Het Cannes Film Festival van 2026 is begonnen op een interessant moment. De 79ste editie loopt van 12 tot en met 23 mei 2026, met een competitie van 22 films en een jury onder voorzitterschap van de Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan-wook. Op papier is dit geen jaar van grote Hollywood-blockbusters; juist de afwezigheid daarvan maakt de selectie spannend. Cannes 2026 lijkt een festival van auteurs, terugkerende meesters, gewaagde genrefilms en onverwachte internationale blikvangers.
.png)
De onderstaande selectie is geen voorspelling van de Palme d’Or, maar een goed onderbouwde kijklijst: films die door hun makers, cast, onderwerp, festivalpositie of vroege kritische verwachting eruit springen. De films zijn grotendeels nog niet publiek beoordeeld, dus dit is een “must-see”-lijst op basis van de officiële selectie en de internationale voorbeschouwing.
Ryusuke Hamaguchi is een van de regisseurs die Cannes automatisch gewicht geeft. Sinds Drive My Car is zijn naam synoniem geworden met ingetogen emotionele precisie: lange gesprekken, morele aarzelingen, personages die pas halverwege begrijpen wat ze werkelijk voelen. Zijn nieuwe film, All of a Sudden, staat in de hoofdcompetitie.
De film is extra interessant omdat Hamaguchi hier, volgens Vulture, zijn Franstalige debuut maakt en een verhaal vertelt rond humane zorg, ziekte en een ontmoeting tussen een Franse zorgdirecteur en een terminaal zieke Japanse toneelschrijver. Dat klinkt als klassiek Hamaguchi-terrein: geen spektakel, maar een langzaam verschuivende emotionele architectuur. In een Cannes-editie zonder luid Hollywoodgeweld kan juist dit soort film het festivalhart worden.
Als Cannes 2026 één titel heeft die toch een zweem van Amerikaanse sterrenkracht meebrengt, is het Paper Tiger. De film van James Gray werd toegevoegd aan de competitie en staat officieel tussen de titels die meedingen naar de Palme d’Or.
Gray keert terug naar terrein waar hij sterk in is: familie, misdaad, loyaliteit, immigrantenwerelden en mannen die zichzelf overschatten. Vulture omschrijft de film als een crime drama met Adam Driver, Scarlett Johansson en Miles Teller, rond broers die verstrikt raken in de Russische maffia. Dat is precies het soort verhaal waarin Gray’s klassieke, bijna romaneske filmtaal kan schitteren. Verwacht geen koele thriller, maar een moreel familiedrama met misdaad als drukketel.
Pedro Almodóvar in competitie blijft een evenement. Amarga Navidad, internationaal aangeduid als Bitter Christmas, staat officieel in de hoofdcompetitie.
Volgens Vulture is de film een tragicomedie met een film-in-een-filmstructuur, waarin schrijvers-regisseurs autofictie maken en de levens van vrienden als materiaal gebruiken. Dat is heerlijk Almodóvariaans: kunst en leven die elkaar besmetten, melodrama met zelfbewustzijn, verlangen met venijn. De vraag is niet of de film “typisch Almodóvar” is, maar of hij nog een nieuwe laag vindt in thema’s die hij al decennia onderzoekt: performance, verlies, vrouwen, geheimen en de wreedheid van herinnering.
Paweł Pawlikowski is een meester van het gecontroleerde beeld. Ida en Cold War bewezen hoe hij historische breuklijnen kan samendrukken tot intieme drama’s. Zijn nieuwe film Fatherland staat in de competitie.
De internationale voorbeschouwing wijst op een verhaal rond Thomas Mann en een reis door het verdeelde naoorlogse Duitsland, met Sandra Hüller als Erika Mann. Dat maakt Fatherland een van de meest prestigieuze titels van deze editie: literatuurgeschiedenis, ballingschap, schuld en de morele ruïnes van Europa. Pawlikowski’s cinema leeft van stilte, blikrichting en compositie; dit onderwerp lijkt precies groot genoeg voor zijn strengste stijl.
Asghar Farhadi is een Cannes-regisseur bij uitstek: zijn films draaien om schuld, halve waarheden, sociale druk en morele kettingreacties. Parallel Tales staat in de competitie, officieel onder de Franse titel Histoires parallèles.
