Werner Kalecinski had nog nooit van TikTok gehoord en dacht dat een influencer een soort verkoudheid was. Nu trekt de 89-jarige Duitser een groot, overwegend jong publiek. Niet omdat hij probeert jong te zijn, maar juist omdat hij dat niet doet.
.png)
Matcha is niet aan Werner Kalecinski besteed. Het felgroene drankje, dat op sociale media wordt gepresenteerd alsof het zowel lichaam als geest kan redden, krijgt van hem geen genade. Hij proeft, kijkt bedenkelijk in de camera en zegt wat hij ervan vindt. Geen overdreven enthousiasme, geen ingestudeerde lofzang en geen poging om aansluiting te vinden bij de smaak van jongeren. Werner vindt het gewoon niet lekker.
Precies die ongefilterde reactie is een deel van zijn aantrekkingskracht. Onder de naam ‘Opa Werner’ groeide de 89-jarige Duitser uit tot een opvallende verschijning op TikTok. Zijn filmpjes worden vooral bekeken door jonge Duitsers, die hem volgen wanneer hij trendy eten probeert, onbekende woorden ontcijfert of zich laat meenemen naar plekken waar je een man van zijn leeftijd volgens de gebruikelijke clichés niet direct zou verwachten. In korte tijd veranderde zijn leven ingrijpend: van de zorg voor zijn zieke vrouw en de stilte na haar overlijden naar opnames in Düsseldorf, ontmoetingen met jonge fans en zelfs een feest op een jacht.
Dat klinkt als een wel erg mooi geconstrueerd internetverhaal. Toch begon het niet met een uitgekiende strategie om beroemd te worden. Het begon met een man die voelde dat zijn wereld kleiner werd en daar iets tegenover wilde zetten.
Werner had op zijn 88ste al een lang en beweeglijk werkzaam leven achter de rug. Hij verzamelde schroot, deed elektrotechnisch werk en verkocht onder andere verzekeringen en diepvriesproducten. Werken was voor hem meer dan geld verdienen. Het gaf richting aan zijn dagen en bracht hem onder de mensen.
Toen hij maandenlang voor zijn zieke vrouw zorgde, merkte hij dat ook zijn eigen levenslust afnam. Zijn aandacht was vanzelfsprekend bij haar, maar ondertussen raakte hij steeds verder verwijderd van de man die hij altijd was geweest: actief, ondernemend en gewend om iets te doen te hebben. Na haar overlijden bleef niet alleen het verdriet achter, maar ook een leegte in zijn dagelijks leven.
Werner wilde weer aan het werk. Wat voor werk dat moest zijn, wist hij nog niet. In ieder geval iets nieuws. Toen producent Amin Anbousi hem voorstelde om filmpjes voor sociale media te maken, was TikTok voor hem onbekend terrein. Met het woord influencer kon hij al helemaal weinig. Hij dacht, zo vertelde hij later aan The New York Times, dat het iets met influenza te maken had.
Het is precies het soort opmerking waarop zijn filmpjes drijven. Werner hoeft niet bedacht te worden; hij brengt zichzelf al mee.
Samen met Anbousi begon hij korte video’s te maken. Niet als de alwetende opa die de jeugd wijze levenslessen voorschotelt, maar als een nieuwsgierige man die een wereld binnenstapt die hem vaak vreemd is. Hij probeert dingen uit, vraagt door, keurt soms iets resoluut af en laat zich op andere momenten verrassen. De techniek, montage en distributie liggen bij een jong team, maar Werner bepaalt met zijn reacties de toon.
Dat verschil is belangrijk. Oudere mensen verschijnen op sociale media nog vaak in twee rollen: als iemand die hulp nodig heeft met een telefoon, of als aandoenlijke grootouder die door kinderen of kleinkinderen voor de camera wordt gezet. Werner is geen decorstuk in het verhaal van iemand anders. Hij is de hoofdpersoon.
