Word je een danseres, of ben je het? Als we het verhaal van Yvonne Slingerland Cosialls horen, wordt duidelijk dat hoewel sommigen een aangeboren talent hebben, het harde werk, toewijding en doorzettingsvermogen nodig zijn om dat talent te ontwikkelen en te laten bloeien. Terwijl we naar haar verhalen luisteren, kunnen we niet anders dan concluderen dat zij werkelijk haar 'ikigai' heeft gevonden in het leven. Dit Japanse concept staat voor datgene waar je van houdt, waar je goed in bent, wat de wereld nodig heeft én waarmee je je geld kunt verdienen. Maar dat die reis altijd makkelijk is, zeker niet, toch moedigt Yvonne iedereen aan om altijd hun dromen te volgen. Hier haar verhaal.
.png)
foto door: Altin Kaftira
Geboren in Spanje met Nederlandse en Spaanse ouders, was Yvonne van jongs af aan een zeer actief kind. Ze hield van sporten, speelde tennis, danste en ging zwemmen. Ze was altijd bezig, tot ze op een dag tegen haar ouders zei: "Ik heb nooit tijd om te spelen.” Haar ouders vroegen ze wat ze het allerleukste vond, het antwoord was ballet.
Ze was negen jaar oud toen ze begon met balletlessen, maar haar vrienden vonden het allemaal niet leuk en stopten met dansen. Ze vertelde haar lerares dat ze wilde stoppen, maar de lerares zag talent in haar en gaf haar de DVD van het Zwanenmeer: "Kijk naar deze DVD en beslis dan of je wilt stoppen." Het was die DVD waar Yvonne haar passie vond: "Ik kon niet stoppen met kijken! Hoe krachtig de vrouw was, hoe emotioneel. Het voelde goed. Op negenjarige leeftijd werd ik een ballet nerd." Op twaalfjarige leeftijd ging ze naar een dansacademie in Barcelona, waar ze na de reguliere lessen nog urenlang danste en al snel een van de besten van haar klas werd. Ze vertrok alleen naar Nederland om te gaan studeren, omdat haar droom stiekem altijd al was om voor Het Nationale Ballet te dansen.
Op haar achttiende sloeg de twijfel toe en voelde ze zich niet gelukkig. Ze miste haar familie in Spanje en voelde enorm de druk die er op dansers werd gelegd: “Je moet zo sterk in je schoenen staan. Als mensen de dans niet goed vinden, is het moeilijk om niet te denken dat ze jou en jouw lichaam niet goed vinden. Het is zo’n persoonlijke en veeleisende kunstvorm. En er zijn veel mind games en er is weinig emotionele ondersteuning." Ze ging terug naar Spanje, maar het was haar moeder die haar aanmoedigde om toch haar hart te blijven volgen. De economische situatie van Spanje was moeilijk en gaf geen stabiliteit voor een jonge danseres, dus ze trok weer de wereld in. Deze keer leidde het haar naar projecten in London en Bukarest. Vooral op die laatste plek geeft ze aan dat ze enorm veel leerde en de cultuur en mensen erg leuk vond. Ze groeide als danseres en haar passie kwam weer terug. Het was ook daar dat ze meedeed aan een film waar een Nederlander werkte die haar aanmoedigde te auditeren voor het Nationale Ballet.
“Ik werd uitgenodigd voor een auditie," vertelt ze met een glimlach. "Maar ik geloofde niet dat ik een kans zou maken. Dus ging ik er gewoon heen met het idee om te genieten van het moment." Bescheiden vervolgt ze: "Het was al een droom om te mogen dansen - zelfs al was het maar voor een paar uur - in Het Nationale Opera & Ballet in Amsterdam. Ik dacht niet dat ze mij goed genoeg zouden vinden, dus besloot ik gewoon te genieten van dat moment." Hierdoor was ze zo ontspannen en kon ze echt genieten van het dansen: "Ik was helemaal in 'de zone'." En dat is volgens Yvonne wanneer dansers op hun best zijn. Als ze kunnen genieten van het dansen, opgaan in de muziek en het moment volledig beleven.
En sinds die auditie in 2017 danst ze in de shows van het Nationale Ballet. Haar favoriete moment? Dat was in de show met William Forsythe. “Als er één choreograaf is die de ontwikkeling van hedendaagse dans heeft beïnvloed en gestuurd, dan moet het wel William Forsythe zijn,” staat te lezen op de website van het Nationale Ballet. Met hem dansen was een droom die uitkwam. “Hij zag ons persoonlijk en keek naar beweging met fascinatie, open om te zien wat voor ons werkt als danseres, als persoon. Hij zag ons echt als mens in onze eigen kracht.” En misschien wel meer dan ooit tevoren danst ze nu met passie. Tegen haar jongere zelf of andere dansers zou ze willen zeggen: “Volg je hart. Verlies de liefde voor ballet niet en neem niet alles te persoonlijk.”
Ze ziet enorm uit naar de volgende show: Dancing Dutch, waar vier choreografen samenkomen met verschillende stijlen op een zeer hoog niveau. Ze bereidt zich voor om drie tot vier verschillende personages te dansen, iets wat ze bij iedere show doet. Een uitdaging die ze heerlijk vindt en haar toewijding laat zien.
En of ze zenuwachtig is als ze het podium op gaat? “Ik word wel een beetje nerveus voor een optreden, maar het is meer alsof er een golf van adrenaline door je heen stroomt, waarbij je een balans nodig hebt. Niet te veel, waardoor je zenuwachtig en wiebelig wordt, maar ook niet te weinig, zodat je niet helemaal in het moment kunt zijn.” En daar voegt ze nog aan toe: “Je ziet het publiek niet en je bent zo geconcentreerd. Je bent met een enorm groot team, van de muzikanten, de technicus tot alle dansers. Je moet met elkaar in verbinding staan, want geen een show is hetzelfde. Soms speelt het orkest net wat sneller en gaan wij met die snelheid mee. In het leven moet je vooral doen wat je gelukkig maakt", zegt ze tot slot, “of dat nou dansen, schilderen, zingen, pianospelen is. Het enige wat telt is dat je er gelukkig van wordt.”
De Proudies redactie ging naar de show Frida van het Nationale Ballet, waar Yvonne in danst. En ja, deze vrouw heeft haar Ikigai gevonden: haar passie maakt de wereld een stukje mooier.
