De film Late Fame, met Willem Dafoe en Greta Lee in de hoofdrollen, vertelt het verhaal van Ed Saxberger, een New Yorkse dichter die ooit een dichtbundel schreef, maar daarna vrijwel volledig in de vergetelheid raakte. Jarenlang leidt hij een onopvallend bestaan, ver weg van literaire roem of artistieke aandacht. Zijn leven verandert wanneer een groep jonge kunstenaars zijn oude werk ontdekt en hem plots ziet als een miskend genie. Volgens de officiële synopsis raakt Saxbergers vergeten poëzie opnieuw in de belangstelling bij een excentrieke groep jonge creatievelingen, waardoor zijn artistieke vuur weer wordt aangewakkerd.
.png)
Willem Dafoe speelt Ed Saxberger als een man die niet goed weet hoe hij met die onverwachte bewondering moet omgaan. Aan de ene kant voelt de aandacht als een bevestiging waar hij misschien zijn hele leven op heeft gewacht. Aan de andere kant vraagt hij zich af of deze jonge bewonderaars hem echt begrijpen, of dat ze hem vooral gebruiken als symbool voor een romantisch idee van oude kunst, verloren talent en een verdwenen artistiek New York. In verschillende beschrijvingen van de film wordt benadrukt dat Saxberger langzaam begint te twijfelen aan de oprechtheid van de kring die hem omarmt.
Een belangrijke rol is weggelegd voor Gloria, gespeeld door Greta Lee. Zij is een actrice binnen de jonge kunstenaarsgroep en wordt omschreven als een betoverende, ongrijpbare aanwezigheid in Saxbergers nieuwe wereld. Voor Ed lijkt Gloria niet alleen een bron van fascinatie, maar ook een katalysator: door haar en de groep om haar heen begint hij opnieuw na te denken over zijn vroegere ambities, zijn talent en de vraag of hij nog iets te zeggen heeft als dichter.
Late Fame is daardoor niet simpelweg een film over iemand die eindelijk beroemd wordt. Het verhaal draait vooral om wat erkenning met een mens doet wanneer die erkenning veel te laat komt. Ed krijgt plots de aandacht waar hij vroeger misschien naar verlangde, maar precies daardoor wordt hij geconfronteerd met ongemakkelijke vragen. Was hij werkelijk een groot dichter? Heeft hij zijn talent verspild? En is de bewondering van de jonge kunstenaars echt, of is hij voor hen vooral een interessant object uit het verleden?
De film is geregisseerd door Kent Jones en geschreven door Samy Burch, die eerder bekendheid kreeg met het scenario van May December. Late Fame is gebaseerd op een werk van de Oostenrijkse schrijver Arthur Schnitzler, maar de film verplaatst het verhaal naar een hedendaagse New Yorkse kunstwereld. Film at Lincoln Center beschrijft de film als een bewerking die Schnitzlers oorspronkelijke verhaal omzet naar een melancholische, maar niet geromantiseerde blik op een verdwenen idee van downtown New York.
De sfeer van de film lijkt ingetogen, literair en licht melancholisch. In plaats van grote dramatische gebeurtenissen draait Late Fame om gesprekken, blikken, twijfel en de subtiele spanning tussen generaties. De jonge kunstenaars willen Ed tot icoon maken, terwijl Ed zelf niet zeker weet of hij die rol nog kan of wil spelen. Juist daarin ligt de kern van de film: roem kan verleidelijk zijn, maar ook verwarrend, zeker wanneer die roem gebaseerd is op een versie van jezelf die misschien niet meer bestaat.
Naast Willem Dafoe en Greta Lee speelt ook Edmund Donovan een belangrijke rol. De film heeft een speelduur van 96 minuten en werd gepresenteerd in de Orizzonti-sectie van het filmfestival van Venetië. De officiële gegevens van de Biënnale noemen Kent Jones als regisseur, Samy Burch als scenarist en Dafoe, Lee en Donovan als hoofdrolspelers.
Met Late Fame lijkt het publiek een film te krijgen over kunst, ouder worden en de menselijke behoefte om gezien te worden. Het verhaal stelt een herkenbare vraag: wat gebeurt er als je eindelijk waardering krijgt voor iets wat je lang geleden hebt gemaakt, maar zelf niet meer weet of je nog dezelfde persoon bent? Daarmee is Late Fame niet alleen een film over een vergeten dichter, maar ook over identiteit, ijdelheid en de kwetsbare grens tussen echte bewondering en lege verering.