TikTok wordt meestal gezien als het domein van tieners en twintigers. Toch is juist daar een groeiende groep oudere makers zichtbaar. Ze delen recepten, kleding, humor, herinneringen, fitnessadviezen en gewone scènes uit hun dagelijks leven. Sommigen spreken leeftijdgenoten aan, maar opvallend vaak bestaat hun publiek uit mensen die tientallen jaren jonger zijn.
Waarom blijven jonge kijkers hangen bij Werner?
Waarschijnlijk juist omdat hij weinig lijkt op de professionele influencers die hun tijdlijn doorgaans vullen. Hij presenteert geen perfect leven, heeft geen zorgvuldig volgehouden kleurenpalet en spreekt niet in marketingzinnen. Zijn gezicht is niet gladgestreken door filters en hij probeert zijn leeftijd nergens te verbergen. In een digitale omgeving waarin spontaniteit vaak tot in detail wordt voorbereid, voelt zijn aanwezigheid ongewoon echt.
Daar komt iets anders bij. Werner bezit wat veel jonge makers onmogelijk kunnen namaken: een lang leven dat zichtbaar aanwezig is, zonder dat hij daar voortdurend nadrukkelijke lessen uit trekt. Hij heeft gewerkt, liefgehad, gezorgd, verloren en opnieuw moeten beginnen. Die geschiedenis klinkt mee wanneer hij een nieuw drankje probeert of met droge verbazing naar een internettrend kijkt. Het alledaagse krijgt daardoor vanzelf meer gewicht.
Onderzoek naar oudere contentmakers op het Chinese videoplatform Douyin, de Chinese tegenhanger van TikTok, laat zien dat hun aanwezigheid meerdere functies kan hebben. Het maken van filmpjes biedt ruimte voor zelfexpressie, sociaal contact en persoonlijke vervulling. Tegelijkertijd doorbreken deze makers het beeld dat ouderen digitaal niet mee kunnen of na hun pensioen vooral aan de zijlijn staan. Zij zijn geen passieve gebruikers van technologie, maar maken zelf cultuur en bouwen een publiek op.
Ook het publiek krijgt daar iets voor terug. De filmpjes brengen generaties samen die elkaar in het dagelijks leven lang niet altijd ontmoeten. Een jonge kijker kan zich verbonden voelen met een oudere maker zonder dat er sprake is van een echte familieband. Soms zit daar ook gemis onder: niet iedereen heeft nog grootouders, woont bij hen in de buurt of voert regelmatig langere gesprekken met oudere mensen. Een vertrouwd gezicht op een scherm vervangt dat contact niet, maar kan wel een vorm van nabijheid bieden.
Het zou gemakkelijk zijn om Werners verhaal te presenteren als bewijs dat je op iedere leeftijd nog beroemd kunt worden. Maar dan missen we misschien het interessantste deel.
Zijn succes wist zijn verdriet niet uit. Een nieuw publiek maakt het verlies van een partner niet ongedaan. De overgang van mantelzorg naar alleen zijn laat zich niet oplossen met filmpjes, likes of uitnodigingen. Wat zijn nieuwe werk wél deed, was opnieuw beweging brengen in een leven dat dreigde stil te vallen. Het gaf hem afspraken, gezelschap, verantwoordelijkheid en de ervaring dat er nog iets op hem werd gewacht.
Dat is herkenbaar voor veel mensen die na hun pensioen, het verlies van een partner of een periode van intensieve zorg opnieuw naar hun dagen moeten kijken. Niet iedereen hoeft vervolgens TikTok op. Het gaat ook niet om beroemd worden. De wezenlijke stap is kleiner en tegelijkertijd moeilijker: jezelf toestaan opnieuw ergens een beginner in te zijn.
Juist dat doet Werner. Hij hoeft de taal van TikTok niet volledig te beheersen voordat hij mee mag doen. Hij hoeft niet eerst te begrijpen waarom jonge mensen matcha drinken, bepaalde uitdrukkingen gebruiken of zichzelf de hele dag filmen. Hij stapt een onbekende wereld binnen en ontdekt onderweg wat bij hem past.
