De Engelse heide, een huis dat tegen de wind lijkt te vechten, en twee mensen die elkaar tegelijk redden en vernietigen. Wuthering Heights van Emily Brontë uit 1847 behoort tot die zeldzame verhalen die nooit verdwijnen. Elke generatie probeert het opnieuw te begrijpen en dus opnieuw te verfilmen.
.png)
Dit jaar verschijnt er weer een nieuwe versie. Maar dit keer voelt het minder als een klassieke kostuumfilm en meer als een cultureel moment.
De nieuwe film Wuthering Heights is geschreven en geregisseerd door Emerald Fennell en verschijnt rond Valentijnsdag in de bioscoop.
Zij werd bekend met Promising Young Woman en Saltburn: films die schoonheid combineren met ongemak. Dat is belangrijk, want Brontë’s roman is géén romantisch liefdesverhaal. Het is een verhaal over obsessie.
De hoofdrollen:
Het verhaal blijft hetzelfde: twee mensen die zo intens met elkaar verbonden zijn dat ze elkaar kapotmaken. Liefde hier is geen veilige haven maar een natuurkracht.
Fennell noemt het zelf geen letterlijke verfilming maar een emotionele interpretatie van wat ze voelde toen ze het boek las als tiener.
En dat voel je meteen in de toon van de film.
Veel oudere verfilmingen probeerden het verhaal zachter te maken. De nieuwe versie doet het tegenovergestelde.
Critici beschrijven de film als “intoxicating” en “bewitching”, maar ook ongemakkelijk en fysiek.
Fennell benadrukt juist de destructieve aantrekkingskracht tussen Catherine en Heathcliff: verlangen als verslaving, niet als troost.
Dat ligt dichter bij het boek dan je misschien denkt. Toen de roman verscheen, werd hij als schokkend ervaren. Mensen vonden het immoreel en gewelddadig.
Met andere woorden: pas nu durft cinema Brontë echt serieus te nemen.
Een van de sterkste elementen van het verhaal blijft het landschap. De film werd opgenomen in de Yorkshire Dales, tussen mist, ruïnes en verlaten valleien.
De heide is geen decor maar psychologie.
In Brontë’s wereld bepaalt natuur karakter:
Daarom horen Catherine en Heathcliff bij de wind, niet bij de samenleving. Hun probleem is niet dat ze elkaar liefhebben, maar dat ze niet kunnen bestaan binnen regels.
Op het eerste gezicht gaat Wuthering Heights over liefde.
In werkelijkheid gaat het over identiteit.
Catherine zegt in het boek eigenlijk:
ik hou niet van jou, ik bén jou.
Dat idee raakt vandaag opnieuw een snaar. We leven in een tijd waarin relaties vaak draaien om compatibiliteit, veiligheid en communicatie. Brontë schrijft over iets anders: fusie. Over de aantrekkingskracht tot iemand die misschien niet goed voor je is, maar wel noodzakelijk voelt.
Misschien verklaart dat waarom deze versie zo’n sterke reacties oproept.
We herkennen het nog steeds.
Voor jongeren is dit een intense romance.
Voor volwassenen wordt het iets anders.
Dan zie je:
Juist daarom blijft Wuthering Heights relevant. Het vertelt niet hoe je gelukkig wordt, maar hoe mensen werkelijk zijn.
Elke generatie probeert Catherine en Heathcliff te begrijpen.
Misschien omdat ze iets vertegenwoordigen dat we liever rationeel maken: de kant van onszelf die niet netjes past.
De nieuwe film lijkt dat niet te verzachten maar te laten bestaan.
Niet: liefde overwint alles
maar: sommige verbindingen overleven zelfs geluk
En dat is precies waarom we, bijna twee eeuwen later, nog steeds naar de heide terugkeren.
