Wat doe je wanneer je beste vriend, met wie je al tientallen jaren lief en leed deelt, verliefd wordt op je 26-jarige dochter? In de Britse Disney+-serie Alice and Steve verandert een hechte vriendschap in een genadeloze strijd. Nicola Walker schittert als een moeder die zich verraden, vernederd en buitenspel gezet voelt. Maar onder alle scherpe humor schuilt een ingewikkelde vraag: van wie is de woede van een moeder eigenlijk — en wanneer wordt liefde een excuus voor verraad?
.png)
Alice en Steve kennen elkaar al bijna hun hele volwassen leven. Ze ontmoetten elkaar toen ze jong waren, hadden kort iets romantisch en ontdekten vervolgens dat ze beter functioneerden als vrienden. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk.
Ze hebben huwelijken, scheidingen, kinderen, carrières en de langzaam naderende middelbare leeftijd samen doorstaan. Ze kennen elkaars slechte gewoontes, pijnlijke herinneringen en favoriete verhalen. Ze hoeven elkaar niets meer uit te leggen. In gezelschap vormen ze bijna een gesloten eenheid: twee mensen met dezelfde grappen en een gedeeld verleden waar anderen nooit helemaal toegang toe krijgen.
Voor Alice is Steve niet zomaar een vriend. Hij behoort tot haar familie, ook al is hij dat officieel niet. Misschien is hij zelfs de persoon bij wie zij zich het meest zichzelf voelt.
En dan begint hij een relatie met haar dochter Izzy.
Izzy is 26 en dus volwassen. Ze mag haar eigen keuzes maken, ook wanneer haar moeder die keuzes afschuwelijk vindt. Dat is de eenvoudige, rationele versie van het verhaal.
Emotioneel ligt het aanzienlijk ingewikkelder.
Steve heeft Izzy zien opgroeien. Hij kent haar familie, haar jeugd en vermoedelijk ook verhalen over haar die zij zelf liever zou vergeten. Hij stond niet als vader aan haar wieg, maar behoorde wel tot de vaste kring volwassenen om haar heen. Wanneer hij vervolgens als vijftiger een verhouding met haar begint, voelt dat voor Alice niet alleen ongepast. Het voelt als verraad.
Haar beste vriend heeft een grens overschreden waarvan zij nooit had gedacht dat ze hem hardop hoefde uit te spreken.
Daarbij dreigt Alice twee belangrijke relaties tegelijk te verliezen. Steve is plotseling niet langer uitsluitend haar vriend, maar ook de geliefde van haar dochter. Izzy is niet meer alleen haar kind, maar iemand die met Steve een intimiteit deelt waarvan Alice wordt buitengesloten.
Dat is misschien de werkelijke bron van haar woede. Niet alleen het leeftijdsverschil, maar het idee dat twee mensen die zij als “van haar” beschouwde nu samen een nieuwe wereld vormen waarin voor haar geen plaats is.
De makers noemen Alice and Steve een “wrong-com”: een romantische komedie waarin vrijwel alles verkeerd, ongemakkelijk of moreel twijfelachtig is.
In een traditionele romcom hopen we dat twee mensen hun twijfels overwinnen en voor elkaar kiezen. Bij Steve en Izzy weet je als kijker niet goed wat je zou moeten wensen. Misschien is hun aantrekkingskracht oprecht. Misschien is Steve een eenzame man die onverwacht weer verliefd wordt. Misschien ziet Izzy in hem iets wat leeftijdgenoten haar niet kunnen bieden.
Maar zelfs wanneer hun gevoelens echt zijn, verdwijnt de ongemakkelijke voorgeschiedenis niet.
De serie dwingt ons daarom om verschillende vragen uit elkaar te houden. Kan een relatie tussen een 26-jarige vrouw en een vijftiger vrijwillig en liefdevol zijn? Natuurlijk. Is iedere relatie met een groot leeftijdsverschil automatisch verkeerd? Nee. Maar maakt het verschil dat de oudere partner je al kende toen je kind was en de beste vriend van je moeder is? Absoluut.
Juist in dat grijze gebied zoekt Alice and Steve haar humor. Niemand is volledig onschuldig en niemand gedraagt zich consequent verstandig. Liefde, vriendschap, jaloezie, moederschap en gekrenkte trots raken zo met elkaar verknoopt dat de personages zelf nauwelijks meer weten waarvoor ze precies vechten.
