten grenzen lag en daardoor iets heeft bewaard wat de rest van het continent langzaam kwijtraakt: echte stilte, echte bergen, echte gastvrijheid. Albanië en Montenegro zijn dat stuk. Ze zijn klein, spectaculair en nog steeds verrassend onontdekt. En ze zijn uitstekend te bereiken per vliegtuig vanuit Nederland. Voor wie wil wandelen en tegelijk wil reizen op een manier die echt iets geeft, zijn dit twee van de mooiste bestemmingen van dit moment.

De Amerikaanse actrice June Squibb is een opmerkelijke figuur in de filmwereld. Terwijl Hollywood lange tijd bekendstond om zijn obsessie met jeugd en schoonheid, vormt Squibb het levende bewijs dat talent en creativiteit niet aan leeftijd gebonden zijn. Op hoge leeftijd beleeft zij zelfs een van de meest succesvolle periodes van haar carrière. Haar ervaringen bieden een interessant perspectief op hoe de houding van Hollywood tegenover oudere acteurs – en vooral oudere actrices – langzaam verandert.

De wellnessindustrie heeft een duidelijke boodschap: als je maar genoeg doet - koude douches, supplementen, slaaptrackers, HIIT-training, mindfulnessapps - kun je ouder worden. Veel ouder. En liefst ook nog productiever.

Van 17 februari tot 31 mei 2026 presenteert het Museo Nacional Thyssen-Bornemisza in Madrid de tentoonstelling Hammershøi. The Eye that Listens. De tentoonstelling brengt een omvangrijke selectie schilderijen en tekeningen samen van de Deense kunstenaar Vilhelm Hammershøi. Daarmee wordt het werk van een schilder belicht die lange tijd relatief onbekend bleef buiten Scandinavië, maar tegenwoordig wordt beschouwd als een van de meest fascinerende kunstenaars van rond 1900.

In onze tijd zijn rocksterren herkenbaar aan hun excessen: roem, schandalen, excentrieke persoonlijkheden en een publiek dat hen idoliseert. Maar wie denkt dat dit een modern verschijnsel is, vergist zich. Vier eeuwen geleden waren het kunstenaars die dezelfde status genoten. Schilders als Michelangelo Merisi da Caravaggio, Leonardo da Vinci, Michelangelo Buonarroti en later Rembrandt van Rijn waren niet slechts ambachtslieden; ze waren de celebrities van hun tijd – bewonderd, berucht en voortdurend onderwerp van roddel.

Wie aan ouder worden denkt, denkt al snel aan achteruitgang. Trager lopen, vaker iets vergeten, minder energie, meer beperkingen. Het is een hardnekkig beeld dat diep in onze cultuur zit: ouderdom als een gestage glijbaan naar verlies. Maar nieuw onderzoek uit de Verenigde Staten zet dat idee stevig op losse schroeven. Uit een grote langlopende studie onder ruim 11.000 ouderen blijkt dat bijna de helft van de 65-plussers in de loop van de jaren juist vooruitging: cognitief, fysiek of op allebei de vlakken.

Veel landen laten zich snel samenvatten. Na een paar dagen weet je hoe het werkt: hoe mensen eten, hoe steden bewegen, wat er telt. Italië doet dat niet. Hoe meer je ziet, hoe minder eenduidig het wordt. Niet omdat het land zo ingewikkeld is, maar omdat elke regio een eigen taal spreekt en dat met grote vanzelfsprekendheid doet. Vertrouwd en tegelijk onverklaarbaar.

Veel mensen denken dat krachttraining alleen iets is voor jonge sporters of voor in de sportschool. Maar juist op latere leeftijd is het één van de belangrijkste vormen van beweging. Met eenvoudige oefeningen met je eigen lichaamsgewicht kun je thuis werken aan sterkere spieren, betere balans en meer energie in het dagelijks leven. En daar is steeds meer wetenschappelijk bewijs voor.

