De tijd vliegt als je lol hebt. Het is zo’n gezegde waar je alle kanten mee op kan. Voor mij vliegt de tijd net zo hard als er minder leuke dingen op de agenda staan, maar dat is mijn mening. De herfst staat in de startblokken en dat vind ik echt een moment om stil te staan bij mijn activiteiten van het afgelopen jaar. Normaal gesproken doe je zoiets in december, maar er is niets mis met een tussentijdse evaluatie.
Het voelt druk tussen de oren, hoewel de zucht naar nieuwe impulsen dit jaar minder dwingend aanwezig is dan voorgaande jaren. De behoefte om nieuwe dingen te leren beperkt zich tot het af en toe checken van websites van opleidingsinstituten en een in de wandelgangen meegenomen flyer over Afrikaans dansen. Meerdere malen stokt mijn vinger boven een ‘Meld je nu aan!’-knop. Ik weet me te beheersen, omdat ik naast mijn activiteiten voor Proudies ook als vrijwilliger betrokken ben bij de plaatselijke bibliotheek én sinds kort eens per week mee help in de kledingwinkel van ReShare.
De doelstelling van ReShare is om textiel opnieuw te gebruiken en daarmee mens en milieu te ondersteunen. Er worden dagelijks tweedehands pareltjes aangeleverd en het is echt leuk om mensen te adviseren bij hun kledingkeuze. Tegelijkertijd zorgde juist dit vrijwilligerswerk voor opgetrokken wenkbrauwen in de vriendenkring, want werken in een ReShare Store? Dat voelt toch een beetje als een Waterloo-ervaring, gezien mijn vergaande voorliefde voor alles wat secondhand is.
Nu ben ik geen verslavingsgevoelig type. Voor mij geen sigaretjes, zakken vol winegums of meer dan één glaasje wijn per week. Om over geestverruimende middelen maar niet te spreken. Die twee uit stoerigheid gerookte blowtjes in mijn jonge jaren staan nog altijd in mijn geheugen gegrift. In die zin dat ik half verdoofd van de barkruk afkukelde en naar buiten moest worden gedragen door de portier van de dancing. Dat dus nooit meer. Bessenjenever beviel me beter, we werkten er liters van weg in de jaren zeventig. Behalve een knalrode tong en een kater van hier tot Tokyo zorgde het niet voor een drang naar meer. Gelukkig maar.
Maar wie zonder zonden is… .Ik geef het grif toe: ik heb ook een verslaving. Je hoeft maar een blik op mijn overvolle kasten te werpen en je weet: hier vertoeft een tweedehands-junkie. Mijn zoekgeschiedenis op Google spreekt boekdelen. Marktplaats, Vinted, Appel & Ei, de activiteiten van de Klerenmeisjes en aanverwante initiatieven voeden een dagelijkse koortsachtige zucht naar ‘nieuwe’ schatten. Bij kledingruilfeestjes behoor ik tot de vaste kliek, als eerste binnen en als laatste weg. Om toch een beetje te kunnen ruimen, breng ik boodschappentassen vol in, maar helaas lonkt er altijd weer een leuk jurkje of jasje dat ik écht niet kan laten hangen. Ik ben me echt wel bewust van het euvel, dus heb ik mezelf onder curatele geplaatst. Ik mocht nog maar één keer per dag online kijken en maar bij één aanbieder tegelijk. Niet dat dat perfect werkte, dus nam ik me voor een maand lang alleen te zoeken naar kleding in de kleur groen. Je kunt je niet voorstellen hoeveel verschillende tinten groen er zijn, dus ook dat is niet bepaald een middel om compleet af te kicken.
En nu werk ik nota bene in een zaak waar het werkelijk barst van de pareltjes. Het is alsof je een pyromaan aanneemt als brandweerman. Ik besef best dat er een vorm van therapie nodig is, maar als ik de drang toch niet kan weerstaan, kan ik er maar beter een prof in worden, niet waar? Maar wat blijkt: het is stevig aanpakken in de winkel. Zodanig, dat de lust om aan het einde van de dag zelf in de rekken te snuffelen spontaan verdwenen is. Er is bovendien zoveel keus, dat zelfs ik niet anders kan dan een pas op de plaats maken. Zoiets als het effect van de bakker die zijn eigen taartjes niet meer kan luchten of zien. Vinted stuurt af en toe nog een bemoedigend mailtje met de boodschap dat de aanbieder van die favoriete laarsjes speciaal voor mij de prijs verlaagd heeft. Jammer, maar helaas. Uiteindelijk heb ik genoeg schoenen om tot mijn honderdste mee rond te paraderen. Het lijkt erop dat ik het toch nog een keer ga leren.
Meer lezen van Patty?
