"Er is meer in het leven dan alleen hard werken," zegt Geert Vijverberg, maar voor hem was werk altijd wel een belangrijk onderdeel van zijn identiteit. Hij haalde er niet alleen zijn inkomen uit, maar ook plezier, energie, passie en betekenis. Toen steeds meer vrienden met pensioen gingen, vroeg hij zich af hoe die overgang voor hem zou zijn. Geert: "En dan zit je wel te kijken; zijn je vrienden gelukkig? Persoonlijk vond ik met pensioen gaan wel een dingetje."
.png)
Na tientallen jaren werken als consultant merkte hij dat de overgang naar pensioen hem bezighield. Hoe laat je een leven los waarin werk zoveel betekenis gaf? Wat komt ervoor in de plaats?
Om zich voor te bereiden op pensioen, en misschien wel op zoek te gaan naar antwoorden, was Geert nieuwsgierig naar langeafstand wandelingen: "Ik ben eigenlijk van origine helemaal niet zo'n wandelaar. Met de hond en mijn vrouw een rondje door het Delftse Hout, dat was het wel zo'n beetje. Ik ben meer een hardloper," vertelt hij lachend. " Toch begon hij in 2022 aan het Pieterpad, als experiment. Hij liep de 500 kilometer met rugzak van tien kilo verspreid in vier weken in de periode 2022-2024, naast zijn baan als ondernemer. Het antwoord liet niet lang op zich wachten: "Dat was eigenlijk zo goed bevallen dat ik toen dacht: ‘nou, dan ga ik ook het echte werk doen met de Camino.’"
Vanuit zijn woonplaats in Delft – waar een van de routes op korte afstand van zijn achtertuin bleek te beginnen – zette hij letterlijk de eerste stap. Niet alleen richting Santiago de Compostela, maar ook richting een nieuwe fase na een werkzaam leven.
"Mijn werk hield ook niet op bij veertig uur. Het was gewoon zes dagen per week. En met veel plezier."
Geert kijkt met veel plezier terug op zijn loopbaan. Hij bouwde een eigen consultancy op, werkte in managementfuncties en haalde veel voldoening uit zijn werk. Juist daarom voelde de overgang naar pensioen ongemakkelijk. Wat gebeurt er als iets waar je zoveel energie uit haalt langzaam verdwijnt?
Levensvragen die nog urgenter werden toen zijn jongere zus in 2023 overleed aan kanker: Ik dacht: “‘Het kan je zo overkomen. Je moet de dingen doen als het fysiek nog gaat." Veel van die vragen, maar ook het verwerken van het overlijden van zijn zus, kregen een plek terwijl hij het Pieterpad liep. Zo herinnerde hij zich ineens de speech die hij gaf op de uitvaart van zijn zus: “De pagina die ik had voorgelezen, kwam gewoon weer terug. Dat gebeurt je als je aan het lopen bent. Je hebt trouwens dagen dat je met heel veel mensen loopt, maar ook dagen dat je bijna niemand tegenkomt. Zeker op het Pieterpad, als het een regenachtige dag is, dan loopt bijna niemand. Dan zie je die omgeving helemaal niet meer, ben je alleen met je gedachten en heb je een hele andere beleving.” Het verlies van zijn zus was voor Geert, zoals hij zelf zegt; “een wake up call.”
In plaats van de ene op de andere dag te stoppen, besloot Geert zijn werk geleidelijk af te bouwen. Grote opdrachtgevers zei hij op, terwijl hij andere projecten nog een paar dagen per week bleef doen, maar ook een paar weken vrij kon nemen. Zo ontstond ruimte om weken achter elkaar op pad te gaan. "Het was bij mij allereerst vooral een mindset. Dat ik die knop om kon zetten om me er überhaupt aan toe te geven dat ik minder ga werken en dat ik toe ga naar pensioen en een andere invulling."