In een tijd waarin Hollywood graag teruggrijpt naar bekende verhalen, is The Bride! een van de meest eigenzinnige herinterpretaties van een klassiek filmicoon. De film uit 2026, geschreven en geregisseerd door Maggie Gyllenhaal, grijpt terug op het universum van Mary Shelley's Frankenstein en de legendarische film Bride of Frankenstein uit 1935 – maar doet dat met een radicale, eigentijdse blik. Met Jessie Buckley en Christian Bale in de hoofdrollen ontstaat een gotische romance die even romantisch als ontregelend is.

Soms voelt een film minder als een verhaal en meer als een ongemakkelijke spiegel. In Dreams (2025), de nieuwe film van de Mexicaanse regisseur Michel Franco, wordt een ogenschijnlijk romantische relatie langzaam ontleed tot een pijnlijke studie van macht, klasse en verlangen. Met Jessica Chastain en balletdanser Isaac Hernández in de hoofdrollen is het resultaat een film die tegelijk sensueel, politiek en verontrustend is.

Er zijn koks die recepten nalaten, en er zijn koks die een manier van kijken nalaten. Alice Waters hoort bij die tweede categorie. Ze is niet alleen de oprichter van Chez Panisse in Berkeley (Californië), maar ook een van de mensen die het moderne idee groot maakten dat eten begint bij bodem, seizoen en boer—en eindigt bij aandacht aan tafel. Sinds 1971 is Chez Panisse een soort levend bewijs dat eenvoud niet hetzelfde is als “simpel”, maar eerder: compromisloos kiezen voor wat eWaters’ invloed reikt inmiddels ver voorbij restaurants: via schooltuinen, leskeukens en voedselonderwijs probeert ze kinderen (en volwassenen) opnieuw te leren wat smaak, zorg en verantwoordelijkheid betekenen echt goed is.

Sommige films zijn groots in schaal, andere in idee. De korte animatiefilm Retirement Plan van de Ierse regisseur John Kelly hoort duidelijk bij die tweede categorie. In nog geen zeven minuten weet de film een verrassend herkenbare vraag op tafel te leggen: wat gaan we eigenlijk doen met onze tijd; later, wanneer we die eindelijk denken te hebben?
.jpg)
Het lijkt een eenvoudige vraag, maar volgens psychologen en medisch onderzoekers kan het regelmatig stellen ervan een krachtig effect hebben op ons welzijn. Steeds meer wetenschappelijk onderzoek laat zien dat dankbaarheid niet alleen ons humeur verbetert, maar ook onze gezondheid, relaties en zelfs onze levensverwachting kan beïnvloeden.

Veel mensen denken dat creativiteit alleen is weggelegd voor kunstenaars, schrijvers of musici. “Ik ben daar niet goed in, dus ik doe het niet,” zeggen ze. Volgens wetenschappers is dat een misvatting. Creativiteit zit in iedereen en het is bovendien verrassend gezond.

Steeds meer mensen meten hun gezondheid alsof het een beurskoers is. Hartslag, slaapkwaliteit, stappen, bloedsuiker: dankzij smartwatches, ringen en andere wearables kunnen we onze lichamen 24 uur per dag volgen. Maar helpt al die data ons echt gezonder te leven? Of zorgt het soms juist voor meer onrust?

In een tijd waarin gezondheid vaak wordt vertaald in stappen tellen, mindfulness-apps en groene smoothies, verschijnt er af en toe een boek dat een onverwachte bron van welzijn aanwijst. Your Brain on Art: How the Arts Transform Us van Susan Magsamen en Ivy Ross doet precies dat. Hun centrale stelling is zowel eenvoudig als revolutionair: kunst is geen luxe. Kunst is een biologische noodzaak.

Vanaf 13 februari tot en met 17 mei 2026 nodigt het Van Gogh Museum in Amsterdam je uit om de wereld van kleur en betekenis te beleven in de tentoonstelling Geel. Meer dan Van Goghs lievelingskleur. Deze tentoonstelling gaat verder dan het werk van één kunstenaar: het onderzoekt wat geel betekende voor Vincent van Gogh én zijn tijdgenoten én hoe deze kleur kunst, mode, muziek en literatuur rond 1900 beïnvloedde.