Nicola Walker kennen veel kijkers vooral uit serieuze drama’s als Unforgotten en The Split. Ze is een actrice die met een kleine verandering in haar blik een compleet innerlijk leven zichtbaar kan maken. In Alice and Steve krijgt ze de kans om die subtiliteit te combineren met iets wat we minder vaak van haar zien: ongeremde komische razernij.
Haar Alice probeert aanvankelijk nog rationeel te reageren. Ze wil begrijpen wat er is gebeurd, hoe lang het speelt en wat Steve in vredesnaam dacht. Maar al snel neemt de woede het over.
Alice voelt zich niet alleen gekwetst. Ze voelt zich belachelijk gemaakt. Terwijl Steve en Izzy hun relatie als iets oprechts proberen te verdedigen, wordt Alice neergezet als de hysterische moeder die haar volwassen dochter niet kan loslaten.
Daar weigert ze zich bij neer te leggen.
Haar pogingen om de relatie te saboteren worden steeds wanhopiger, gemener en absurder. Ze is bereid Steve te raken waar het pijn doet, ook als haar eigen gezin daarbij schade oploopt. Haar echtgenoot Daniel kijkt verbijsterd toe hoe de vrouw die hij dacht te kennen verandert in een wraakengel zonder rem.
Het bijzondere aan Walkers spel is dat Alice zelfs op haar slechtste momenten begrijpelijk blijft. Haar gedrag is soms buitensporig, maar haar pijn is echt. Achter haar aanvallen zit de angst dat zij vervangbaar is geworden: als vriendin, als moeder en misschien zelfs als echtgenote.
De titel van de serie draagt alleen de namen Alice en Steve. Niet Alice en Daniel, en ook niet Steve en Izzy. Daarmee maakt de serie duidelijk dat de centrale liefdesrelatie misschien helemaal niet de romance is.
Alice en Steve hebben een platonische band die in intensiteit op een huwelijk lijkt. Ze delen een taal, geschiedenis en emotionele intimiteit die voor hun andere partners soms moeilijk te verdragen is. Hoewel ze niet samenleven, nemen ze een uitzonderlijk grote plaats in elkaars bestaan in.
Dat maakt Steves relatie met Izzy nog explosiever. Hij kiest niet eenvoudigweg een nieuwe vriendin. Hij verandert de voorwaarden van zijn vriendschap met Alice zonder haar daarin te betrekken.
Tegelijkertijd rijst de vraag of Alice niet altijd te veel aanspraak op hem heeft gemaakt. Mag Steve nooit verliefd worden op iemand uit haar omgeving omdat zij hem als haar emotionele bezit beschouwt? En waarom lijkt zijn keuze voor Izzy Alice persoonlijker te kwetsen dan zijn eerdere relaties?
Misschien komt dat doordat Steve met haar dochter niet alleen voor een jongere vrouw kiest, maar ook voor een nieuwe generatie. Izzy vertegenwoordigt alles wat Alice langzaam achter zich laat: jeugd, mogelijkheden en het gevoel dat het leven nog alle kanten op kan.
Een van de scherpste kanten van Alice and Steve is de manier waarop de serie naar ouder worden kijkt. Alice en Steve zijn niet oud, maar ze bevinden zich wel in een levensfase waarin ze niet meer vanzelfsprekend de jongste, aantrekkelijkste of meest avontuurlijke mensen in de kamer zijn.
Ze herinneren zich nog precies wie ze ooit waren. Ze gingen uit, namen risico’s en bezochten clubs waar hun kinderen nu alleen in historische muziekdocumentaires over horen. In hun hoofd zijn ze nog steeds die vrije, interessante mensen. In de ogen van twintigers zijn ze vooral iemands ouders.
Dat verschil levert pijnlijke en zeer herkenbare humor op. Alice en Steve willen bewijzen dat ze nog moeiteloos aansluiting vinden bij een jonger publiek. Hoe harder ze dat proberen, hoe zichtbaarder hun leeftijd wordt.
Steve lijkt via Izzy opnieuw toegang te krijgen tot een wereld die hem dreigde te ontglippen. Dat betekent niet noodzakelijk dat zijn gevoelens onecht zijn, maar het maakt zijn verliefdheid wel verdacht. Is hij verliefd op Izzy, of op de jongere versie van zichzelf die zij bij hem naar boven haalt?
