Natuurlijk weet je zelf als geen ander wanneer je getrouwd bent en hoeveel jaren dat geleden is. Niet iedereen onthoudt dat. Aan de soms ontluisterende huwelijksrealiteit ben je trouwens in dit stadium al lang gewend. Wijs geworden door de ervaring om ook alléén activiteiten te ondernemen, Oost-Indische doofheid te veinzen en veel leuke vrienden (v/m) te hebben, die alles begrijpen en je overal doorheen slepen.
De ‘vergeters’ zijn meestal de nonchalante echtgenoten, die zich vaak niet weten te herinneren welke datum, laat staan welk jaar het was. Soms zijn er andere betrokken personen die dit gemis opheffen door er vroegtijdig over te beginnen. Voor mij gebeurde het andersom; ik kreeg een paar maanden voor de datum totaal onverwacht al een 50-jarig huwelijkscadeau. Het brandde in de zak van manlief en dus moest het gegeven worden. Hilarisch, maar ook lief.
Hierover heb ik niet te klagen.
Maar zelfs toen al was ik me er een tijdlang donders goed van bewust: DE datum nadert.
Omdat we vrienden hebben die ook zo lang hadden ‘doorgedaan’ (een lokale provinciale uitdrukking: doordoen), wisten we inmiddels dat er van alles kan gebeuren op of rondom zo’n dag, al dan niet zelf geïnitieerd.
Een paar voorbeelden: je stuurt uitnodigingen en geeft een reuzefeest met iedereen die je kent – want ja… zal er ooit nog een gelegenheid komen? Voordeel: je hebt alles zelf in de hand, dus je hoeft geen overdonderende verrassingen te ondergaan.
Of je wacht met angst en beven af hoe je huis, tuin, straat erbij zal liggen als je op DE dag de gordijnen opentrekt. Als stille voorbereiding op een invasie had je allebei de koelkasten gevuld met vreterij en drinkerij waardoor het vaak toch nog heel gezellig wordt.
Of je overlegt eens met je volwassen kinderen en vraagt naar hun ideeën.
Eerlijkheid gebied mij te melden dat wij (lees: ik) dit al vele jaren voor DE datum hadden gedaan. In de praktijk heb ik hoofdzakelijk mijn wens geventileerd, so far voor het ‘overleg’.
Mijn wens:
Wij gaan naar een woonschuur in Italië, met zicht op de Dolomieten maar niet zo hoog dat het te fris is, een lange houten tafel onder een schaduwrijke pergola met druivenranken. En een zwembad, want ja er zijn veel kleinkinderen en die drinken geen wijn.
In de schuur:
Zand op de vloer! Dit heb ik zelf ervaren in een schuurachtig restaurant; het voorkomt veel viezigheid. Dat lijkt me sowieso een uitstekende tip voor grote families in rommelige huizen met veel kinderen.
Dan nog een slaapruimte en sanitair voorzieningen voor minstens één echtpaar; de feestvarkens.
Een grote maar primitieve binnen- en buiten kookhoek bij voorkeur met barbecue en een houtfornuis inclusief oven, zodat jong en oud de hele dag bezig kunnen zijn met het opstoken van dat ding voor iedere maaltijd -nodig of niet- of zomaar om lekker om met vuur te spelen. De kleintjes mogen zonder beperking hout sprokkelen.
In de omgeving:
Een paar restaurantjes die grote hoeveelheden pasta, salades met olijven en pizza’s willen bezorgen. Een wijngoed waar we wijn gaan proeven alvorens deze te kopen.
En een warme bakker. Oh wacht, dit is eigenlijk geen noodzaak, want deze geluksvogel heeft zelfs twee(!) uitstekende exemplaren in eigen kring. Hence de houtoven.
Verder op het terrein:
Minimaal drie losse basic accommodaties voor de ouders en de kinderen waar ze zich, desgewenst of door omstandigheden genoodzaakt -de begripvolle lezer weet wat ik bedoel- op ieder moment van de dag in privacy, koelte en rust kunnen terugtrekken. Dat lijkt me ondersteunend voor sfeer en welbevinden van iedereen.
Trouwens, in de periode dat wij samen daar verblijven is iedereen die in de buurt komt ook welkom; op eigen tijd en gelegenheid, voor de duur die voor henzelf comfortabel is.
Vrijheid is blijheid.
AI maakte mijn droom zichtbaar
Dit is het niet geworden.
We zijn samen op reis gegaan.
Ik noemde het “vluchten”, ingegeven door het feit dat sommige burgemeesters het tot hun taak zien om bij 50-jarige echtparen in de gemeente een persoonlijk huisbezoek af te leggen. Maar ook omdat ik weet dat het vinden van de juiste accommodatie, waar dan ook, de planning, de afstemming met meerdere gezinnen niet wilde opschieten en soms bijna onmogelijk leek.
Hadden we gekozen voor een super groot feest dat onder andere om mij draait, dan wil ik me continu in drieën delen: de perfecte gastvrouw die met iedereen een betekenisvol gesprek voert, met oog voor de aanvoer van hapjes en de drankjes, maar eigenlijk het liefst zelf uit haar bol gaat op de dansvloer met de perfecte muziek.
Dat laatste is mij op onze feesten nog niet écht volledig gelukt, maar hoop doet leven.
En zo geschiedde. We, nou ja ik, kozen voor Argentinië. Drie weken.
Wij met z’n tweeën, maar wel geheel en al gepland en geregeld.
Voor de reisliefhebbers: nu opletten!
Hoe deze perfecte droom werkelijkheid werd, zal ik proberen neer te leggen in mijn volgende column. Je leest dan gratis en voor niks een reisprogramma over alle highlights van Argentinië, inclusief do’s en don’ts, waarbij je hopelijk net als wij, doodvermoeid, overdonderd door machtig natuurgeweld, de ontzettend lieve en leuke mensen en diep dankbaar voor deze schitterende wereld, een onvergetelijke levenservaring opdoet.
PS. De Dolomieten-woonschuur-droom houden we in leven.
Meer columns lezen van Simone? Klik dan hier:
