De corpulente zorgverlener stond voor de spiegel. "Dit overhemd spant te veel." Hij hoorde het zijn echtgenote zeggen. De gedachten dwaalden af naar het te vieren feestje. 12,5 jaar in dienst bij Brentano.
Bij het betreden van de hal van Nieuw Vredeveld, trof ik Tine. Ze zat op het bankje en had beide handen voor haar gezicht geslagen. Tine huilde. Tranen met tuiten.
Bij de dagbesteding voor jonge mensen met dementie herdachten we Theo. Al zes jaar lang bezoeker van onze "club" en met 73 jaar plotseling en te vroeg uit het leven weggehaald. Een fatale hartaanval. Theo was een man van weinig woorden.
Onder het gilde der columnisten vind je uitzonderlijk weinig verpleegkundigen. Terwijl het toch bepaald een vak is waar wel iets over te zeggen en te schrijven valt. Thomas van der Meer (1986) vormt een goede uitzondering. In De Volkskrant bericht hij regelmatig uit de wereld van het verpleeghuis, de psychiatrie en (incidenteel) thuiszorg. In "Zullen we dan maar heel lang leven?" zijn een groot aantal van die columns gebundeld. Van der Meer is een begenadigd schrijver. En naar mijn stellige indruk ook een uitstekende verpleegkundige.