Na het afscheid van de traditionele *Nightjet’ nachttreinen heeft het Europese spoor nieuwe levenskracht gekregen. In de lente van 2026 keert de nachttrein tussen Parijs en Berlijn terug — niet als nostalgisch museumstuk maar als een moderne, doordachte, en duurzame reisoptie. Georganiseerd door de Belgische-Nederlandse spoorcoöperatie European Sleeper, betekent deze herintroductie een nieuwe filosofie van reizen: tijd omarmen, landschap ervaren en hoofdstad aan hoofdstad verbinden in een enkele comfortabele nacht.

In 1999 publiceerden de Amerikaanse psychologen James W. Pennebaker en Janel D. Seagal een paper met de veelzeggende titel Forming a Story: The Health Benefits of Narrative in het Journal of Clinical Psychology. Het onderzoek maakte deel uit van een bredere traditie in de psychologie die onderzoekt hoe taal, narratief en emotionele expressie samenhangen met mentale en lichamelijke gezondheid.

Er zijn kunstenaars die ouder worden zoals gebouwen dat doen: ze krijgen patina, scheurtjes, een zekere plechtigheid. En er zijn kunstenaars die ouder worden zoals licht dat doet: het verplaatst zich, breekt, weerkaatst, verdwijnt en verschijnt opnieuw—zonder dat je precies kunt aanwijzen waar het “nu” is. Yayoi Kusama hoort bij die tweede soort. Ze is geboren in 1929, en toch voelt haar werk niet als een late stijl, maar als een voortdurende tegenwoordigheid: urgent, koppig, bijna jeugdig in zijn drang om de wereld te overspoelen.

Op papier is pensioen een datum. In de agenda een afscheid. In de praktijk: een stille verbouwing van het dagelijks leven. De wekker hoeft niet meer. De koffie smaakt hetzelfde, maar valt opeens in een leegte die vroeger was opgevuld door collega’s, deadlines, gedoe bij de printer en dat ene praatje bij het raam.

De eerste weken van maart brengen twee opvallende nieuwe titels naar de streamingplatforms. Twee series die inhoudelijk nauwelijks verder uit elkaar kunnen liggen, maar die allebei mikken op een publiek dat houdt van kwaliteit, karakter en een zekere culturele gelaagdheid. Aan de ene kant is er Vladimir, een psychologisch geladen relatie- en machtsdrama op Netflix. Aan de andere kant presenteert Prime Video Young Sherlock, een ambitieuze herinterpretatie van een van de beroemdste literaire figuren uit de Britse canon. Twee werelden, twee stijlen, twee totaal verschillende vormen van spanning.

Nederland verandert zijn pensioenstelsel. Niet als aankondiging, maar als feit. De Wet toekomst pensioenen is van kracht, de eerste fondsen zijn al overgestapt en uiterlijk op 1 januari 2028 volgt de rest. Voor wie nu met pensioen gaat, al met pensioen is of op het punt staat die keuze te maken, is er een urgente vraag bijgekomen. En voor een specifieke groep zelfs opnieuw: wil je meebewegen met de markt (een variabel pensioen), of wil je vooraf weten waar je aan toe bent (een vaste uitkering)?

Een president. Twee handtekeningen. Nul uitweg. Met La grazia levert Paolo Sorrentino geen flamboyante satire af, maar een strak geregisseerd moreel dossier. Minder barok dan La grande bellezza, minder explosief dan Il Divo, maar thematisch misschien zijn meest directe film tot nu toe.

Op een willekeurige ochtend in januari neem je je iets voor dat tegelijk eenvoudig en ambitieus is: meer bewegen. Misschien schrijf je je in bij een sportschool. Misschien download je een trainingsapp. Misschien besluit je dat dit het jaar wordt waarin je eindelijk structureel gaat wandelen, zwemmen of krachttrainen. Een paar weken later verschuift de aandacht. Werk, afspraken, vermoeidheid. Het schema dat in het begin zo helder leek, begint te wringen. Wat overblijft is een ongemakkelijke gedachte: waarom lukt het niet om iets vol te houden waarvan je weet dat het goed voor je is? De vraag wordt meestal verkeerd gesteld. Niet: welke training is het meest effectief? Maar: wat zorgt ervoor dat je blijft bewegen wanneer het nieuwe eraf is?

Veel mensen merken het rond hun veertigste of vijftigste voor het eerst: je stapt wat minder makkelijk uit de auto, draaien om achterom te kijken voelt stroever en opstaan van de bank kost net iets meer moeite. Dat is geen toeval. Met het ouder worden verliezen spieren, pezen en gewrichten elasticiteit.

In een opvallende tentoonstelling presenteert het Kunstmuseum Den Haag tot 7 juni 2026 London Calling — de eerste grote overzichtspresentatie van naoorlogse Britse figuratieve schilderkunst in Nederland. In samenwerking met Tate uit Londen worden bijna zeventig schilderijen getoond van dertien kunstenaars die de menselijke figuur centraal stellen en zo een tijdsbeeld schetsen van een bruisende kunstscene in de Britse hoofdstad. Londen fungeert niet zozeer als geografische kapstok, maar als bron van ideeën, dialogen en visuele intensiteit.

In cafés, co-workingspaces en online discussiegroepen circuleert één gedachte steeds vaker: Is creativiteit nog houdbaar nu AI ideeën, teksten en beelden kan produceren met ongekende snelheid? De vraag raakt aan iets dat ons menselijk werk en onze identiteit snijdt en de wetenschap speelt een steeds grotere rol in het beantwoorden ervan.

Vanaf 15 november 2025 tot en met 6 april 2026 presenteert Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam de tentoonstelling Beyond Surrealism, een grensverleggende groepstentoonstelling waarin surrealistische meesterwerken uit de museumcollectie in gesprek worden gebracht met werk van zes hedendaagse internationale kunstenaars.

Ze worden al decennia de krachtcentrales van onze cellen genoemd. Een wat schools klinkende metafoor, maar niet onterecht. Mitochondriën zetten de voedingsstoffen die we eten om in ATP – adenosinetrifosfaat – het molecuul dat vrijwel alle cellulaire processen van energie voorziet. Zonder mitochondriën geen spiercontractie, geen hersenactiviteit, geen herstel.

Het enneagram is een persoonlijkheidsmodel dat mensen indeelt in negen basistypen. In plaats van alleen gedrag (“ik ben introvert/extrovert”) probeert het enneagram vooral je innerlijke drijfveren te beschrijven: waarom je doet wat je doet—je kernbehoeften, angsten, automatische patronen en groeirichting. Organisaties als de International Enneagram Association beschrijven het als een (psycho-)spiritueel systeem om persoonlijkheidspatronen en groei in kaart te brengen.

Er is een unieke groep ouderen wiens geheugen en denkvermogen bijna onverminderd scherp blijven, zelfs op hoge leeftijd. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, namelijk dat het brein met het ouder worden onvermijdelijk achteruitgaat, blijkt uit nieuw onderzoek dat sommige hersenen juist opmerkelijk goed in staat zijn om nieuwe neuronen te vormen en hun geheugen te behouden.

Er zijn tentoonstellingen die kunst tonen, en er zijn tentoonstellingen die zélf een kunstwerk zijn. Met Architectural Journey: Frank Gehry kiest de Fondation Louis Vuitton dit voorjaar nadrukkelijk voor dat laatste. Van 4 maart tot en met 12 april 2026 staan niet de schilderijen of sculpturen centraal, maar het gebouw zelf: het spectaculaire museum in het Bois de Boulogne, ontworpen door de Amerikaans-Canadese architect Frank Gehry.

Vogelspotten – of birding – lijkt op het eerste gezicht een rustige bezigheid. Een wandeling, een verrekijker, wat turen naar boomtoppen. Maar onder die kalme buitenkant gebeurt er iets fascinerends: het brein draait op volle toeren. Neurowetenschappelijk onderzoek naar aandacht, natuurbeleving en beloning laat zien dat vogelspotten een opmerkelijk rijke cognitieve training is – met meetbare effecten op stress, concentratie en zelfs stemming.

