Hij en zij, samen één. Hij, haar tegenpool. Zij zijn tegenpool. De plus en de min. Het trekt elkaar aan. De tegenpolen maken dat het stroomt. En ja, het stroomt bij hen. In voor- en tegenspoed. In vreugde en verdriet.
Afbeelding door Erik Voncken
Ze vullen elkaar aan. Ook stoten ze elkaar af.
Alles dat het leven te bieden heeft, vertegenwoordigen zij. Is het niet via hem, dan wel via haar. Niets is hun vreemd.
Ze huilen en ze lachen.
Ze zijn toegankelijk en ze stoten af.
Ze zijn omarmend en ze zijn furieus.
Alles wordt gezien, ook al wordt het door hem of haar onderdrukt. Het leven baant zich een weg door alles heen.
Zij keurt haar eigen onderdrukte uitingen in hem af. Hij keurt zijn afwezige delen in haar af.
Vervolgens komen deze onderdrukte delen daar waar ze thuishoren en krijgen ze een plek die ze nodig hebben om te kunnen zijn.
Zo dagen zij elkaar uit om uiteindelijk de beste versie van zichzelf te worden.
Met een dankbaar gevoel kijkt zij naar de weg die ze samen zijn gegaan.
Dankbaar voor het stug volhouden en doorgaan. Niet opgeven. Blijven geloven dat het niet voor niets was dat ze verliefd werden op elkaar. De liefde die hen beiden deze weg deed inslaan.
En eerlijk gezegd: wat heeft zij vaak getwijfeld. Teleurgesteld, boos, verdrietig om hetgeen zich maar niet wilde openbaren.
Zij zag toch het mooie in hem. Maar waarom leefde hij dat dan niet?
Machteloos. Ontredderd. Alles bood zich aan.
Nu beseft zij, nu de wijsheid in haar het meer zichtbaar maakt, dat het haar eigen onderdrukte delen waren die zij via hem te zien kreeg.
Zij die gericht was op het samen, en haar ik-gerichtheid onderdrukte. Hij die zijn ik-gerichtheid meer ontwikkeld had en het samen onderdrukte.
Later werd haar pas echt duidelijk hoe zij elkaar op deze manier aanvulden.
Zij boos op zijn ik-gericht zijn en hij boos op haar dat zij alleen oog had voor anderen.
Nu kan zij daar vol vreugde op toezien.
Hij werd haar ik en zij zijn samen.
Dit trok hen zo aan in elkaar. Zij bewonderde hem dat hij zijn gang durfde te gaan en zich niets aantrok van wat anderen ervan vonden. Zo knap. Zij, altijd maar rekening houdend met het negatieve oordeel van anderen.
Vele jaren later irriteerde het haar dat hij voor haar gevoel geen rekening hield met de ander. Zo zag zij het, terwijl zij nu ziet dat het haar onderdrukte ik is die in opstand kwam tegen hem. Haar ik dat in de schaduw stond, wil gezien worden. Niet meer via hem, zoals toen zij verliefd werd, maar via haarzelf.
Zij is hem nu dankbaar voor wat hij haar heeft laten zien. Het maakt haar nu meer compleet.
Zij omarmt de tegenpolen nu in zichzelf. Zij hoeft niets meer te onderdrukken en dus niets meer op hem te projecteren. Het maakt dat zij zich ‘heel’ voelt.
Het maakt dat zij hem veel eerlijker ziet, om wie hij werkelijk is.
Zij is wie zij is. Hij is wie hij is.
Meer lezen van Christine?
