Opgelucht

Ondertussen namen onzekerheden en bedreigingen voor de EU landen van meerdere kanten toe, en kwam daar zelfs nog een nieuwe bij -waar werkelijk niemand ooit op was gekomen-: onze allerbeste, grote, sterke vriend, bevrijder en mede-heropbouwer van de EU, werd ineens onbetrouwbaar, ging een beetje lopen afdwingen, eisen en dreigen.

Ik weet niet hoe het jullie is vergaan, maar ik heb me toen gelaafd aan de geweldige originele grappen die over Groenland ontstonden. De hele reeks van legers van ijsberen in open jeeps en van sneeuwpoppen met bezem in het gelid a la het beroemde Chinese stenen leger. Schitterend. En ook de lachbui van de Deense vrouwelijke premier Frederiksen die de ultieme bizarheid van de eis blootlegde.
Ik zocht ze bewust op om mijn angst en onrust te onderdrukken. Als er nog grappen over gemaakt kunnen worden, is er nog geen oorlog. Zoiets.

Inmiddels is het ergste gevaar op dit punt afgewend. Wat ook je politieke kleur is, wat je ook persoonlijk van hem vindt; Mark Rutte verdient in mijn opinie de hoofdprijs.
De kritiek over zijn likken en slijmen naar Trump is verstomd. We zijn best wel onder de indruk. Zonder te willen opscheppen moet ik zeggen dat ik zelf al vroeg overtuigd was van de enorm tactische en enig juiste benadering van Trump door Rutte. Ik deelde de kritiek op het door hem geuite koosnaampje  “daddy” niet. Dit is de ultieme en enige manier van aanpak, en het is bewezen. In gedachten vroeg ik me af of Rutte misschien advies heeft gevraagd bij psychotherapeuten gespecialiseerd in de bejegening van mensen met pathologisch narcisme gecombineerd met ultieme domheid.

En nu het laatste nieuws wat eigenlijk de titel verraadt. Op het moment dat ik dit typ, werden gisteren twee heel grote nieuwsfeiten bekendgemaakt die nationaal en internationaal op zijn minst veelbelovend zijn.

Het eerste is natuurlijk de coalitie van het minderheidskabinet. Is het jullie ook opgevallen dat de hele sfeer van de formatie ineens veranderde na de exit van de zeven uit die ene grote partij?
Ze werden gretig, enthousiast, niet moe te krijgen. Doorzetters, dat zijn het. En de beoogde oppositie deed er een schepje bovenop door te beloven welwillend te zullen samenwerken met dit kabinet.
Ja, ik werd blij. Noem me naïef, simpel, blind positief. Maar, in deze tijd kunnen we een kabinet van mensen die niet op de persoon spelen, niet schelden en beledigen, die niet voor eigen gewin, nieuwe handtassen, opgespoten lippen en tv-bekendheid gaan, heel goed gebruiken. En al geloof je hem niet, de woorden van Rob Jetten deden me goed. “We laten voor de komende generatie geen rommel achter” (of woorden van gelijke strekking)- geweldig.

Het tweede nieuws was internationaal. Of het komt doordat ik vorig jaar een rondreis door India heb gemaakt, of omdat ik direct wist dat de EU hard en goed bezig is om onze afhankelijkheid van de VS zo snel als mogelijk te verminderen, ik weet het niet. Maar na het horen van het handelsakkoord tussen de EU en India deed ik een sprongetje in de lucht.
Jaja, ik weet het, er zijn nogal wat haken en ogen. Maar de Indiërs als mens, als volk, zijn geweldig. Hardwerkend, intelligent (meer dan gemiddeld), vreedzaam, oprecht, authentiek en op een goede manier inventief. Dit is een win-win, zoals mevrouw Von der Leyen het al zei. En ik wens alle Indiërs van Delhi tot Ladakh en helemaal tot aan Purnia bij de grens met China het aller-allerbeste. Ik hoop op verbetering van de infrastructuur, van de zorg op alle gebieden en vooral voor het liefdevolle gezin in wiens zelfgebouwde huis wij met de hele groep twee nachten mochten doorbrengen.

Deze twee nieuwsfeiten wentelden niet alleen een gewicht van mijn schouders, maar gaven me ook weer hoop en ik voelde het vertrouwen in onze aanstaande overheid en de EU groeien.

Ik weet dat mijn positiviteit niet dood te knuppelen is, dat mijn glas al- en altijd half vol is, dat ik in de grootste storm nog een bloemetje overeind zie staan, maar dit nieuws op één dag luchtte op en maakte me eindelijk weer eens echt blij.

‍