In een televisielandschap vol antihelden en ironische afstand voelt DTF St. Louis bijna ongemakkelijk oprecht. Wat begint als een duister-komisch verhaal over een overspel-app in de Amerikaanse suburbs, ontvouwt zich al snel tot iets veel onverwachters: een indringende studie van mannelijke vriendschap, eenzaamheid en emotionele kwetsbaarheid. De serie stelt daarbij een prikkelende vraag centraal: wat gebeurt er als mannen eindelijk leren om van elkaar te houden en maakt hen dat daadwerkelijk betere mensen?

De serie, ontwikkeld door Steven Conrad, speelt zich af in een ogenschijnlijk rustige buitenwijk van St. Louis, waar onder de oppervlakte spanningen broeien. Centraal staat een fictieve datingapp voor getrouwde mensen, die fungeert als katalysator voor de gebeurtenissen. Via deze app raken drie levens met elkaar verweven: die van een weerman, een gebarentolk en diens vrouw. Wat begint als een spel met verlangen en ontsnapping uit de sleur, ontwikkelt zich langzaam tot een complex netwerk van geheimen, jaloezie en morele keuzes — met uiteindelijk een fatale afloop.
Toch ligt de kern van DTF St. Louis niet bij de misdaad zelf. De serie verschuift al snel de aandacht van de vraag “wat is er gebeurd?” naar “waarom leven deze mensen zoals ze doen?”. In die verschuiving ontstaat ruimte voor een subtielere, maar veel interessantere thematiek: de emotionele leegte die schuilgaat achter ogenschijnlijk stabiele levens.
Vooral de relatie tussen de twee mannelijke hoofdpersonages vormt het hart van de serie. Hun band ontwikkelt zich op een manier die zelden zo expliciet op televisie wordt getoond. Ze praten openlijk over hun gevoelens, erkennen hun eenzaamheid en zoeken actief elkaars nabijheid. Wat deze relatie bijzonder maakt, is dat ze zich niet eenvoudig laat labelen. Ze is niet duidelijk romantisch, maar overstijgt ook de traditionele grenzen van vriendschap. Juist die ambiguïteit maakt de serie intrigerend.
In die zin schetst DTF St. Louis een alternatieve vorm van mannelijkheid. Waar klassieke mannelijke rollen vaak draaien om controle, zwijgzaamheid en onafhankelijkheid, laat deze serie mannen zien die kwetsbaar durven zijn, die afhankelijkheid niet schuwen en die behoefte hebben aan emotionele verbinding. Die benadering voelt opvallend oprecht en soms zelfs ongemakkelijk, juist omdat ze ingaat tegen diepgewortelde verwachtingen.
Toch presenteert de serie deze “nieuwe mannelijkheid” niet als een eenvoudige oplossing. De personages blijven tegenstrijdig. Hun groei in onderlinge verbondenheid betekent niet automatisch dat ze beter functioneren in andere relaties. Vooral binnen hun huwelijk worden grenzen zichtbaar: empathie blijkt selectief, en emotionele openheid gaat niet altijd gepaard met verantwoordelijkheid.
Daarmee introduceert DTF St. Louis een interessante paradox. Het laat zien dat het doorbreken van traditionele mannelijkheid weliswaar ruimte creëert voor eerlijkheid en nabijheid, maar dat die verandering onvolledig blijft zolang ze niet alle aspecten van iemands leven omvat. Kwetsbaarheid alleen is niet genoeg; ze moet gepaard gaan met consequent handelen.
Stilistisch ondersteunt de serie deze thematiek door een combinatie van droge humor, vervreemdende dialogen en een niet-lineaire vertelstructuur. De toon beweegt voortdurend tussen absurditeit en ernst, waardoor de kijker nooit volledig comfortabel wordt. Die spanning weerspiegelt de innerlijke toestand van de personages, die zelf ook zoeken naar houvast in een veranderend emotioneel landschap.
Met een sterke cast, waaronder Jason Bateman, David Harbour en Linda Cardellini, en een compacte opzet van zeven afleveringen, weet de serie haar thematische ambities scherp te houden zonder uit te waaieren.
Uiteindelijk is DTF St. Louis minder een verhaal over overspel of misdaad dan over overgang. Het toont mannen die zich losmaken van oude patronen, maar nog niet precies weten wat ervoor in de plaats moet komen. De serie biedt geen definitieve antwoorden op de vraag of deze nieuwe vorm van mannelijkheid mannen beter maakt. In plaats daarvan laat ze zien hoe complex en onvolledig verandering kan zijn.
Juist die onzekerheid maakt DTF St. Louis tot een van de meest intrigerende series van het moment: een verhaal dat niet alleen kijkt naar wat mannen doen, maar vooral naar wat ze voelen — en wat ze nog moeten leren.