Sommige mensen werken hun hele leven toe naar hun pensioen, voor auteur Elly Persons gebeurt juist het tegenovergestelde. Op 61-jarige leeftijd heeft ze het gevoel dat ze haar echte passie nu gevonden heeft. Verrijkt door haar werk als communicatieadviseur en trouwambtenaar, een ingrijpende liefdesrelatie in Spanje en twee boeken later, kijkt ze met andere ogen naar succes, vrijheid en geluk.
.png)
"Ik heb het gevoel dat ik nu pas begin. Dat ik nu pas op het pad ben waar ik moet zijn," zegt ze. Maar dat inzicht kwam niet vanzelf en er gingen moeilijke momenten aan vooraf. In eerste instantie leek haar leven volgens het boekje te verlopen. Ze had een goede baan bij Defensie als plaatsvervangend hoofd communicatie, een leaseauto, een koopappartement en financiële zekerheid. "Ik dacht dat ik het gemaakt had," vertelt ze. "Ik ontleende daar mijn gevoel van succes aan.”
Totdat één ontmoeting in een vliegtuig naar Málaga alles veranderde. Naast haar zat een Nederlandse man die in Spanje woonde. De klik was direct intens. Binnen een half jaar had ze haar baan opgezegd, haar huis verkocht en haar leven in Nederland achter zich gelaten om een nieuw bestaan op te bouwen aan de Costa del Sol.
Terugkijkend ziet ze dat de relatie meer blootlegde dan alleen liefde. "Mijn trigger was eigenlijk niet die man zelf, maar het patroon waarmee ik altijd met relaties ben omgegaan." Ze beschrijft hoe ze jarenlang onbewust handelde, een patroon dat waarschijnlijk uit haar jeugd kwam. Ondanks dat ze veel respect heeft voor haar ouders, realiseerde ze zich ook dat ze is opgegroeid in een gezin waarin emoties weinig ruimte kregen, waardoor ze leerde om haar eigen gevoel opzij te zetten en zich aan te passen aan de ander. "Mijn vader werd geboren in 1925, mijn moeder in 1933. Ze hebben de oorlog meegemaakt en mijn vader heeft in Nederlands-Indië gezeten. Veel mensen van die generatie konden helemaal niets met gevoelens of emoties. Hun liefde konden ze niet tonen. De stille generatie werden ze genoemd.” Heel kwetsbaar en krachtig tegelijkertijd, kijkt ze nu naar zichzelf en haar vroegere patronen: “Dat gebrek aan liefde, aan intimiteit heeft bij mij een soort leegte veroorzaakt waardoor ik niet kijk naar wat ik zelf nodig heb of blij van word, maar vooral focus op wat de ander wil en nodig heeft. Ik zet mijzelf dus opzij om de ander niet kwijt te raken. En dat patroon herhaalde zich steeds opnieuw." In Spanje kwamen de verschillen tussen haar en haar partner snel aan het licht. Waar hij een groepsmens was en genoot van het ontvangen van gasten, verlangde zij naar diepgang, rust en één-op-één contacten. “Als ik bang ben om gekwetst te worden, ga ik uit verbinding," zegt ze. "Zo hield ik de controle."
De relatie hield uiteindelijk geen stand. Na twee turbulente jaren keerde ze in 2020 terug naar Nederland. Ze was 55 jaar oud, had haar baan opgegeven, haar huis verkocht: "Ik kwam terug met vijf kisten boeken en een kaasschaaf," zegt ze lachend. "Dat was ongeveer alles wat ik nog had."
Toch bleek die periode achteraf een keerpunt. Binnen vijf weken had ze opnieuw een woning, een auto en een baan geregeld. Veel belangrijker was echter wat er van binnen gebeurde. Ze begon te schrijven over de mooiste reis die ze maakte: “Echte vrijheid, dat zit van binnen en daarom heb ik mijn tweede boek ook ‘De ware reiziger’ genoemd. Want uiteindelijk kan je heel de wereld rondreizen in kilometers, maar ben je misschien nog steeds dezelfde persoon. Op het moment dat je die reis van binnen maakt en echt naar jezelf durft te kijken, kan jij nooit dezelfde persoon blijven. Dat is een veel mooiere reis.” Uiteindelijk werd deze ervaring het verhaal voor haar twee boeken ‘Ik herinner me jou’ en ‘De ware reiziger’.
Het was niet voor het eerst dat ze in de pen kroop. Schrijven is altijd een rode draad in haar leven geweest. Al op de basisschool genoot ze ervan om haar opstellen voor te lezen. Ooit droomde ze ervan oorlogscorrespondent te worden. Die droom kwam er niet van nadat ze werd uitgeloot voor de School voor Journalistiek. Uiteindelijk bouwde ze een loopbaan op in communicatie, maar de liefde voor verhalen bleef aanwezig. Na haar terugkeer uit Spanje besloot ze haar ervaringen op papier te zetten. Niet als dagboek, maar in de vorm van een roman. Schrijven werd een manier om te verwerken, afstand te creëren en patronen zichtbaar te maken. "Door dingen op papier te zetten, ontstaat er rust in mijn hoofd," vertelt ze. "En tegelijkertijd dwingt het je om eerlijk naar jezelf te kijken."
Binnen vijf maanden lag er een manuscript. Een literair agent reageerde enthousiast en wist meerdere uitgevers te interesseren. In 2021 verscheen haar eerste boek ‘Ik herinner me jou.’ Nu, vijf jaar later, is een tweede boek ‘De ware reiziger’ uitgekomen, een persoonlijk verhaal gebaseerd op ware gebeurtenissen waar ze vertelt over afscheid nemen, oude patronen herkennen en leren onderscheiden wat vluchten of echt kiezen is. Samen beslaan de boeken een periode van zeven jaar, een bijzonder nummer voor Elly. "Als ik nu terugkijk, zie ik hoeveel die jaren mij hebben gebracht," zegt ze. "Ik heb nog nooit zo dicht bij mezelf gestaan als nu. Maar dat betekent niet dat alles perfect verloopt,” grapt ze meteen. Het blijft een uitdaging in het herkennen van haar patronen en het tijdig aangeven van haar grenzen, maar het verschil is dat ze zich er nu bewuster van is, het eerder opmerkt en begrijpt. Die eerlijkheid vormt ook de kern van haar schrijverschap. In haar boeken spaart ze zichzelf niet. Ze schrijft openhartig over haar onzekerheden, liefdespatronen, familiegeschiedenis en worstelingen.
"Er is niets in mijn leven waar ik spijt van heb of me voor schaam," zegt ze. "Alles wat gebeurd is, heeft me gebracht waar ik nu ben."
Die openheid zet ze tegenwoordig ook in om anderen te helpen. Naast haar werk als schrijver begeleidt ze mensen die hun levensverhaal willen opschrijven. Ze organiseert schrijfworkshops, werkt samen met bibliotheken en droomt van een eigen plek waar verhalen centraal staan. Geen traditionele boekhandel, maar een ontmoetingsplek waar beginnende schrijvers elkaar kunnen inspireren, workshops kunnen volgen en hun boeken kunnen presenteren.
Zelf voelt ze zich vandaag gelukkiger dan ooit. En juist daarin schuilt misschien wel de belangrijkste les van haar reis: echte vrijheid zit niet in een mooie baan, een groot huis of status, maar in de moed om jezelf te blijven of te worden, ongeacht je leeftijd.
Meer lezen?