Daarmee draait hij een vertrouwde verhouding om. Gewoonlijk verwachten we dat ouderen jongeren iets leren. Bij Werner gaat kennis in beide richtingen. Zijn jonge producenten leren hem hoe een online platform werkt; hij brengt humor, levenservaring en relativeringsvermogen mee. Niemand hoeft de ander na te doen. Juist het verschil maakt de samenwerking interessant.
Werner is onderdeel van een bredere ontwikkeling. Sociale media worden niet alleen vaker gebruikt door oudere kijkers, maar ook steeds zichtbaarder gemaakt door oudere makers. Volgens cijfers waarover The Guardian in 2025 berichtte, groeide het gebruik van YouTube sinds 2020 juist sterk onder mensen van 55 tot 64 jaar. Ook TikTok zag in het Verenigd Koninkrijk een duidelijke groei binnen die leeftijdsgroep.
Met die verschuiving verandert ook het beeld dat op de platforms te zien is. Lange tijd werd sociale media gedomineerd door jong zijn en jong blijven. Ouder worden verscheen vooral in advertenties voor huidverzorging, medicijnen of financiële producten. Oudere makers laten iets anders zien: ouderdom als een periode waarin nog steeds smaak, ambitie, nieuwsgierigheid, ijdelheid, humor en ontwikkeling bestaan.
Natuurlijk blijft de wereld van influencers commercieel. Achter ogenschijnlijk spontane video’s kunnen producenten, merken en verdienmodellen zitten. Ook Opa Werner wordt professioneel begeleid; het Duitse productiebedrijf Hold My B ontwikkelt en beheert het format rond hem. Zijn filmpjes ontstaan dus niet toevallig. Maar professionaliteit en oprechtheid hoeven elkaar niet uit te sluiten. De vorm kan worden voorbereid, terwijl de persoon echt blijft.
Misschien is dat zelfs de belangrijkste voorwaarde voor zijn succes. Werner wordt niet gevraagd om een karikatuur van een hippe opa te spelen. Hij hoeft geen pet achterstevoren te dragen of jongerentaal te gebruiken om te bewijzen dat hij ‘nog mee kan’. Hij mag verbaasd zijn, iets niet begrijpen en een populaire trend ronduit onzin vinden.
Opa Werner laat uiteindelijk niet zien dat leeftijd er niet toe doet. Leeftijd doet er juist wél toe. Zijn filmpjes zouden anders zijn als hij 29 was. Zijn blik, timing en vrijheid om niet meer overal bij te hoeven horen, zijn verbonden met zijn 89 jaar.
Wat hij doorbreekt, is het idee dat leeftijd vooraf bepaalt waar iemand nog thuishoort. Alsof een jachtfeest, een nieuwe baan of een miljoenenpubliek vanzelf buiten beeld raakt zodra iemand oud genoeg is. Werner neemt zijn leeftijd niet minder serieus dan nodig, maar ook niet ernstiger dan goed voor hem is.
Daarom is zijn verhaal groter dan een man die matcha vies vindt en toevallig viraal gaat. Het gaat over wat er kan gebeuren wanneer iemand na verlies niet probeert terug te keren naar zijn oude leven, maar ruimte maakt voor een leven dat hij nog helemaal niet kent.
Op zijn 88ste begon Werner Kalecinski aan iets waarvan hij de naam nauwelijks kon uitspreken. Een jaar later kent een jonge generatie hem als Opa Werner. Niet omdat hij hun wereld perfect begrijpt, maar omdat hij bereid was erin te stappen.
En misschien is dat wel een van de mooiste vormen van levenslust: niet doen alsof je nooit oud wordt, maar oud genoeg worden om toch nog ergens volkomen nieuw aan te beginnen.
%20(1)%20(1).png)