Alice wordt ondertussen geconfronteerd met een andere variant van dezelfde angst. Niet alleen haar beste vriend, maar ook de cultuur om haar heen lijkt de blik steeds nadrukkelijker op jongere vrouwen te richten.
Haar boosheid is daardoor meer dan moederlijke bezorgdheid. Het is ook de woede van een vrouw die merkt dat ze minder zichtbaar wordt, terwijl een man van haar leeftijd zichzelf via een jonge geliefde opnieuw kan uitvinden.
Het zou gemakkelijk zijn geweest om Izzy uitsluitend neer te zetten als naïef meisje of egoïstische dochter. De serie probeert haar echter een eigen stem en eigen verlangens te geven.
Izzy is volwassen en verzet zich tegen het idee dat haar moeder mag bepalen met wie zij een relatie heeft. Voor haar is Alices woede niet alleen beschermend, maar ook verstikkend. Ze wil niet gered worden van een keuze die ze bewust heeft gemaakt.
Dat levert een interessant generatieconflict op. Alice ziet haar dochter nog gedeeltelijk als het kind voor wie zij verantwoordelijk is. Izzy wil worden benaderd als een zelfstandige vrouw. Beiden hebben ergens gelijk, en juist daarom komen ze niet dichter bij elkaar.
Toch blijft er een machtsverschil bestaan dat niet eenvoudig verdwijnt doordat Izzy meerderjarig is. Steve beschikt over meer levenservaring, financiële zekerheid en kennis van haar familie. Hij kent haar moeder beter dan bijna wie dan ook. Dat is. Izzy wil worden benaderd als een zelfstandige vrouw. Beiden hebben ergens gelijk, en juist daarom komen ze niet dichter bij elkaar.
Toch blijft er een machtsverschil bestaan dat niet eenvoudig verdwijnt doordat Izzy meerderjarig is. Steve beschikt over meer levenservaring, financiële geeft hem een voorsprong die moeilijk los te zien is van hun romance.
De serie laat die spanning bestaan zonder haar netjes op te lossen. Dat kan prikkelend zijn, maar soms ook frustrerend. Wie hoopt op een helder oordeel over de relatie, zal dat niet krijgen.
Joel Fry speelt Daniel, Alices echtgenoot. Hij bevindt zich in een vrijwel onmogelijke positie. Hij wil zijn vrouw steunen, maar ziet ook hoe haar strijd tegen Steve steeds destructiever wordt.
Bovendien wordt langzaam duidelijk dat Steve al jarenlang als een onzichtbare derde persoon in hun huwelijk aanwezig is. Alice deelt een deel van zichzelf met haar beste vriend waartoe Daniel nauwelijks toegang heeft. De crisis rond Izzy maakt zichtbaar hoe uitzonderlijk sterk die band altijd is geweest.
Voor Daniel moet het pijnlijk zijn dat Alices grootste emotionele uitbarsting niet ontstaat door iets wat binnen hun huwelijk gebeurt, maar door het mogelijke verlies van Steve. Haar woede verraadt hoeveel macht deze vriendschap over haar heeft.
Daarmee stelt de serie een interessante vraag over platonische relaties. We behandelen een romantische partner meestal als de belangrijkste persoon in iemands leven. Maar wat wanneer een vriendschap ouder, hechter en bepalender is dan een huwelijk? En wat betekent trouw dan precies?
Woedende vrouwen worden in films en series vaak onbetrouwbaar, onaantrekkelijk of hysterisch genoemd. Alice and Steve gebruikt dat cliché bewust en draait het gedeeltelijk om.
Alice is inderdaad buiten proportie boos. Ze maakt slechte keuzes en trekt mensen mee in haar strijd. Maar de serie geeft haar wel het recht om die woede te voelen. Ze hoeft niet onmiddellijk begripvol, waardig of vergevingsgezind te zijn.
Dat is verfrissend.
Vrouwen, en zeker moeders van middelbare leeftijd, worden vaak geacht de emoties van anderen te begeleiden. Ze moeten begrip hebben voor de zoektocht van hun kinderen, de eenzaamheid van mannen en de fouten van vrienden. Alice weigert die zorgzame rol. Ze wil niet horen dat Steve het moeilijk heeft of dat Izzy volwassen is. Ze wil dat iemand erkent dat haar iets verschrikkelijks is aangedaan.
