In vervolg op mijn vorige column hier dan het verhaal van onze huwelijksreis ter viering van die vijftig huwelijksjaren. Het klinkt wat dramatisch: we gingen dus niet naar de droomaccommodatie met zand op de vloer, een zwembad en uitzicht op de Dolomieten, maar we vluchtten, zoals ik dat wat overdreven noemde.
Het heeft veel reacties losgemaakt. Niet het vluchten, maar die vijftig jaren. Mensen die het ter ore kwam of aan wie wij het spontaan vertelden, bekenden en onbekenden, waren oprecht verbaasd. Ze keken ons even extra goed aan alsof we een freak of nature waren. En dan: dat het nog bestaat! Hoe doe je dat?! Vele felicitaties hebben we in ontvangst genomen. Het bestaat.
Maar niet zonder slag of stoot. Natuurlijk niet. Daar kom ik nog wel eens op terug.
Enfin.
Ik begon te zoeken naar een reisbureau voor een reis naar Zuid-Amerika, want daar waren we het snel over eens. Echter er zijn daar veel landen en de meeste zijn ook nog eens supergroot. Ogen dicht en prikken met de vinger bracht ons bij Argentinië.
Ik dacht aan onze Maxima en Eva Peron, pinguïns, gletsjers en watervallen en Argentinië was al goed.
Hoe lang dan? Ik zag een leuke reis met veel highlights van 11 dagen. Na een nachtje slapen voelde ik me bijna Japanner: Europa ‘in 10 dagen’. Nee zeg, waarom Argentinië in 11 dagen? Je bent met pensioen en hebt alle tijd van de wereld.
Toen stuitte ik op een reisbureau – mij totaal onbekend- en de reisagent reageerde direct in persoonlijk contact. Ergens in de buurt van Buenos Aires (uit te spreken als Boe-enos Aaires en niet als bweenos eeres) zit een snelle Nederlandse jongen, die later een man bleek te zijn maar niet zo klonk, en die zich niet liet hinderen door het tijdsverschil van pakweg 5 uren om met ons te videocallen. In no time had hij een reisvoorstel klaar, waarbij we zowel de zuidelijkste bewoonde punt van de aardbol in Patagonië, als de highlights in het noorden niet zouden overslaan.
Inderdaad: de highlights. Het klinkt niet zo spannend maar als je nog nooit in een land, zelfs niet in het continent bent geweest, is dit een goede manier om kennis te maken. Dat die kennismaking veel verder ging en veel persoonlijker werd dan alleen de highlights hadden we toen nog niet kunnen bedenken.
Ik sla hierbij het kostenplaatje over, ervan uitgaande dat u, senior lezer, wel enigszins aanvoelt dat dit financieel gesproken geen kattenpis is. Maar we vonden dat het kon en mocht, na 50 jaar ‘hard werken’.
Enfin, we kwamen tot overeenstemming en Jack, zo heet de snelle man van het reisbureau, nodigde ons direct al uit voor een etentje in een typisch Argentijns restaurant in Buenos Aires. Hoe leuk.
Al bladerend en lezend over Argentinië bracht ik de dagen door die restten tot het moment dat de vouchers binnen zouden komen.
Voor wie het interesseert: het reisplan, steeds met 2 of 3 overnachtingen op dezelfde locatie om de rust erin te houden en ook de stad, omgeving, bevolking te ontmoeten:
Buenos Aires – Ushuaia – El Calafate – Salta – Iguazu – Buenos Aires.
Deze opsomming zegt in feite niets. Ik kan het ook anders zeggen:
Cultuur:
Evita Peron museum en haar uiteindelijke rustplaats – de Dwaze Moeders - La Boca – choripan – milanesa – vlees! - stadsfietstocht 4 uur: doen! – oude en nieuwe kunstzinnige wijken - Maradonna –de tango – boekhandel El Ateneo – natuurpark in de stad – El Presidio: de ‘Gevangenis aan het einde van de wereld’– het bomenkerkhof -
Natuur:
Pinguïns zo ver als je kunt kijken – ontelbaar veel zeehonden buitelend en spartelend en vrijend – vogels - meer dan 200 gletsjers waarvan 47 grote, en talloze kleinere ijsmassa’s, gevoed door het Zuid Patagonisch IJsveld – ranches ofwel estancio’s – gaucho’s – de Andes – de mooie en leuke guanaco’s – cactussen groter dan jezelf – de Salinas grandes – de gekleurde bergen - de watervallen van Iguazu; onbeschrijflijk – wijngaarden en wijngoeden – Malbec! - de jungle met het oorspronkelijke volk de Guarani en de ‘nieuwe’ bevolking die noodgedwongen maar vreedzaam samen de jungle bewoonbaar maken – en de mate (spreek uit: matté) ceremonie.
Dit is nog maar een kleine opsomming. Ik moet mijn neiging om de hele reis in detail op te schrijven onderdrukken. Voor wie wil: de dagelijkse verslagen vind je onder mijn naam op Polarsteps.
Toen kwamen de vouchers binnen en het waren er véél, op chronologische volgorde in een vintage chequeboekje vastgeniet. Ook alle transfers naar en van vliegvelden stonden. Handig en overzichtelijk.
Hiernaast maakten we veelvuldig gebruik van de Über app: wat een geweldige uitvinding is dit toch.
De lokale bevolking verdient wat bij aan de ritjes, de chauffeur ziet waar je bent, en jij ziet in de app wie er komt, het automerk en waar hij rijdt (nog 5…4…3.. minuten), de betaling gaat elektronisch dus geen gedoe met wisselgeld, en het is volkomen veilig want je ziet wie je chauffeur is en hij weet jouw naam.
Ik ben vaak uit het autoraampje toegeroepen: Simona? Si! Diego? Si!
En, ik weet nu eindelijk ook wat toch die ‘boutique-hotels” zijn. Genieten! Ik wil nooit meer in een onpersoonlijk en hotel zonder karakter.
Het enige nadeel, als je dat zo kunt noemen, was het feit dat we in deze reis 5 binnenlandse vluchten maakten. Dat kon niet anders want openbaar vervoer is schaars en de afstanden heel erg groot. We kochten ons geweten af met de milieutoeslag op de tickets en met de wetenschap dat we dit niet ieder jaar doen.
Het zien en beleven van zoveel ongerepte flora en enorme aantallen fauna heeft mijn gevoel van dreigende uitsterving enigszins gekalmeerd. In Nederland zie je niet hoe ontzettend groot en sterk de wereld en haar natuur zijn. Die paarhonderd kilometers belemmeren onze blik op het grotere geheel. Ik zeg hiermee niet dat de huidige milieumaatregelen afdoende zijn, want ja, de gletsjers smelten, ook in Patagonië- maar de uitgestrektheid en veelheid van niet-bewoonde gebieden is enorm. Daar hebben flora en fauna vrij spel en gebeuren geen giftige dingen.
En dit is alleen nog maar Argentinië.
Simone Sevink
Mei 2026