Het is een begrip dat inmiddels is doorgedrongen tot managementboeken, sportpsychologie en zelfhulp: flow. Toch is het concept minder zweverig dan het soms wordt gepresenteerd. De term werd in de jaren zeventig geïntroduceerd door de Hongaars-Amerikaanse psycholoog Mihaly Csikszentmihalyi, die wilde begrijpen wanneer mensen zich werkelijk betrokken en tevreden voelen.
Duurzaam reizen betekent niet dat we thuis moeten blijven. Het betekent dat we nadenken over transport, verblijf en impact. Dat we lokale ondernemers steunen. Dat we langer blijven in plaats van vaker gaan. Dat we kiezen voor trein boven vliegtuig waar mogelijk.

AI en programma’s als ChatGPT en Gemini maken het ons erg makkelijk om tegenwoordig alles snel even op te zoeken. Heb je een vraag? Binnen een paar seconden heb je waarschijnlijk het antwoord. Waar veel dingen steeds sneller gaan en waar antwoorden makkelijker beschikbaar zijn, is het misschien nog wel extra belangrijk om nieuwsgierig te blijven en zelf op onderzoek te gaan. Jason Fredrick van Eunen was als kind al erg nieuwsgierig en maakte er zelfs zijn werk van. Hij richtte zijn eigen bedrijf op: Nieuwsgierig Denken. Jason: “Alle generaties lopen er tegenaan dat nieuwsgierigheid best wel spannend kan zijn. Daarnaast verandert nieuwsgierigheid naarmate we ouder worden.”

Er zijn films die je het verhaal vertellen. En er zijn films die je in een toestand brengen. The Testament of Ann Lee, de nieuwe film van Mona Fastvold, behoort nadrukkelijk tot die tweede categorie: een historisch drama dat zich gedragen als ritueel, gedragen door zang, adem, stampende passen en een hoofdrolspeler die voortdurend balanceert tussen extase en uitputting. In de kern is het een “speculative retelling”, zoals de makers en festivals het zelf noemen: niet het laatste woord over de achttiende-eeuwse Shaker-leider Ann Lee, maar een interpretatie die juist wil laten voelen wat geloof kan doen met een lichaam, een gemeenschap en een tijdperk.

Er zijn boeken die je als lezer vormen—en je later, bij herlezing, terugduwen met een hand die je destijds niet voelde. Ernest Hemingway’s The Sun Also Rises (1926) is zo’n roman: een sleuteltekst van het modernisme, strak gesneden als een scheermes, die tegelijk een sociale wereld bouwt op vernedering, uitsluiting en haat. In januari 2026 vatte schrijver Akhil Sharma dit in The New Yorker samen met een zin die blijft haken: hoewel Hemingway’s roman positieve claims maakt over hoe je zou moeten zijn, wordt de architectuur “primair overeind gehouden door haat.”

De overgang naar pensioen is een van de grootste identiteitsveranderingen in een mensenleven. Werk is immers voor velen méér dan een inkomen: het is status, structuur, sociale verbinding en zingeving. Maar wat gebeurt er als die werkrol wegvalt?

In Barcelona deze week is een historische mijlpaal bereikt in de bijna 144 jaar lange bouwgeschiedenis van de Basílica i Temple Expiatori de la Sagrada Família. Het beroemde bouwwerk, ontworpen door de Catalaanse architect Antoni Gaudí, bereikte op 20 februari 2026 zijn volle hoogte toen op de centrale toren de laatste arm van een groot kruis werd geplaatst. Met het kruis op de toren gewijd aan Jezus-Christus staat het gebouw nu 172,5 meter boven de stad, een hoogte die de Sagrada Família officieel tot de hoogste kerk ter wereld maakt.

Andalucia is een prachtige streek in het zonnige zuiden van Spanje. Iedereen kent de streek natuurlijk om steden zoals Sevilla, Córdoba en Granada. Maar ken je ook al de beroemde Pueblos Blancos, de witte dorpjes? Deze mooie plaatsen danken hun naam aan de witgekalkte huizen die prachtig gelegen zijn tussen de ruige bergen. Vier van de favorieten bij Proudies zijn Ronda, Zahara de la Sierra, Olvera en Setenil de las Bodegas. Samen vormen ze een mooie route vol natuur, geschiedenis en Andalusische charme.