De Los Angeles Times noemt de film een verhaal met een Franse topcast, waaronder Isabelle Huppert, Vincent Cassel en Catherine Deneuve, rond mensen die omgaan met de nasleep van de aanslagen van november 2015 in Parijs. Dat klinkt als Farhadi op breed maatschappelijk canvas: geen simpele politieke film, maar een drama waarin collectief trauma doorwerkt in privélevens. Dit is typisch zo’n Cannes-titel die na afloop van de eerste persvertoning meteen in “Palme d’Or?”-gesprekken kan belanden.
Niet elke must-see staat in de hoofdcompetitie. Jane Schoenbruns Teenage Sex and Death at Camp Miasma opent Un Certain Regard, de Cannes-sectie die vaak riskantere, jongere of formeler avontuurlijke cinema presenteert.
Schoenbrun brak internationaal door met We’re All Going to the World’s Fair en I Saw the TV Glow, films over identiteit, schermcultuur en queer vervreemding. Hun nieuwe film wordt in de voorbeschouwing omschreven als een sapphische horrorfilm met Hannah Einbinder en Gillian Anderson, waarin een slasherreboot uitmondt in verlangen, angst en delirium. Cannes heeft een lange geschiedenis met horror die achteraf groter blijkt dan tijdens de première. Dit zou de culttitel van 2026 kunnen worden.
Na Hong-jin is niet productief, maar wanneer hij terugkeert, let de filmwereld op. Zijn The Wailing groeide uit tot een moderne Koreaanse horrorklassieker: duister, mysterieus, spiritueel onrustig en genadeloos. Hope staat dit jaar in de hoofdcompetitie van Cannes.
De Los Angeles Times noemt Na een filmmaker die steeds beter is geworden en wijst op de blijvende impact van The Wailing. Veel is nog niet breed vastgesteld over Hope, maar juist die schaarste aan informatie maakt de film intrigerend. In een line-up met veel gevestigde Europese auteurs kan Na’s cinema zorgen voor dreiging, genre-energie en morele ontregeling.
Hirokazu Kore-eda is een Cannes-veteraan en voormalig Palme d’Or-winnaar. Zijn nieuwe film Sheep in the Box staat in de competitie.
Bij Kore-eda is de plot vaak minder belangrijk dan de manier waarop families — biologische, gekozen of gebroken — zichzelf bij elkaar liegen en liefhebben. Zelfs zonder volledige publieke ontvangst is dit een logische must-see: Kore-eda’s naam in Cannes betekent bijna altijd dat er een subtiel drama aankomt over verantwoordelijkheid, ouderschap, schaamte of verlies. In een festival dat sterk leunt op grote auteursnamen, is Sheep in the Box een van de titels die je niet kunt overslaan.
Lukas Dhont staat met Coward in de hoofdcompetitie. Voor de Lage Landen is dit een van de opvallendste titels van Cannes 2026: Dhont blijft een regisseur die heftige emoties niet uit de weg gaat en tegelijk graag werkt met lichamelijkheid, kwetsbaarheid en de vraag hoe identiteit door anderen wordt bekeken.
Na het internationale gesprek rond Girl en Close zal Coward onvermijdelijk onder een vergrootglas liggen. Dat maakt de film juist belangrijk. Cannes houdt van cinema die verdeelt, en Dhont is een filmmaker die eerder op zoek is naar zenuwbanen dan naar consensus. De titel alleen al suggereert schaamte, morele lafheid of innerlijke vlucht — precies het soort beladen kern waar Dhont graag omheen cirkelt.
Ira Sachs’ The Man I Love staat in de hoofdcompetitie. Dat is op zichzelf al interessant, want Sachs is meestal een maker van nauwkeurige relatie- en stadsfilms, eerder intiem dan groots.
Deze keer lijkt hij een sprong te maken: Vulture beschrijft The Man I Love als een musical in het New York van de jaren tachtig, met Rami Malek als acteur die geconfronteerd wordt met AIDS en mogelijk zijn laatste grote rol speelt. Een AIDS-drama als musical klinkt riskant, maar Cannes beloont soms precies die waagstukken. Als Sachs de balans vindt tussen vormexperiment, queer geschiedenis en emotionele helderheid, kan dit een van de verrassingen van het festival worden.
Cristian Mungiu is een van de grote namen van de Roemeense cinema en staat met Fjord in de competitie. Zijn werk is vaak moreel streng, maatschappelijk scherp en opgebouwd rond situaties waarin gewone mensen langzaam vastlopen in systemen, leugens of compromissen.