Wie uren achter elkaar loopt, merkt dat er iets verandert. De haast verdwijnt, gedachten krijgen de ruimte en gebeurtenissen vallen langzaam op hun plek. Geert: "Ik was gewoon altijd wel bezig met dingen. Maar als je dertig kilometer loopt, dan ben je zeven uur onderweg. Dan kom je in een soort ritme waarin je over andere dingen gaat nadenken."
Na het Pieterpad besloot Geert De Camino te gaan lopen, in drie blokken. De eerste twee blokken heeft hij er inmiddels op zitten, namelijk in 2025 van Delft naar Noord Frankrijk en in 2026 van Noord naar Zuid Frankrijk. Onderweg sliep hij vaak bij particulieren die hun huis openstellen voor pelgrims. Soms waren dat mensen die zelf ooit de Camino hadden gelopen, soms gezinnen die pelgrims simpelweg een warm hart toedragen. Aan de keukentafel ontstonden gesprekken die hij niet snel zal vergeten: "Je wordt voor een halve dag onderdeel van hun leven.”
Een van de meest bijzondere ontmoetingen had hij met een 23-jarige jongen die worstelde met zijn eerste baan als docent en tegen een burn-out aan zat. Ze liepen meerdere dagen samen: "We voerden mooie gesprekken. Ik zag die jongen groeien. Van een onzekere jongen die overal tegenop zag naar iemand die steeds meer vertrouwen kreeg. Dat was prachtig om mee te maken." Maar ook verbleef hij in kerkelijke of gemeentelijke gites met slaapzalen en chambre d’hôtes. Op een middag bij een man die heel religieus (Don Bosco) was en bij wie Geert het gevoel kreeg dat hij hem bijna wilde bekeren. Later op de avond bleek deze man echter een heel andere kant te hebben toen de cognac op tafel kwam: “Daar zaten we heerlijk ‘s avonds aan de cognac en de gesprekken werden steeds persoonlijker. Die menselijke connecties maken de Camino extra speciaal. Er komen mooie verhalen naar boven.”
Een deel van de Camino liep Geert samen met zijn broer Aad en goede vriend Peter. Zij haakten gedurende het tweede blok aan en liepen acht dagen van Vezelay tot Chateauroux met Geert Mee. Na eerst alleen onderweg te zijn geweest, verandert de dynamiek dan compleet. Je bent gewend om in een eigen tempo te lopen en zelf beslissingen te nemen over stoppen en doorlopen en overnachtingen. Vervolgens doe je dat acht dagen samen. Het was een bijzondere ervaring om met vrienden zo’n stuk te lopen. Peter, die zelf kort daarvoor met pensioen was gegaan, kijkt met goede herinneringen terug op de dagen samen: "De Camino is een inspiratiebron geworden. Mijmeren, kunnen nadenken, dat geeft energie voor wat je weer wil. Je gaat je leven opnieuw inkleuren." Geert vult aan: “De start met z’n drieën in Vezelay met het bijwonen van een kerkdienst (laude) om zeven uur ‘s morgens met zang gevolgd door een zegening met medaillon door de broeders en zusters van de Sainte Marie Madeleine was een bijzonder moment.”
De Camino geeft misschien geen kant-en-klare antwoorden, maar wel vertrouwen en inzichten. Geert heeft besloten het werkende leven langzaam te gaan afbouwen in plaats van in één keer met pensioen te gaan en wil zich wat meer gaan richten op vrijwilligerswerk, klussen in huis en plannen voor nieuwe initiatieven. Niet omdat het moet, maar omdat hij daar bewust voor kiest: "Ik wil een rustige afbouw en een rustige opbouw. Niet meteen mijn hele agenda weer vol boeken."
Volgend jaar gaat hij terug om het laatste deel van Zuid-Frankrijk (Pyreneeën) naar Santiago te lopen. En hoe hij nu denkt over pensioen? Het is geen eindpunt, maar een nieuw pad waarop je, stap voor stap, opnieuw ontdekt wat werkelijk betekenis geeft. En soms begint zo'n nieuw hoofdstuk verrassend dicht bij huis, met een eerste stap en route, die bijna in je achtertuin lijkt te liggen.