Er is een versie van ouder worden die we graag zien. De fitte zeventiger die nog even een halve marathon meepakt. De energieke zestiger die “eigenlijk pas net begint”. Inspirerend, zeker. Maar als dat het enige verhaal is, ontstaat er iets geks: zodra je lichaam minder meewerkt, voelt het alsof jij faalt.

Je merkt het vaak pas wanneer het even misgaat. Je stapt van een stoep, reikt naar iets in een kast of draait je om terwijl je iets draagt en je voelt dat je moet corrigeren. Balans is geen aparte vaardigheid, maar de basis van vrijwel alles wat je dagelijks doet.

Streamingdiensten hebben de manier waarop series worden gemaakt veranderd. Grote studio’s bouwen minder werelden na en zoeken vaker echte plekken. Niet alleen omdat het goedkoper is, maar omdat kijkers het verschil zien.

In de afgelopen tien jaar werd sciencefiction op televisie vaak groter, spectaculairder en technologischer. Denk aan ruimteschepen, multiversa en dystopische regimes. De Apple TV+-serie Pluribus kiest een andere richting: minder actie, meer idee. Geen ondergang van de mensheid, maar iets ongemakkelijkers — een wereld waarin iedereen ineens gelukkig is.

In Museum De Lakenhal in Leiden staat deze winter geen beroemde kunstenaar centraal, maar een probleem uit de kunstgeschiedenis. Een oeuvre van hoge kwaliteit, duidelijk uit de omgeving van Rembrandt, maar zonder maker. De schilder staat bekend als Meester I.S. Meer weten we niet zeker.

De relatie tussen voeding en mentale gezondheid wordt al jaren onderzocht. Vaak blijven zulke studies hangen in vragenlijsten: wat mensen denken dat ze eten, hoe ze zich denken te voelen. Interessant, maar ook kwetsbaar voor geheugen en interpretatie.

Er zijn weinig onderzoeken die zo lang meegaan als het leven zelf. Toch is dat precies wat er gebeurde aan de Harvard University, waar wetenschappers in 1938 begonnen met een ambitieus experiment: ze wilden weten wat een goed leven eigenlijk maakt.

Op een rustige straat in het vijfde arrondissement van Parijs, tussen universiteitsgebouwen en kleine boekhandels, staat een gevel die nauwelijks opvalt. Geen lichtreclame, geen digitale schermen met trailers. Alleen een naam: La Clef.

Wanneer je het Kunstmuseum Den Haag binnenloopt, merk je meteen dat dit geen tentoonstelling is die je overweldigt. Geen lange tijdlijn langs de wanden, geen zalen vol schilderijen. In plaats daarvan begint alles klein: een vitrine, papier, potlood, herhaling.

Er zijn vragen die mensen hun hele leven blijven stellen. Vaak stil, soms hardop: ben ik gelukkig en waarom wel of niet? Psycholoog Sonja Lyubomirsky, al decennia een van de belangrijkste onderzoekers naar geluk, krijgt die vraag voortdurend. Wat is het geheim? Haar antwoord is even simpel als onbevredigend: er bestaat geen geheim. Maar er bestaat wél een patroon. In het nieuwe boek How to Feel Loved verschuift de aandacht van grote levenskeuzes - werk, geld, succes - naar iets veel concreters: hoe mensen met elkaar omgaan. Niet hoeveel vrienden je hebt, maar hoe je je gedraagt binnen relaties blijkt een doorslaggevende factor voor hoe tevreden iemand zich voelt.

Luxemburg past op een kaart tussen Frankrijk, Duitsland en België en wordt daardoor vaak gezien als doorgangsland. Wie er blijft hangen, merkt hoe misleidend dat beeld is. In nauwelijks een uur reizen verschuift het landschap van middeleeuwse stad naar industriële vallei en van bosrijk heuvelland naar hedendaagse architectuur. Het land heeft de schaal van een provincie, maar de concentratie van cultuur, gastronomie en geschiedenis van een stad.

Jarenlang hoorde je vooral waarschuwingen. Smartphones zouden je concentratie verpesten. Navigatie zou je geheugen lui maken. Internet zou denken vervangen door zoeken. Kort gezegd: technologie zou slecht zijn voor je brein.