Haar woede is niet altijd redelijk, maar ze is ook niet onbegrijpelijk.
De humor ontstaat doordat Alice nauwelijks nog probeert zich netjes te gedragen. De sociale laag die haar normaal gesproken beleefd en beheerst houdt, wordt stukje bij beetje afgepeld. Wat overblijft, is een vrouw die zegt en doet wat veel mensen alleen in hun hoofd zouden durven.
Alice and Steve is geen warme comedy waarin ieder conflict aan het einde van de aflevering wordt opgelost. De humor is scherp, gênant en soms ronduit gemeen. De personages veroorzaken hun eigen ellende en reageren vervolgens verbaasd wanneer anderen daaronder lijden.
De serie heeft iets van Fleabag: mensen gebruiken grappen om niet onder ogen te hoeven zien hoeveel pijn ze hebben. Tegelijkertijd is het verhaal breder en chaotischer. Naast de centrale driehoek spelen ook Alices huwelijk, haar gezin en de emotionele gevolgen voor de mensen om haar heen een rol.
Niet iedere verhaallijn krijgt evenveel ruimte. Soms lijkt de serie zo graag te willen choqueren en verrassen dat de psychologische gevolgen van haar eigen uitgangspunt naar de achtergrond verdwijnen. De romance tussen Steve en Izzy is immers niet alleen ongemakkelijk; ze roept serieuze vragen op over grenzen, loyaliteit en macht.
Toch werkt de serie vooral dankzij de acteurs. Jemaine Clement speelt Steve met zijn kenmerkende droge ongemak. Hij maakt van hem geen zelfverzekerde verleider, maar een man die zelf nauwelijks begrijpt hoe hij in deze situatie terecht is gekomen. Dat maakt hem sympathieker, maar ontslaat hem niet van verantwoordelijkheid.
Walker is echter het onbetwiste middelpunt. Haar Alice is geestig, hartverscheurend, kleinzielig en gevaarlijk tegelijk.
Onder de schandalen en wraakacties ligt uiteindelijk een verdrietige vraag: wat gebeurt er wanneer de persoon die je het beste kent degene wordt die je het diepst verwondt?
Alice en Steve hebben dertig jaar aan herinneringen opgebouwd. Ze hebben elkaar zien veranderen en zijn gebleven toen andere relaties eindigden. Juist daarom is het verraad zo groot. Van een oppervlakkige kennis verwacht je weinig. Van je beste vriend verwacht je dat hij begrijpt welke grens onoverkomelijk is.
Maar langdurige vriendschappen kunnen ook verstikkend worden. Mensen blijven elkaar soms behandelen als de persoon die ze twintig jaar geleden waren. Ze denken te weten wat de ander nodig heeft en vergeten dat ook een beste vriend een zelfstandig leven heeft.
Steve wil niet de rest van zijn leven uitsluitend Alices trouwe metgezel zijn. Alice wil niet accepteren dat zijn onafhankelijkheid haar dochter kan omvatten. Tussen die twee wensen ligt een kloof die met geen enkel rustig gesprek gemakkelijk te overbruggen is.
Alice and Steve is een serie voor kijkers die houden van Britse humor, moreel ongemak en personages die spectaculair slechte beslissingen nemen. De afleveringen zijn kort, het tempo ligt hoog en de zesdelige reeks laat zich gemakkelijk in een paar avonden bekijken.
Verwacht geen traditionele romantische komedie met een geruststellende boodschap over de liefde. De serie is eerder een onderzoek naar de schade die liefde kan veroorzaken wanneer zij botst met loyaliteit.
Bovenal is het een geweldige rol voor Nicola Walker. Ze laat zien dat een vrouw van middelbare leeftijd niet altijd wijs, zorgzaam of beheerst hoeft te zijn om interessant te blijven. Alice mag boos zijn. Ze mag jaloers, wraakzuchtig en onredelijk zijn. En ze mag tegelijkertijd degene zijn wier verdriet we het beste begrijpen.
De romance tussen Steve en Izzy vormt het schandaal van de serie. Maar de werkelijke liefdesgeschiedenis is die va Alice en Steve: twee mensen die tientallen jaren van elkaar hebben gehouden zonder een stel te zijn — en nu moeten ontdekken of een vriendschap kan voortbestaan nadat alles wat vanzelfsprekend leek, is vernietigd.
Te zien op Disney+: zes afleveringen van ongeveer dertig minuten.