De Los Angeles Times nam Fjord op in haar gesprek over de meest verwachte Cannes-titels van 2026. Dat is begrijpelijk: Mungiu op Cannes betekent meestal dat er een film komt die niet schreeuwt, maar knelt. Verwacht geen comfortcinema; verwacht een drama waarin elke keuze gevolgen heeft.
Victorian Psycho staat niet in de hoofdcompetitie maar in Un Certain Regard, en dat is misschien precies de juiste plek voor een gothic horrorfilm met een scherpe rand. De officiële Cannes-selectie vermeldt de film in die sectie.
De Los Angeles Times noemt de film een gothic horror met Maika Monroe en Thomasin McKenzie, en wijst op Wigon’s eerdere thriller Sanctuary. Dat maakt Victorian Psycho een ideale festivaljoker: misschien geen formele favoriet voor de grootste prijzen, maar wel het soort film waar programmeurs, genrefans en distributeurs nieuwsgierig naar zijn. Cannes heeft genre nodig om niet te beleefd te worden.
László Nemes staat met Moulin in competitie. Na Son of Saul blijft elke nieuwe Nemes-film beladen met verwachtingen: hij is een regisseur die historische ervaring niet op afstand filmt, maar claustrofobisch dichtbij brengt.
De titel verwijst naar Jean Moulin, de Franse verzetsheld, en plaatst de film in een Cannes-traditie waarin oorlog, herinnering en nationale mythologie steeds opnieuw worden onderzocht. Dit kan gemakkelijk een zwaar prestigeproject worden, maar bij Nemes is de vraag altijd: hoe voelt geschiedenis wanneer je haar niet kunt overzien, maar alleen kunt ondergaan?
Arthur Harari’s The Unknown staat in de officiële competitie. Harari is een scenarist-regisseur met een talent voor morele complexiteit en narratieve constructie; zijn betrokkenheid bij Anatomy of a Fall heeft zijn internationale profiel alleen maar vergroot.
De aanwezigheid van The Unknown in competitie suggereert dat Cannes inzet op een Franse film die niet alleen nationaal prestige heeft, maar ook internationaal kan reizen. Zonder de film al te kunnen beoordelen, is dit een titel om scherp in de gaten te houden: Harari’s werk neigt naar verhalen waarin waarheid niet wordt onthuld, maar langzaam instabiel wordt.
Jordan Firstman’s Club Kid staat in Un Certain Regard en is aangeduid als eerste film. Dat maakt het een typische ontdekkingsfilm: minder gevestigd, mogelijk rommeliger, maar ook vrijer.
Volgens Vulture speelt Firstman zelf een New Yorkse party-promoter wiens leven van nachtleven, seks en drugs omslaat wanneer hij plots moet zorgen voor een zoon van wie hij niet wist dat hij bestond. Dat uitgangspunt kan sentimenteel worden, maar ook scherp: queer nightlife, gekozen families en onverwacht ouderschap zijn thema’s die zelden op grote festivals met echte insiderenergie worden behandeld. Precies daarom verdient Club Kid een plek op deze lijst.
Wat deze editie bijzonder maakt, is niet alleen welke films er zijn, maar ook welke films er níét zijn. De Los Angeles Times merkt op dat er, naast Ira Sachs’ The Man I Love en James Gray’s Paper Tiger, nauwelijks Amerikaanse films in de hoofdcompetitie staan. Vulture constateert eveneens dat er dit jaar opvallend weinig Amerikaanse films en geen grote studiofilms in de officiële line-up zitten.
Dat hoeft geen zwakte te zijn. Integendeel: Cannes 2026 lijkt daardoor minder een rode-loper-machine en meer een cinefiele krachtmeting. De competitie brengt Almodóvar, Hamaguchi, Farhadi, Kore-eda, Pawlikowski, Mungiu, Gray, Dhont, Nemes en Na Hong-jin samen — een absurd sterke groep filmmakers. Tegelijk bieden Un Certain Regard-titels als Teenage Sex and Death at Camp Miasma, Victorian Psycho en Club Kid de kans op ontdekking, frictie en cultstatus.
Mijn kernlijst voor wie maar vijf films wil onthouden: All of a Sudden, Paper Tiger, Bitter Christmas, Fatherland en Teenage Sex and Death at Camp Miasma. Maar de echte charme van Cannes is dat de film waar niemand vooraf op rekent, over een paar dagen zomaar het gesprek van het festival kan zijn.