Je weet dat bewegen belangrijk is. Alleen verandert de reden naarmate je ouder wordt. Het gaat minder om conditie opbouwen of prestaties leveren en meer om functioneren: soepel opstaan, de trap nemen zonder nadenken, een tas dragen, blijven reizen. Precies daarom werkt bewegen op latere leeftijd anders dan vroeger. Het lichaam reageert minder op lange, gelijkmatige inspanning en juist beter op korte, gerichte prikkels. Je hoeft dus niet méér te sporten, maar anders.

Hoe ouder, hoe meer ik de "kunst van het leven" leer beoefenen, aldus Willem Helwig (67). Misschien ken je zijn naam niet meteen, maar toch ben je vast bekend met veel van zijn werk: Flikken Maastricht, Flikken Rotterdam en Penoza, om maar een greep te nemen uit het werk dat Willem als cameraman doet en heeft gedaan. Hij heeft net de AOW-leeftijd bereikt, maar dat betekent niet dat hij gaat stoppen met werken. Wel zegt hij dat hij steeds meer leert in het nu te leven, zich minder druk maakt en de kunst van het leven probeert te begrijpen. We spreken met hem over zijn passie voor zijn werk als Director of Photography in de film- en tv-industrie en zijn reflecties op het leven en ouder worden.

Lange relaties hebben een paradox. Je kent elkaar door en door en toch raak je elkaar soms een beetje kwijt. Niet omdat de liefde weg is, maar omdat het leven ertussen komt. Werk, kinderen, mantelzorg, gewoontes. Gesprekken worden praktisch. Stiltes comfortabel, maar ook leeg. Je functioneert goed samen, maar voelt minder vaak dat je elkaar echt ontmoet. Valentijnsdag gaat vaak over beginnen. Maar misschien is liefde juist op haar mooist wanneer je opnieuw begint met dezelfde persoon.

Valentijnsdag lijkt een feestdag voor jonge verliefdheid: eerste dates, vlinders in de buik, onzekerheid over appjes die te lang onbeantwoord blijven. Maar wie wat langer leeft, ontdekt iets anders. Liefde verdwijnt niet met de jaren: ze verandert van vorm. Rustiger, minder luidruchtig, maar vaak dieper. Niet meer gericht op bevestiging, maar op herkenning.

Bij Proudies zien we het steeds duidelijker: pensioen is niet langer het abrupte einde van werk, maar het begin van een nieuwe fase. Een fase waarin mensen anders willen werken: minder uren, meer vrijheid, meer betekenis. Niet omdat ze moeten, maar omdat ze dat willen.

In de Nederlandse film Boomers zit een man in een vergadering waar hij vroeger de leiding had. Hij wordt niet weggestuurd en ook niet genegeerd, maar niemand vraagt nog naar zijn mening. Het gesprek gaat gewoon verder zonder hem.

Aan de rand van het Engelse Macclesfield nam een bouwmarkt eind jaren tachtig een besluit dat destijds nauwelijks als vooruitstrevend werd gezien, maar eerder als noodgreep. De keten B&Q had last van personeelsverloop, tegenvallende klanttevredenheid en weinig continuïteit op de werkvloer. In plaats van nog meer jongeren aan te nemen koos het bedrijf voor het tegenovergestelde: het filiaal werd grotendeels bemand door oudere werknemers.

Soms loop je een museum in om te kijken naar het verleden. En soms kom je buiten met het gevoel dat het over het heden ging. De tentoonstelling Metamorfosen in het Rijksmuseum is zo’n ervaring. Ze vertrekt vanuit een tekst die ruim tweeduizend jaar oud is — Metamorphoses van de Romeinse dichter Ovidius — maar voelt opvallend actueel. Kunstenaars hebben dat boek eeuwenlang gebruikt als bron voor verhalen over verlangen, macht, jaloezie en identiteit.

Het beeld is hardnekkig. Je werkt veertig jaar, sluit de deur achter je dicht, en daarna begint de rust. Geen agenda, geen deadlines, geen verplichtingen. Eindelijk tijd voor jezelf. En toch gebeurt er bij veel mensen iets anders.

