Er zijn bands die nostalgie oproepen. En er zijn bands die, tot verbazing en plezier van iedereen, nog altijd nieuwe hoofdstukken schrijven. The Rolling Stones behoren inmiddels duidelijk tot die tweede categorie. Op 10 juli verschijnt hun nieuwe studioalbum Foreign Tongues, de opvolger van Hackney Diamonds uit 2023. En alleen al dat feit voelt bijzonder: ruim zestig jaar na hun eerste optreden in Londen komen Mick Jagger, Keith Richards en Ronnie Wood nog steeds niet met een terugblik, maar met nieuw werk.
.png)
Voor wie The Rolling Stones al decennia volgt, is dat bijna geruststellend. De band die ooit het geluid van jeugdige rebellie belichaamde, is zelf ouder geworden — net als hun publiek. Maar in plaats van zich te laten opsluiten in het museum van de rockgeschiedenis, blijven ze doen wat hen groot maakte: spelen, schuren, proberen, samenwerken en vooral doorgaan.
Foreign Tongues is het 25e studioalbum van de band en verschijnt na een opvallend sterke periode. Hackney Diamonds werd ontvangen als een comeback en won in 2025 zelfs de Grammy voor Best Rock Album. Dat nieuwe succes lijkt de Stones geen reden te hebben gegeven om achterover te leunen. Integendeel: opnieuw werkten ze met producer Andrew Watt, die ook bij Hackney Diamonds betrokken was en de band hoorbaar energie geeft zonder hun rafelranden glad te strijken.
De eerste indruk van Foreign Tongues is er een van beweging. De plaat grijpt terug op de vertrouwde ingrediënten — blues, rock, country, soul en een vleug dansbaarheid — maar klinkt niet als een band die zichzelf probeert te imiteren. Nummers als Rough And Twisted en In The Stars ademen de oude Stones-geest: de gitaren staan losjes in de steigers, Jagger zingt alsof hij nog altijd iets te bewijzen heeft, en het geheel voelt net rommelig genoeg om levend te blijven.
Juist dat maakt dit album interessant voor Proudies-lezers. Want Foreign Tongues gaat niet alleen over muziek. Het is ook een verhaal over blijven beginnen. Over niet verdwijnen achter je eigen verleden. Over de vrijheid om op latere leeftijd niet alleen te reflecteren, maar ook iets nieuws de wereld in te slingeren.
Daarbij helpt het dat The Rolling Stones zich niet beperken tot de eigen kring. Op het album zijn verschillende gastmuzikanten te horen, onder wie Paul McCartney, Robert Smith van The Cure, Steve Winwood en Chad Smith van Red Hot Chili Peppers. McCartney speelt bas op Covered In You, een samenwerking die bijna symbolisch voelt: twee grote namen uit de Britse popgeschiedenis die niet blijven hangen in rivaliteit of herinnering, maar gewoon samen een track opnemen.
Ook Charlie Watts, de in 2021 overleden drummer van de band, is nog aanwezig. Zijn bijdrage is te horen op Hit Me In The Head, afkomstig uit een van zijn laatste opnamesessies met de Stones. Daardoor krijgt het album een extra laag. Foreign Tongues kijkt vooruit, maar draagt de geschiedenis met zich mee. Niet zwaar of sentimenteel, eerder als een hartslag die blijft doorklinken.
De thematiek lijkt bovendien scherper dan je op het eerste gehoor zou verwachten. Volgens vroege recensies raakt Jagger op verschillende nummers aan onrust in de wereld, macht, oorlog en maatschappelijke spanning. De Stones zijn nooit een keurige band geweest, en ook nu kiezen ze niet voor veilige ouderdomspop. Ze blijven commentaar geven, blijven knarsen, blijven hun plaats innemen.
Toch is het album niet alleen fel. Er zitten ook zachtere momenten in, zoals Back In Your Life en Some Of Us, waarin kwetsbaarheid en levenservaring meer ruimte krijgen. Dat is misschien wel de grootste winst van deze late Stones-periode: ze hoeven niet meer jong te klinken om vitaal te zijn. Ze mogen barsten, kraken, terugdenken, vooruitkijken en ondertussen gewoon die gitaren laten spreken.
Voor de generatie die met The Rolling Stones is opgegroeid, is Foreign Tongues meer dan een nieuwe plaat. Het is een herinnering aan de kracht van blijven meedoen. Niet omdat je moet bewijzen dat je nog jong bent, maar omdat nieuwsgierigheid, spelplezier en scheppingsdrang niet ophouden bij een bepaalde leeftijd.
Misschien is dat de mooiste boodschap van dit album. The Rolling Stones zijn geen bewijs dat je altijd maar moet blijven rennen. Ze laten iets subtielers zien: dat je jezelf opnieuw kunt laten horen, ook wanneer de wereld denkt dat je verhaal al lang verteld is.
En zolang Jagger, Richards en Wood de versterkers nog aanzetten, klinkt één ding duidelijk door: sommige mensen zijn simpelweg nog lang niet klaar.
