In de wereld van spionageverhalen draait het zelden om de mensen die over het hoofd worden gezien. Ponies doet precies dat wel. De nieuwe serie, die zich afspeelt in Moskou aan het einde van de jaren zeventig, kiest niet voor de klassieke CIA-agent of de gladde dubbelspion, maar voor twee vrouwen die officieel nergens toe doen.
.png)
Ze zijn secretaresses op de Amerikaanse ambassade. In het jargon van de inlichtingendiensten heten ze PONIES: Persons of No Interest. Onzichtbaar, ongevaarlijk, functioneel. Tot het moment waarop hun levens abrupt kantelen.
Wanneer hun echtgenoten, beiden CIA-agenten, onder verdachte omstandigheden om het leven komen, blijven Beatrice Grant en Twila Hasbeck achter in een vijandige stad waar rouw geen luxe is en vertrouwen een risico. Wat volgt is geen heldenepos, maar een geleidelijke verschuiving. Van meelopen naar meedenken. Van toekijken naar handelen.
Beatrice, gespeeld door Emilia Clarke, is bedachtzaam, cultureel onderlegd en spreekt vloeiend Russisch. Twila, vertolkt door Haley Lu Richardson, is directer, ongepolijster, en gedreven door woede die ze nauwelijks probeert te verbergen. Hun samenwerking voelt in het begin ongemakkelijk, bijna toevallig, maar vormt gaandeweg het morele en emotionele hart van de serie.
Ponies is bedacht door Susanna Fogel en David Iserson en telt acht afleveringen. De serie leunt zwaar op sfeer. Sigarettenrook, tl-licht, zware gordijnen, analoge telefoons en een soundtrack die de melancholie van de jaren zeventig benadrukt. Het Moskou dat hier wordt getoond is geen decor, maar een drukkende aanwezigheid. De stad kijkt mee, luistert mee, en lijkt altijd net iets meer te weten dan de personages zelf.
Toch is Ponies geen onverdeeld succes. Op IMDb scoort de serie een 6,6. Dat cijfer weerspiegelt de verdeeldheid onder kijkers. Sommigen prijzen de opzet en de vrouwelijke invalshoek binnen een traditioneel mannelijk genre. Anderen missen tempo, scherpte of een echt vernieuwende spanning. De serie neemt de tijd, soms meer dan comfortabel voelt voor een publiek dat gewend is aan snelle wendingen en duidelijke morele lijnen.
Juist daarin schuilt ook haar kracht. Ponies gaat minder over spionage als spektakel en meer over spionage als uitputtend, verwarrend en moreel grijs terrein. Over wat het betekent om ineens een rol te krijgen in een systeem dat je nooit serieus nam. En over hoe rouw, woede en loyaliteit langzaam kunnen veranderen in politieke daadkracht.
De serie is te zien via SkyShowtime.
Ponies zal geen instant klassieker worden en mist soms de scherpte die het uitgangspunt verdient. Maar wie bereid is om zich mee te laten voeren door de traagheid, door de stilte tussen de dialogen en door personages die niet meteen weten wie ze willen zijn, vindt hier een serie die iets interessants probeert. Niet door harder te schreeuwen, maar door eindelijk te luisteren naar degenen die altijd zijn genegeerd.