Veel organisaties investeren momenteel in kunstmatige intelligentie met een duidelijke verwachting: medewerkers worden productiever en houden tijd over voor belangrijker werk. AI kan immers teksten schrijven, samenvatten, analyseren en voorbereidend denkwerk doen. Logisch dus dat de werkdruk zou moeten dalen. Nieuw onderzoek suggereert dat precies het tegenovergestelde gebeurt.

Er zijn kunstenaars die een landschap schilderen, en er zijn kunstenaars die een moment schilderen. Joseph Mallord William Turner hoorde bij die laatste categorie. Toen de Engelse schilder in 1817 Dordrecht bezocht, trof hem niet de stad zelf, maar wat er omheen gebeurde: het lage Nederlandse licht, het kalme water, de zachte waas waarin boten en lucht bijna in elkaar oplosten. Uit die ervaring ontstond Dort, or Dordrecht: The Dort Packet-Boat from Rotterdam Becalmed, een schilderij dat later tot zijn beroemdste werken zou behoren. Ruim twee eeuwen later keert Turner terug naar dezelfde plek — in de tentoonstelling Water & Light in het Dordrechts Museum, te zien tot en met 14 juni.

Je herkent het waarschijnlijk. Je opent een streamingdienst, kiest een film, kijkt hem uit en een week later weet je nog nauwelijks waar hij over ging. Niet omdat hij slecht was, maar omdat hij nergens echt bleef haken. Hij leek op iets wat je al kende. Misschien zelfs op meerdere dingen tegelijk.

Op een avond waarop traditioneel de Amerikaanse cultuur zichzelf bevestigt - tijdens de rust van de Super Bowl - gebeurde iets vreemds. Het stadion werd een Caribisch plein. Er werd gedanst op reggaeton, er klonken conga-ritmes en de grootste televisieshow van het land werd volledig in het Spaans gezongen.

Er zijn schrijvers die verhalen bedenken. En er zijn schrijvers die het leven ontleden. Anna Enquist hoort tot die laatste categorie. Niet toevallig begon ze haar carrière niet als auteur, maar als concertpianist en psychoanalyticus; twee beroepen waarin luisteren belangrijker is dan spreken. Op haar 46e verscheen haar eerste dichtbundel, waarna romans volgden die miljoenen lezers bereikten en in vele talen werden vertaald.

Er bestaat een hardnekkig idee over ouder worden: dat het leven kleiner wordt. Minder rollen, minder tempo, minder sociale kring. Maar psychologen en levenslooponderzoekers zien juist vaak het tegenovergestelde gebeuren. Met de jaren verdwijnen verplichtingen, verwachtingen en sociale maskers. Wat overblijft, is iets dat veel mensen pas later echt ervaren: autonomie én authentieke verbinding.

De meeste mensen die actief blijven na hun zestigste doen iets heel verstandigs. Ze wandelen vaker. Ze fietsen. Ze bewegen meer dan vroeger. En toch gebeurt er iets vreemds. Je bent gezond bezig maar je conditie lijkt langzaam kleiner te worden. Dezelfde heuvel voelt steiler. Dezelfde trap langer. Niet dramatisch, maar merkbaar.

We weten het intuïtief al lang. Een goed gesprek kan je dag maken. Een lege agenda kan zwaar voelen. Maar de laatste jaren begint de wetenschap iets opmerkelijks te zien: sociale relaties zijn geen zachte factor naast gezondheid — ze zijn gezondheid. Tot op DNA-niveau.

De Engelse heide, een huis dat tegen de wind lijkt te vechten, en twee mensen die elkaar tegelijk redden en vernietigen. Wuthering Heights van Emily Brontë uit 1847 behoort tot die zeldzame verhalen die nooit verdwijnen. Elke generatie probeert het opnieuw te begrijpen en dus opnieuw te verfilmen.

Tijdens een uitzending van Eva demonstreerde Alexander Klöpping iets dat op het eerste gezicht niet spectaculair leek. Geen futuristische robot, geen ingewikkelde technische uitleg. Je zag gewoon een computer. Hij kreeg een opdracht in gewone taal en begon vervolgens zelf stappen te zetten: een website openen, keuzes maken, gegevens invullen, een reservering afronden.