In The President’s Cake krijgt de negenjarige Lamia een opdracht die op papier bijna kinderlijk klinkt: bak een verjaardagstaart voor Saddam Hoessein. Maar in het Irak van de jaren negentig, waar oorlog, armoede en voedseltekorten het dagelijks leven bepalen, wordt zo’n taart ineens een bijna onmogelijke missie.
.png)
De film is het speelfilmdebuut van de Iraakse regisseur Hasan Hadi en draait sinds 14 mei 2026 in de Nederlandse bioscopen. De hoofdrollen worden gespeeld door onder anderen Baneen Ahmad Nayyef, Sajad Mohamad Qasem, Waheed Thabet Khreibat en Rahim AlHaj.
Lamia woont met haar oma op het platteland. Op school wordt zij aangewezen om een taart mee te nemen voor de verplichte viering van de verjaardag van de president. Dat klinkt absurd, en dat is het ook. Juist die absurditeit maakt de film zo wrang: terwijl volwassenen proberen te overleven in een land vol schaarste, verwacht het regime gehoorzaamheid, feestelijkheid en decorum.
Wat The President’s Cake bijzonder maakt, is dat de film niet groot en bombastisch vertelt. We zien de dictatuur niet alleen via soldaten, toespraken of politieke slogans, maar vooral via kleine handelingen. Een kind dat ingrediënten zoekt. Een oma die probeert te beschermen. Een school die meedoet aan een systeem waar niemand echt vrij in is.
Daardoor komt de dreiging misschien nog harder aan. Niet omdat de film voortdurend schreeuwt, maar omdat hij juist vaak stil blijft.
De toon van de film is knap in balans. Er zit humor in, soms zelfs lichtheid, maar die lichtheid voelt nooit goedkoop. Lamia’s tocht heeft iets van een sprookje: een kind op pad, een onmogelijke opdracht, ontmoetingen met mensen die behulpzaam, onverschillig of gevaarlijk kunnen zijn. Tegelijkertijd blijft de realiteit steeds voelbaar. Dit is geen fantasiewereld, maar een land waar een zak meel, suiker of eieren het verschil kan maken tussen veiligheid en straf.
De jonge Baneen Ahmad Nayyef draagt de film met een indrukwekkende vanzelfsprekendheid. Haar spel is niet gemaakt of overdreven; juist haar ernst, haar koppigheid en haar kwetsbaarheid maken Lamia tot een personage dat je niet snel vergeet.
Veel films over Irak worden verteld vanuit oorlog, geopolitiek of buitenlandse ogen. The President’s Cake kiest een ander perspectief: dat van een Iraaks kind in een samenleving die van binnenuit onder druk staat. Regisseur Hasan Hadi laat zien hoe macht binnendringt in klaslokalen, keukens, markten en families.
De film ging in première in Cannes, in de sectie Directors’ Fortnight, en won daar zowel de Caméra d’Or als de publieksprijs van die sectie. Dat is veelzeggend: dit is een debuut dat internationaal opvalt, maar tegelijk heel persoonlijk en lokaal geworteld blijft.
The President’s Cake is geen makkelijke film, maar wel een toegankelijke. Het verhaal is helder, de emotie direct, de politieke laag voelbaar zonder dat de film college geeft. Hij laat zien hoe kinderen leren omgaan met een wereld die eigenlijk te hard voor hen is. En hoe volwassenen, hoe machteloos soms ook, toch proberen iets van zorg, waardigheid en menselijkheid door te geven.
Voor Proudies is dit precies zo’n film die blijft nazinderen: omdat hij gaat over geschiedenis, maar ook over moed, overleven, familie en de stille kracht van gewone mensen.
The President’s Cake is een ontroerend, bitterzoet en scherp geobserveerd drama over een meisje dat een taart moet bakken in een wereld waarin zelfs suiker politiek is geworden. Een kleine film met een groot hart en een pijnlijke nasmaak die precies de bedoeling is.
